Tibetan
་དེ་ནི་གནོད་པ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་སོ། །ཡང་ཚད་མ་གང་གིས་དམིགས་ཤེ་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པས་སོ་ཞེས་སྨྲའོ། །གང་གི་རང་རིག་པ་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཞན་གྱི་ཁྱད་པར་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །རྩོད་པའི་གནས་སུ་གྱུར་པའི་ཤེས་པ་ཡང་རང་རིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་འགལ་བ་དམིགས་པའོ། །གཞན་གྱི་ཁྱད་པར་ཅན་ཉིད་ཡིན་ན་རང་རིག་པ་མི་འཐད་པ་ནི་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པས་མ་ངེས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པར་དོགས་པར་བྱ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་དག་ཀྱང་དོན་དམ་པར་རང་རིག་པས་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་སྣང་བའི་དབང་གིས་ནི་ཕྱིར་ཕྱོགས་པ་ཡིན་པ་ལས་གཞན་གྱི་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ནི་དོན་དམ་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་འབའ་ཞིག་ཉིད་དེ། དེ་ལྟར་རིགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གྱི་ཚུལ་ལ་རང་རིག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དོན་རྣམ་པར་གནས་པ་ཡིན་གྱི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་སྐྱོན་མེད་དོ། །དཔེ་མ་གྲུབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བ་ནི་བདེ་བ་མྱོང་བ་ཡིན་གྱི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཡང་དག་པར་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བདེ་བ་ལ་སོགས་ཕྱི་རོལ་པ་མེད་པར་ནི་གཞན་དུ་རྣམ་པར་དཔྱད་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་འདི་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པས་དབེན་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་མེད་ན་འོ་ན་གང་ཞིག་རྣམ་པར་ཤེས་པར་གྱུར་པ་དེ་ལ་གཞན་ཅི་ཞིག་ཡོད། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་དང་གཉིས་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་རང་བཞིན་གཞན་ནི་དེ་ལ་ཚུ་རོལ་མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་རིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡང་དག་པར་རིག་ན་དེ་ཁོ་ན་མཐོང་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ལུས་ཅན་ཐམས་ཅད་འབད་པ་མེད་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། །གང་གིས་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་པ་འདི་ལ་འབྲས་བུ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ ཡིན་ཏེ། གཉིས་མེད་པའི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་རི་བོང་གི་རྭ་དང་འདྲ་བས་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཉེས་པ་འདི་ནི་མེད་དེ། གང་གི་དེ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་བ་དེ་འཛིན་པའི་སྒྲས་སྣང་གི་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་
Chinese
因此可以确定，这是有害的。如果问用什么量来观察，就说是用比量。凡是自证的，就不是他者的特殊之处，例如安乐等等。如果说作为争论处的识也是自证，这是指自性相违。如果成为他者的特殊之处，则自证不合理，这是有害的量。这里也不应该怀疑青色等是不确定的等等，因为它们在胜义中也是由自证成立的，所以从显现的角度来说，是向外散乱，从而误认为是他者的特殊之处。像这样，青色等在胜义中是不存在的，所以仅仅是识。这样才是合理的，因此没有过失。同样，对于外境的事物的状况，就像自证一样，事物是如是安住的，但并非事物本身就是如此，因此没有过失。譬喻不成也是不成立的，因为感受安乐等是感受安乐，但并非如实感受安乐等的行相，等等，因为安乐等外道不存在，已经在其他地方详细分析过了。因此，这样一来，这就是远离能取和所取行相的识，而不是其他。如果识没有能取和所取，那么成为识的又有什么其他的呢？能取和所取以及从二者中解脱出来的其他自性，那些能见到此岸的人们并没有如实证悟，如果如实证悟，就会陷入仅仅见到它的过失，如果这样，那么一切有情都会毫不费力地解脱。对于进行比量者来说，也没有果，因为无二的自性本身就是果，而它也没有被量所成立。如果有人说，显现为二的自性也像兔角一样，不是果，那么，这个过失是没有的，因为凡是成为不存在的，都不是用能取的词语所表达的显现的觉悟的自性。
English
Therefore, it is certain that this is harmful. If asked what kind of valid cognition observes, it is said to be inference. Whatever is self-cognizant is not a special characteristic of others, such as happiness and so on. If it is said that the consciousness that is the subject of debate is also self-cognizant, this refers to the contradiction of self-nature. If it becomes a special characteristic of others, then self-cognizance is not reasonable, which is a harmful valid cognition. Here, it should not be doubted that blue and so on are uncertain, etc., because they are also established by self-cognizance in the ultimate sense. Therefore, from the perspective of appearance, they are scattered outwards, thus mistakenly thinking that they are special characteristics of others. In this way, blue and so on do not exist in the ultimate sense, so they are merely consciousness. This is reasonable, so there is no fault. Similarly, regarding the state of external objects, just as with self-cognizance, things abide as they are, but things themselves are not exactly like that, so there is no fault. The example of non-establishment is also not established, because experiencing happiness and so on is experiencing happiness, but not truly experiencing the aspects of happiness and so on, etc., because externalists such as happiness do not exist, and have already been analyzed in detail elsewhere. Therefore, in this way, this is the consciousness that is devoid of the aspects of grasper and grasped, and there is nothing else. If consciousness does not have grasper and grasped, then what else is there for that which has become consciousness? Those who see this shore do not truly realize the other nature that is liberated from the grasper and grasped and the two. If they truly realize it, they will fall into the fault of only seeing it. If this is the case, then all sentient beings will be liberated without effort. For those who infer, there is also no result, because the non-dual nature itself is the result, and it has not been established by valid cognition. If someone says that the nature that appears as two is also like a rabbit's horn, and is not a result, then this fault does not exist, because whatever becomes non-existent is not the nature of the appearance of realization expressed by the word grasper.