Tibetan
ཞན་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །མ་འཚལ་བ་ནི་དཔྱོད་པ་ལས་སྔ་རོལ་དུ་སྟེ་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བར་མི་ཐོབ་ཅིང༌། ཅའ་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་མ་དམིགས་པས་སོ། །དཔྱད་པ་ལ་ཡོད་པ་ན་མི་རྟོག་ཅིང་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་པའི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡང་མ་འཚལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བཞིན་དུ་འཐད་པ་རྣམས་སོ། །གང་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འགའ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་རིགས་པས་མཐོང་བ་ལ་གནོད་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཉིད་བཞིན་ནོ། །ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ་རྟོགས་པའི་དོན་དུ་བརྗོད་པ་ནི་གདམས་པའོ། །རྗེས་སུ་བསྟན་པའི་རྟོགས་པ་ལ་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་རྣམས་ཀྱི་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ལུང་ལ་བར་དུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་དོར་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་མན་ངག་གོ །དེ་བས་ན་དོན་དམ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དག་ལ་མཐོང་བ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གདམས་པ་མེད་པ་ཞེས་ཤེས་ནས་གལ་ཏེ་མི་སྨྲ་བར་གྱུར་ན་དེའི་ཚེ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་སྤངས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་དུ་ཐབས་ལ་མཁས་པས་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་བཟུང་བར་བྱས་ནས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་གདམས་ངག་བྱའོ། །གཞན་དུ་ན་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཉམས་པ་ཆེན་པོར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་འདི་རྣམས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཉེ་བར་སྲིད་པའི་ཀུན་གལ་ཏེ་བསྟན་པར་མ་གྱུར་ན་དེའི་ཚེ་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །མ་ཤེས་པ་ནི་སྒོམ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །མ་བསྒོམས་པས་ནི་མངོན་དུ་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཐོག་མ་མེད་པའི་མ་རིག་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་དང་ངན་སོང་དང་ངན་འགྲོ་དང་སྐྱེ་བ་དང་རྒ་བ་དང་ན་བ་དང་འཆི་བ་དང་མྱ་ངན་དང་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་ དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་དང་འཁྲུག་པའི་རྒྱུའི་དངོས་པོ་འཛིན་པ་དེའི་གནས་སྐབས་ཅན་ལ་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ཐ་སྙད་ཙམ་སྟེ་དོན་དམ་པར་ན་སྟོང་པ་ཉིད་དང་རོ་གཅིག་པ་ཞེས་ཅི་ནས་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་བསྟན་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གདམས་ངག་རྣམས་ལ་དོན་དམ་པར་མི་སྲིད་པ་ཉིད་དོ།
Chinese
其余如前。未寻得，是指在思择之前，未能如实获得自性。为何如此？因为无所缘故。若在思择中存在，则不分别，亦不能如实照见，这被称为极度寂止的不分别之智慧。般若波罗蜜多也称为未寻得，如同菩萨一样，都是合理的。所谓“何者”，是指任何都不是，因为这会损害以理智所见。所谓“于何”，是指于任何都不是，如同菩提心一样。为了知晓，即为了证悟而说，这是教诲。对于随顺于已开示的证悟者，以其行为本身来中断经文，应当舍弃这种口诀。因此，以胜义谛的方式，般若波罗蜜多和菩萨们，见是并不存在的。因此，得知没有教诲后，如果保持沉默，那么就会舍弃众生的利益。因此，为了使众生完全成熟等利益，应以善巧方便，仅仅执取完全辨别的自性，然后以世俗谛的方式，向众生传授般若波罗蜜多的教诲。否则，会大大损害众生的利益。因为如果未曾开示这些诸法之胜义谛空性，那么就不会知晓。不知晓就不会修习。不修习就不会现证。因此，众生们会安住于从无始以来的无明所生的所有烦恼，以及恶趣和恶道，生老病死，悲伤和哀号，痛苦 和不适，以及执着于扰乱之因的境地。因此，应当无论如何都以世俗谛的方式开示，一切法都只是名言，胜义谛中则与空性一味一体。如此一来，般若波罗蜜多和菩萨的教诲，在胜义谛中是不存在的。
English
The rest is as before. Not found means before investigation, not being able to obtain the nature as it is. Why is that? Because there is no object of focus. If it exists in investigation, then it is not conceptualized, nor is it seen correctly, which is called the non-conceptual wisdom of extreme quiescence. The Perfection of Wisdom is also called unfound, like Bodhisattvas, all are reasonable. The so-called "what" means nothing at all, because it harms what is seen by reason. The so-called "in what" means in nothing at all, like the mind of enlightenment. For the sake of knowing, that is, spoken for the sake of realization, this is the teaching. For those who are in accordance with the realization that has been taught, interrupting the scriptures by their own actions should be abandoned as a pith instruction. Therefore, in the manner of ultimate truth, seeing the Perfection of Wisdom and Bodhisattvas is non-existent. Therefore, knowing that there is no teaching, if one remains silent, then one will abandon the benefit of sentient beings. Therefore, for the benefit of fully ripening sentient beings and so on, one should skillfully take only the nature of complete discernment, and then in the manner of conventional truth, teach sentient beings the teaching of the Perfection of Wisdom. Otherwise, the benefit of sentient beings will be greatly diminished. Because if these ultimate truths of emptiness of all phenomena are not taught, then they will not be known. If they are not known, they will not be cultivated. If they are not cultivated, they will not be realized. Therefore, sentient beings will abide in the state of all afflictions born from beginningless ignorance, as well as the evil realms and evil paths, birth, old age, sickness, death, sorrow and lamentation, pain and discomfort, and clinging to the objects that are the cause of disturbance. Therefore, it should be taught in the manner of conventional truth that all phenomena are merely designations, and in ultimate truth, they are of one taste with emptiness. In this way, the Perfection of Wisdom and the teachings of the Bodhisattvas are non-existent in ultimate truth.