Tibetan
་ཉིད་བརྗོད་པ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བའོ། །སླར་ཕྱིའི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་བཟའ་བར་འཛིན་པ་ལོག་པའི་དོན་དུ་ཕྱི་སྟོང་པ་ཉིད་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ནོ། །བཟའ་བར་འཛིན་པ་ཡང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་ཀྱི་བདག་གི་བའི་ལྟ་བ་དང༌། ཆོས་འདི་ལ་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་སོ། །དེ་ལ་སྔ་མ་ལོག་པའི་དོན་དུ་གཟུགས་ནི་སྟོང་སྟེ་བདག་དང་བདག་གི་བས་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཉིས་པ་ལོག་པའི་དོན་དུ་གཟུགས་ནི་གཟུགས་ཀྱིས་སྟོང་སྒྲ་ནི་སྒྲས་སྟོང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྔ་མ་བཞིན་དུའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་རྣམས་ལ་བདག་དང་བདག་གི་བ་དང་བྲལ་བ་དེ་རྣམས་ཉིད་ཀྱི་གཟུངས་དང་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བ་ནི་ཕྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བར་བརྗོད་དོ། །བཅོམ་ ལྡན་འདས་མ་འདི་ལ་གཟུགས་ཉིད་གཟུགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་བྲལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཞིག་གསུངས་པ་དེས་འདི་བསྟན་ཏོ། །ཕུང་པོ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ལ་ནི་དབང་པོ་ལྔ་མིག་དང༌། རྣ་བ་དང༌། སྣ་དང༌། ལྕེ་དང༌། ལུས་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། གཟུགས་དང༌། སྒྲ་དང༌། དྲི་དང༌། རོ་དང༌། རེག་བྱ་ཞེས་བའི་ཡུལ་རྣམ་པ་ལྔ་ནི་གཟུགས་སུ་བྱ་བ་སོ་སོར་འཇོམས་པས་ན་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ནང་གི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ཁོ་ནའོ། །མིག་གིས་གཟུང་བར་བྱ་བའི་གཟུགས་དང་རྣམ་པ་ལ་སོགས་པས་གཟུང་པར་བྱ་བའི་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་མེད་པ་ནི་ཕྱི་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །ཅི་སྐད་གསུངས་པ། གཟུགས་ནི་གཟུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས། །སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བརྗོད་པས་སླར། །ཕྱི་ཡི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་འདིར་ནི། །བཟའ་བྱ་རྣམས་ནི་དགག་པར་མཛད། །དེ་ལྟར་ནང་དང་ཕྱིའི་ཟབ་པོ་དང་བཟའ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤངས་ནས། ནང་དང་ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་འདུས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ལུས་ལ་ཡང་བདག་དང་བདག་གི་བར་ལྟ་བ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་གང་ཞིག་འདི་ནང་དང་ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ཀྱི་ཚོགས་པ་དེ་ཡང་བདག་དང་བདག་གི་པའི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ཞེས་བསམ་པར་བྱེད་པ་འདི་ནི་ཕྱི་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །སླར་འདི་ལྟར་བསམ་པར་བྱེད་དེ་གལ་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཡིན་ཅི་ལྟར་བརྟན་པ་དང་གཡོ་བ་ལ་སོགས་པའི་འགྲོ་བ་འདི་ཅི་ལྟར་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་མཐོང་བ་སླར་འདི་ལྟར་ངེས་པར་བྱེད་དེ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཆོས་གང་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་མེད་པར་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་རྣམས་འདི་ཅི་སྲིད་དུ་ཅི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་
Chinese
即是说这个。为了遣除再次对外境诸法执为可食之想，而安立外空性。执为可食，也是对外道徒等所执著的色等诸法，以及对此法修行者们所执著的境之自性而生起的分别念。其中，为了遣除前者，说“色是空的，因为没有我和我所”。为了遣除后者，说“色以色空，声以声空”等等，如前所说。这样，对于外境诸法，远离我和我所，并且这些外境本身也远离了自性和法性的相状，这就被称为外空性。世尊母亲在此经中说“色本身以色的自性而远离”，就是指的这个。在安立蕴的时候，五根，即眼、耳、鼻、舌、身，以及色、声、香、味、触这五种境，因为各自能摧坏所对之色，所以被称为色。其中，对于内色等法，只有内空性。眼所能取的色和以各种相状所能取的声等法不存在，这就是外空性。如经所说：“色以色的自性空”，再次以这句话，遮止了此处外在的生处是可食之想。这样，舍弃了内外深奥和可食的分别念之后，对于内外生处聚合的自性之身，也舍弃了我和我所之想，因此，如果有人这样思维：这内外生处诸法的聚合，也是以我和我所的自性而空，这就是内外空性。再次这样思维：如果一切法都是空的，那么如何能见到稳固和动摇等这些现象的生起，再次这样确定：所谓缘起，并不是说有什么法存在，而是因为没有了什么，所以诸法才能如其所是地存在。
English
