Tibetan
་གི་དབང་གིས་ཚད་མ་གསུམ་པོས་མི་དམིགས་པའི་གདམས་ངག་དགྲ་བཅོམ་པའི་གང་ཟག་གདམས་ངག་ཏུ་རུང་བ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མ་མཐོང་བ་སྟེ། གང་ཟག་གང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གང་ལ་ངེས་པར་སྦྱར་བར་བགྱི་ཞེས་བྱ་གསུངས་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་ཞིག་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གང་ལ་གདམས་ཤིང་རྗེས་སུ་བསྟན་པར་བགྱི་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱི་གཞུང་གིས་སོ། །དེ་ལྟར་གནས་བརྟན་རབ་འབྱོར་གྱིས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་སྔར་གསུངས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ངེས་ པར་འབྱུང་བའི་གདམས་ངག་བརྗོད་པ་གནས་སྐབས་ཉེ་བར་བརྩམས་ཏེ། མཐའ་གཉིས་ཉེ་བར་ཞི་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་སྒྲུབ་པ་གསུངས་པ་བདག་གི་བློ་ལ་གཅགས་ལགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །འགྱོད་པ་ནི་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ངན་པ་བྱས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གློ་བ་ལ་གཅགས་པ་ནི་མི་ཤེས་པས་བྱས་པའི་སྐྱོན་ཡིན་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་པའོ། །དངོས་པོ་མ་འཚལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་པས་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཉིད་དོ། །མིང་ཙམ་བཟུང་ནས་འདུ་བ་དང་འགོད་པར་ཇི་ལྟར་བགྱི་སྟེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཙམ་མོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ་དེ་ལྟར་གཙོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །མེད་པར་གྱུར་པ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་པ་ནི་འདུ་བ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ཡོད་པར་གྱུར་པ་ལ་སྐུར་བ་འདེབས་པ་ནི་འགོད་པར་བགྱིད་དོ། །དེ་ལ་གལ་ཏེ་མེད་པར་གྱུར་བའི་ཀུན་བརྟགས་དང་གཞན་དབང་གི་དོན་དམ་པར་ཡོད་པའི་ངོ་བོ་བརྗོད་པ་ཡིན་ན་སྒྲོ་འདོགས་པའི་མཐའ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་ཡང་དོན་དམ་པར་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྐུར་པ་འདེབས་པའི་མཐར་ལྟུང་བའོ། །ཡང་ན་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་ཡང་ཆ་གང་གྱོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དེས་བསྙོད་འདེབས་པ་ན་སྐུར་པའི་མཐའོ། །གང་གིས་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དེས་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་བརྟགས་པ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་མཐའོ། །ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པ། གང་གི་ཕྱིར། ཡོད་པ་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་བཟུང་བ། །གཅིག་ཏུ་མེད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། །ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པའི་རང་བཞིན་དེས། །ཡོད་དང་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་འདོད། །ཅེས་བྱ་བའོ། །གཞན་དབང་གི་རང་བཞིན་ཡང་དེ་ལྟར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཇི་ལྟར་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པར་འགྱུར་བའོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་འཁྲུལ་པ་ཙམ
Chinese
以彼之力，以三量不缘之窍诀，阿罗汉之补特伽罗堪为窍诀，般若波罗蜜多未真随见，何补特伽罗于何般若波罗蜜多决定合之而作是语。何菩萨于何般若波罗蜜多付嘱而随示之，此间之经文也。如是，具寿善现为说决定生起之种种差别故，昔所说诸法皆不缘之相，决定 生起之窍诀所说，暂且近作，二边寂静之相，决定生起之修法所说，于我心有疑虑等也。悔者非说，以无作恶故。于心有疑虑者，谓不知而作之过也。未见实物者，谓以理等同性之诸法皆是也。唯执名而如何合集与安立耶？菩萨者，仅为略示也。般若波罗蜜多亦当观之，如是为主故。于无有者增益者，谓之合集也。于现有者诽谤者，谓之安立也。于彼，若于无有之遍计与依他，说为实有之体性，则生增益之边也。于圆成法性之自性，亦以实无之故，堕入诽谤之边也。又或三自性，任何部分为诤讼之相者，若作诽谤，则为诽谤之边。以何无有之相者，于彼执为有者，则为增益之边。如是所说，何之故？有者以相而执持，唯一无有而已，以遍计之自性故，欲有与无之相也。如是说也。依他起之自性亦如是，非有也，如何以二显现而知耶？然一切种亦非无有，仅为错乱耳。
English