That is what is meant. In order to eliminate the misconception of grasping external objects as edible, the emptiness of externality is established. Grasping as edible also arises from the conceptualizations of externalists who grasp at forms and so on, as well as those who practice this Dharma and grasp at the nature of objects themselves. Among these, in order to eliminate the former, it is said, "Form is empty, because there is no self or what belongs to self." In order to eliminate the latter, it is said, "Form is empty of form, sound is empty of sound," and so on, as before. Thus, for external objects, being free from self and what belongs to self, and those objects themselves being free from the characteristics of their own nature and the nature of phenomena, this is called the emptiness of externality. The Blessed Mother said in this sutra, "Form itself is completely separated from the nature of form," which refers to this. When establishing the aggregates, the five faculties, namely eye, ear, nose, tongue, and body, and the five objects, namely form, sound, smell, taste, and touch, are called form because they each destroy their respective objects. Among these, for internal forms and so on, there is only the emptiness of internality. The form that can be apprehended by the eye, and the sound and so on that can be apprehended by various characteristics, do not exist, and this is the emptiness of externality. As it is said in the sutra, "Form is empty of its own nature of form," again, with this statement, it is prevented here that external sources of birth are thought of as edible. Thus, having abandoned the profound and edible conceptualizations of internal and external, and also having abandoned the thought of self and what belongs to self for the body which is the nature of the aggregation of internal and external sources of birth, therefore, if one thinks in this way: this aggregation of internal and external sources of birth is also empty of the nature of self and what belongs to self, this is the emptiness of internal and external. Again, think in this way: if all phenomena are empty, then how can one see the arising of phenomena such as stability and movement? Again, ascertain in this way: the so-called dependent arising does not mean that any phenomenon exists, but rather because something is absent, phenomena can exist as they are.
Tibetan
མཐོང་བའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་མེད་པ་དེ་སྲིད་དུ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་ཡོངས་སུ་སྨོན་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ཐོག་མ་མེད་པའི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ངོ་བོས་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་དེ་རྣམས་ཀྱང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་སྟོང་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་སྟོང་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་འཇུག་པ་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་བརྗོད་དོ། །ཅི་ལྟར་སྒྱུ་མ་མཁན་པོས་སྒྱུ་མའི་སྔགས་ཀྱིས་ སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ལྟ་བ་བཅིངས་ནས་གླང་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་བསྟན་པར་བྱེད་དེ། མིག་བཅིངས་པ་དེ་རྣམས་ལ་སྒྱུ་མའི་གླང་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པ་དེ་རྣམས་རང་གི་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེད་པ་ལ་རྐྱེན་དུ་འགྱུར་རོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་རྣམས་ཀྱང་སྒྱུ་མའི་གླང་པོ་ལ་སོགས་པ་དེ་རྣམས་ལ་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། །གླང་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པ་དེ་རྣམས་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ལ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ངོ་བོས་འཇུག་པ་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་རྣམས་གསུམ་ལ་ཡང་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ཉིད་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་བྱིས་པ་རྣམས་ལ་མ་རིག་པས་མཐོང་བ་བཅིངས་པ་ལས་དང་བཟོ་དང་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་སྒྱུ་མའི་གླང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལྟར་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་དེ་རྣམས་རང་གི་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེད་པ་ལ་རྐྱེན་དུ་འགྱུར་རོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་རྣམས་ཆོས་དེ་རྣམས་ལ་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཀུན་བརྟགས་པའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ངོ་བོས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ཉིད་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་མ་བཅོས་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ལ་ལ་ཞིག་རང་བཞིན་ཡོད་པར་འགྱུར་ན་དེའི་ཚེ་དེ་རྣམས་རང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གཞན་དུ་གྱུར་པ་སྐྱེ་བའི་དོན་དུ་ལྟོས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ལྟོས་པ་ཡང་ཡན་ཏེ་དེ་བས་ན་དེ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ་ནི། རང་བཞིན་བཅས་པ་ཞེས་བྱ་བ། །སླར་ནི་ཅི་ལྟར་འབྱུང་བར་འགྱུར། །གང་ཕྱིར་རང་བཞིན་མ་བཅོས་པ། །གཞན་དུ་ལྟོས་པ་མེད་པའོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །གང་གི་ཕྱིར་འདི་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་བས་ན་འདི་རྣམ
Chinese
在未见到现观之前，业和烦恼以完全成熟的自性，以无始的因果之相而存在。业和烦恼的异熟果，也都是在一切的一切中空性的。因此，空性的诸法以空性之因果的自性而存在，这被称为缘起。例如，魔术师以魔术咒语束缚众生的视线，从而显现出大象等事物。对于那些视线被束缚的人来说，魔术大象等事物成为生起自身显现的识的因缘。这些识也看到魔术大象等事物。大象等事物和识以因果之相存在，这被称为缘起。这三者实际上都不是真实存在的。同样，对于孩童来说，由于无明束缚了视线，业、工巧和遍计所执的诸法，就像魔术大象等事物一样被看到。这些法成为生起自身显现的识的因缘。这些识看到这些法。因此，由于遍计所执的外境诸法以因果之相存在，所以实际上都不是真实存在的。正因为如此，诸法被称为无自性。如果诸法中未造作的俱生自性存在，那么它们就会以自己的自性而生起。不需要依赖其他因和缘来产生。依赖也是徒劳的，因此会了知它们没有自性。正因为如此，才说：具有自性之事物，如何再次生起？因为自性是未造作的，不依赖于其他。就像这样。因为这些事物没有自性，所以
English
As long as direct realization is not seen, karma and afflictions, with their fully ripened nature, exist in the manner of beginningless cause and effect. The fully ripened results of karma and afflictions are also empty in all ways. Therefore, the existence of empty phenomena in the nature of cause and effect of emptiness is called dependent origination. For example, a magician binds the sight of beings with a magic spell, thereby showing elephants and so on. For those whose sight is bound, those magical elephants and so on become the cause for generating consciousness that appears as their own manifestation. Those consciousnesses also see those magical elephants and so on. The existence of elephants and so on and consciousness in the manner of cause and effect is called dependent origination. None of these three actually exist in reality. Similarly, for children, because ignorance binds their sight, phenomena of karma, crafts, and conceptual constructs are seen like magical elephants and so on. Those phenomena become the cause for generating consciousness that appears as their own manifestation. Those consciousnesses see those phenomena. Therefore, since the external phenomena of conceptual constructs exist in the manner of cause and effect, they do not actually exist in reality. Precisely for this reason, phenomena are said to be without inherent existence. If there were some uncreated, co-emergent inherent existence in phenomena, then they would arise by their own nature. They would not need to depend on other causes and conditions to arise. Dependence would also be futile, and therefore it would be understood that they do not have inherent existence. Precisely for this reason, it is said: How can something with inherent existence arise again? Because inherent existence is uncreated, it does not depend on others. Like that. Because these things do not have inherent existence, therefore