By the power of that, with the three valid cognitions, the instruction of non-objectification, the individual of an Arhat is suitable for instruction, the Perfection of Wisdom is not truly seen accordingly. Which individual should be definitely joined to which Perfection of Wisdom? Thus it is said. Which Bodhisattva should be entrusted and accordingly shown to which Perfection of Wisdom? This is the meaning of the scriptures in between. Thus, the Venerable Subhuti, in order to speak of the various distinctions of definite arising, all the phenomena previously spoken of are of the nature of non-objectification, definitely the spoken instruction of arising, temporarily closely made. The nature of the pacification of the two extremes, the practice of definite arising is spoken, I have doubts in my mind, and so on. Repentance is not spoken, because there is no evil done. To have doubts in the heart means that it is a fault done out of ignorance. Not seeing the real object means that all the phenomena of equal nature by reason are all. How can one gather and establish by merely holding the name? Bodhisattva is only a brief indication. The Perfection of Wisdom should also be observed, thus it is the main thing. To add to what is non-existent is called gathering. To slander what exists is called establishing. There, if the nature of the truly existent in the absence of the imputed and dependent is spoken, then the extreme of addition will arise. In the self-nature of the perfectly established Dharma-nature, also because it is truly non-existent, one falls into the extreme of slander. Or again, the three self-natures, whichever part is of the nature of contention, if slander is made, then it is the extreme of slander. By what nature of non-existence, to grasp that as existent, then it is the extreme of addition. As it is said, for what reason? That which exists is held by characteristics, it is only non-existent, because of the nature of imputation, the characteristic of wanting existence and non-existence. Thus it is said. The self-nature of dependence is also like that, it is not existent, how is it known by appearing as two? However, in every way it is not non-existent, it is only confusion.
Tibetan
་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པ། འཁྲུལ་པའི་ངོ་བོར་ཡོད་པ་སྟེ། །སྣང་བ་ཇི་ལྟར་ཡོད་མ་ཡིན། །གང་ཕྱིར་གཞན་གྱི་དབང་དེས་ནི། །ཡོད་དང་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་འདོད། །ཅེས་བྱ་བའོ། །ཡོངས་སུ་གྲུབ་ བའི་རང་བཞིན་ཡང་ཡོད་ཅེས་བརྗོད་པར་མི་ནུས་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པའི་གཟུང་བ་དང༌། འཛིན་པ་གཉིས་ཀྱིས་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནོ། །མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡོད་ཅེས་བརྗོད་པར་མི་ནུས་སོ། །མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་སྨྲ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་གང་དང་བྲལ་བའི་ངོ་བོས་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལྟ་བུ་ཡང་གལ་ཏེ་ཡོད་པ་ཞེས་བརྗོད་ན་དངོས་པོའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་ཅེས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་སྒྲོ་འདོགས་ཀྱི་མཐར་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། འོན་ཏེ་མེད་ཅེས་བརྗོད་ན་རི་བོང་གི་རྭ་བཞིན་དུ་ཡང་མེད་པས་དེའི་ཕྱིར་སྐུར་པ་འདེབས་པའི་མཐར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གཉི་ག་ལྟར་ཡང་བརྗོད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པ། གང་གི་གཉིས་མེད་ཚུལ་གྱིས་ཡོད། །གཉིས་ནི་མེད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། །དེས་ན་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་གྲུབ། །ཡོད་དང་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་འདོད། །ཅེས་བྱའོ། །སླར་ཡང་མིང་ཙམ་དེ་མེད་པར་གསུངས་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་འོན་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། གནས་མ་ལགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་བཞིན་དུ་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མི་གནས་པ་ཡང་མ་ལགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདུས་མ་བྱས་པའི་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་གནས་པ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འགའ་ཞིག་ཏུ་ནི་གནས་པ་དང་བྲལ་བ་མ་ལགས་ཤིང་གནས་པ་དང་བྲལ་བ་མ་ལགས་པ་ཡང་མ་ལགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འབྱུང་བ་སྟེ། བཤད་པ་ཡང་གནས་པ་མ་ལགས་ཏེ་ནི་རྒྱུན་གྱི་ངོ་བོས་སོ། །རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མི་གནས་པ་ཡང་མ་ལགས་སོ། །གནས་པ་དང་བྲལ་བ་ལགས་ཤིང་ནི་རྒྱུན་དང་མི་འདྲ་བ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །གནས་པ་དང་བྲལ་བ་མ་ལགས་པ་ཡང་དེ་བཞིན་དུའོ། །མཐའ་གཉིས་ཁས་མི་ལེན་པའི་སྒྲུབ་པའི་མཇུག་སྡུད་པར་བྱེད་དེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་གལ་ཏེ་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐའ་གཉིས་ཁས་མི་ལེན་པའི་སྒྲུབ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ལའོ། །ཟབ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་པར་མོས་པར་དཀའ་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལའོ། །བཤད་པ་དང་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་གཞུང་གིས་སོ། །བསྟན་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་ལས་སོ། །ཉེ་བར་བསྟན་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་ལ་བསམ་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཤེས་རབ་བསྐྱེད་པ་ལས་སོ། །བསྟན་པར་བྱེད་པ་ལ་ཞེས་བྱ
Chinese
是因为存在于错觉的自性中。如是所说：存在于错觉的自性中，显现并非如实存在。因为由他者的力量，立为存在与不存在的体性。如是说。圆成实性也不能说是存在，因为遍计所执的能取和所取二者是无有的体性。不能说无有的体性是存在。也不能说是没有。因为以离彼之体性而存在，如果也说成是有，则因为获得以实物自性而存在，就变成增益边。如果说成是没有，则如兔角般也不存在，因此就变成诽谤边。因此，无论如何都不能说。如是所说：以何者二无的方式存在，二者唯是无有，因此圆成实性，立为存在与不存在的体性。如是说。再次宣说唯名无有，如薄伽梵，然而等。不住，不是像有为法一样安住。不住也不是，意思是说，不像无为的虚空等一样安住。有些地方出现安住与不离，以及不安住与不离。解释说，不住，不是以常恒的体性。因为没有常等，所以也不是不住。是安住与不离，因为与常恒不相同。不安住与不离也是同样。不做二边之承诺，而作立宗的结尾，如薄伽梵，如果彼等。如是，是不做二边承诺的立宗的体性。甚深，是说对于难以特别信解的般若波罗蜜多。宣说和，是经由教典。开示和，是经由意义。对于近开示，是从以思择意义的自性生起智慧。对于开示
English
It is because it exists in the nature of illusion. As it is said: It exists in the nature of illusion, appearance is not as it actually exists. Because by the power of others, it is established as the nature of existence and non-existence. Thus it is said. The perfectly established nature also cannot be said to exist, because the apprehended and the apprehender of the completely imputed are of the nature of non-existence. It cannot be said that the nature of non-existence exists. It also cannot be said to be non-existent. Because it exists with the nature of being separate from that, if it is also said to be existent, then because it is obtained as existing with the nature of a real thing, it becomes an extreme of superimposition. If it is said to be non-existent, then like a rabbit's horn, it also does not exist, therefore it becomes an extreme of defamation. Therefore, it cannot be said in either way. As it is said: By what non-dual manner does it exist, the two are only non-existent, therefore the perfectly established nature is established as the nature of existence and non-existence. Thus it is said. Again, it is said that only the name is non-existent, such as Bhagavan, however, etc. Not abiding, it is not abiding like conditioned phenomena. Not non-abiding either, meaning that it is not abiding like unconditioned space, etc. In some places, it appears as abiding and not departing, and not abiding and not departing. It is explained that it is not abiding, not with the nature of permanence. Because there is no permanence, etc., it is also not non-abiding. It is abiding and not departing, because it is not the same as permanence. Not abiding and not departing is also the same. It does not make a commitment to either extreme, but makes the conclusion of the establishment, such as Bhagavan, if those. Thus, it is the nature of the establishment that does not make a commitment to either extreme. Profound, it is said for the Prajnaparamita that is difficult to particularly believe in. Saying and, is through the scriptures. Showing and, is through meaning. For near showing, it is from the arising of wisdom with the nature of contemplating meaning. For showing