Tibetan
མི་དམིགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་གི །མི་དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཆོས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ནི་གང་ལ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་བཤད་དེ། དེ་ལ་བཤད་པ་སྔ་མ་ནི། རབ་འབྱོར་འདུས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། ཇི་སྐད་བསྟན་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་ན། རང་གི་སྟོབས་འབའ་ཞིག་གིས་ སྐྱེ་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་སྐྱེ་སྟེ། དཔེར་ན་ས་བོན་གྱིས་མྱུ་གུ་སྐྱེད་པ་ན་རང་གི་མཐུ་འབའ་ཞིག་གིས་སྐྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། ས་དང་ཆུ་ལ་སོགས་པ་འདུས་པའི་མཐུས་བསྐྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྒྱུ་དང༌། རྐྱེན་ཚོགས་པའི་མཐུས་སྐྱེའོ། །རང་གི་མཐུ་འབའ་ཞིག་གིས་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཁོ་ནའོ། །ཆོས་གཞན་ལ་བརྟེན་ཏེ་སྐྱེ་བའི་ཆོས་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་གཟུགས་སུ་རུང་བ་དང༌། མྱོང་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང༌། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ཚོགས་པ་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བས་ན་འདུས་པ་ལས་བྱུང་བ་ཞེས་བྱའོ། །འདུས་པ་ལས་བྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་བརྗོད་པར་ཇི་ལྟར་ནུས། དེ་བས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་གཞན་གྱི་དངོས་པོས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རང་གི་དངོས་པོ་མེད་པས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་དོ། །རང་གི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་བས་ན་རབ་འབྱོར་འདུས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དེ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །འདི་ཉིད་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །བཤད་པ་ཅིག་ཤོས་ནི། དངོས་པོ་ནི་དངོས་པོས་སྟོང་ངོ༌། །དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པས་སྟོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དངོས་པོ་དང་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་དངོས་པོ་དང་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །དངོས་པོ་དང༌། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ནི་དངོས་པོ་དང༌། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་སྟེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི་ལ་དངོས་པོ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་རྟོགས་པས་དངོས་པོ་དང༌། དངོས་པོ་མེད་པ་ཡང་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ། །ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་རང་གི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པར་རྟོགས་པས་གཞན་གྱི་དངོས་པོ་དང༌། རང་གི་དངོས་པོ་ཡང་བཟུང་བ་ཡིན་ཏེ། སྟོང་པ་བཞི་པོ་དེ་དག་ལ་
Chinese
以不可得之自性而空。所谓不可得，是指没有变成其他法的说法。无实事之自性，即是空性，有二种解释。其中第一种解释是：具寿，由和合而生之法的自性为空。如果问：如何如是宣说？答：在此，一切法生起时，不是仅由自力而生，而是由因和缘的力量而生。譬如，种子生出苗芽时，不是仅由自身的力量而生，而是由土地和水等聚合的力量而生。同样，一切法也是由因和缘聚合的力量而生。因为不是仅由自身的力量而生，所以仅仅是缘起。凡是依赖他法而生的法，即使是色和感受等的自性，也是由因和缘聚合而生，所以称为由和合而生。凡是由和合而生者，如何能说是自性呢？因此，一切法由他物而生，所以没有自物，因此是无自性。因为没有自物，所以称为无实事之自性。因此，具寿，由和合而生之法的自性为空，因为是缘起。如是宣说。此即是一切法无实事之自性，无实事之自性即是空性。另一种解释是：实事以实事空。无实事以无实事空。实事和自性是实事和自性。实事和无自性是实事和无自性。在此分别念中，以“无实事”之声，了知没有实事，因此也执取了实事和无实事。以“无自性”之声，了知不是自己的实事，因此也执取了其他的实事和自己的实事。对于这四种空性
English
Emptiness is characterized by the non-apprehension of inherent existence. The term 'non-apprehension' signifies that there is no phenomenon that transforms into something else. The nature of non-things, which is emptiness, is explained in two ways. The first explanation is: Subhuti, the nature of phenomena arising from aggregation is empty. If asked, how is this taught? The answer is: Here, when all phenomena arise, they do not arise solely from their own power, but arise from the power of causes and conditions. For example, when a seed produces a sprout, it does not produce it solely by its own power, but by the power of the aggregation of earth, water, and so on. Similarly, all phenomena arise from the power of the aggregation of causes and conditions. Because they do not arise solely from their own power, they are merely dependent arising. Whatever phenomena arise in dependence on other phenomena, even if they are of the nature of form and feeling, etc., they arise from the aggregation of causes and conditions, and are therefore called 'arising from aggregation.' How can that which arises from aggregation be called self-nature? Therefore, all phenomena arise from other things, so they have no self-thing, and are therefore without self-nature. Because there is no self-thing, it is called the nature of non-things. Therefore, Subhuti, the nature of phenomena arising from aggregation is empty, because it is dependent arising. Thus it is taught. This is the nature of non-things of all phenomena, and the nature of non-things is called emptiness. Another explanation is: Things are empty of things. Non-things are empty of non-things. Things and self-nature are things and self-nature. Things and non-self-nature are things and non-self-nature. In this conceptualization, the term 'non-things' signifies the understanding that there are no things, and therefore both things and non-things are apprehended. The term 'without self-nature' signifies the understanding that it is not one's own thing, and therefore both other things and one's own thing are apprehended. Regarding these four emptinesses,
Tibetan
དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ལས་བྱུང་བས་ན། དངོས་པོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དངོས་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ནི་དངོས་པོས་སྟོང་ངོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དངོས་པོ་མེད་པའི་སྒྲས་ནི་ འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་བྱ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པས་སྟོང་ངོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་དངོས་པོའི་ཆོས་ནི་དངོས་པོའི་བདག་ཉིད་དང་བྲལ་བ་དང༌། དངོས་པོ་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱང་དངོས་པོ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་པ་དང་མཐོང་བ་སྟེ། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཀུན་བརྟགས་པའི་གནས་སྐབས་ཡོངས་སུ་སྤངས་པའི་ལྷག་མ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་གནས་སྐབས་ནི་ཤེས་པ་དང་མཐོང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ལ་ཤེས་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཤེས་པས་མ་བྱས་ལ། མཐོང་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་མཐོང་བསམ་བྱས་ཏེ། དེ་ལྟ་བས་ན། ངོ་བོ་ཉིད་དེ་གཉིས་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བྱུང་ཡང་རུང༌། མ་བྱུང་རུང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གནས་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཆོས་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཕ་རོལ་གཞན་གྱིས་བྱས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བྱེད་པ་པོ་གཞན་མེད་ལ། གཞན་གྱི་དངོས་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ནས་ཡང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་གནས་སྐབས་དབྱེ་བའི་ཕྱིར། དཔའ་བར་འགྲོ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །དཔའ་བོ་བཞིན་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པ་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱེད་པ་དང༌། ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་དཔའ་བར་འགྲོ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདི་ལ་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཟག་པ་མེད་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སེམས་ནི་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་བྱ་བ་མི་བྱེད་པ་དང༌། རྣམ་པར་གཡེང་བ་མེད་པ་གཙོ་བོར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བྱའོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ཡང་བསམ་གཏན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། བསམ་གཏན་ནི་གཟུགས་ཡོད་པ་ན་སྤྱོད་པར་གཏོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་གཅིག་ཏུ་ཟིན་ཀྱང་སྔོན་གྱི་བརྩལ་བའི་མཐུས་སོ་སོར་བྱེད་པ་ཕན་ པས་ན། བྱ་བ་བྱེད་པའི་དབང་གིས་ཐ་དད་དུ་བ
Chinese
无事物的自性称作空性。从它产生，所以称为事物。事物这个词是指有为法。因此，事物以事物为空，这样说了。无事物这个词是指无为法。因此，无事物以无事物为空，这样说了。对此，事物的法与事物的自性分离，以及无事物的法也与无事物的自性分离，这是术语。自性是指知和见。诸法的一切分别的境况完全舍弃后，剩余的完全成就的境况是知和见的自性，因此这样说。对此，知的空性是什么，那不是知所作的。见的空性是什么，那也是见所作的。因此，那两个自性的空性是自性，所以称为自性空性。如来们出现也好，不出现也好，这是说，存在的体性，如是性、法性是什么，那不是如来等其他所作的。没有其他的作者，称为其他的物空性。然后又为了区分三摩地的，大乘的境况，说了名为勇猛行等的三摩地。像勇士一样做三摩地的作用，以及体验一切三摩地的行境，以及普遍地周遍，那称为勇猛行。对此，诸佛和菩萨们的不分别，无漏，出世间的心是不做与分别相关的行为，以及不散乱，主要地做，因此称为三摩地。那个三摩地也不是禅定的自性，因为禅定属于在有色时行持。虽然在心的自性上成为一体，但由于先前的串习力而各自起作用有益，因此，以做作用的缘故而不同。
English
The nature of non-things is called emptiness. Because it arises from that, it is called things. The term "things" refers to conditioned dharmas. Therefore, it is said that things are empty of things. The term "non-things" refers to unconditioned dharmas. Therefore, it is said that non-things are empty of non-things. In this regard, the dharma of things is separate from the nature of things, and the dharma of non-things is also separate from the nature of non-things, which is the terminology. Nature refers to knowing and seeing. Because the remaining completely accomplished state after completely abandoning the state of all discriminations of dharmas is the nature of knowing and seeing, it is called that. In this regard, whatever is the emptiness of knowing is not made by knowing. Whatever is the emptiness of seeing is also made by seeing. Therefore, the emptiness of those two natures is self-nature, so it is called self-nature emptiness. Whether the Tathagatas appear or do not appear, this means that whatever is the characteristic of existence, suchness, and dharmata, that is not made by others such as the Tathagatas. There is no other maker, and it is called the emptiness of other things. Then, in order to distinguish the state of the great vehicle of samadhi, the samadhi called "courageous going" and so on are spoken. Whatever performs the action of samadhi like a hero, and experiences the sphere of all samadhis, and pervades everywhere, that is called courageous going. In this regard, the non-discrimination, uncontaminated, and supramundane mind of the Buddhas and Bodhisattvas does not perform actions related to discrimination, and is not distracted, but mainly acts, therefore it is called samadhi. That samadhi is also not the nature of dhyana, because dhyana belongs to the practice when there is form. Although it becomes one in the nature of mind, it is beneficial to act separately due to the power of previous habituation, therefore, it is different due to the power of acting.
Tibetan
རྗོད་དོ། །དེ་ཡང་གཞན་དག་གིས་རྟོག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། སོ་སོར་རང་གིས་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ཀྱང་མདོ་ལས་ཇི་སྐད་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་རིགས་པས་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རབ་འབྱོར་གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བཞི་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ལ་དྲན་པ་ཉེ་བར་གནས་པས་ན། དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར། དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ནི་ལུས་དང༌། ཚོར་བ་དང༌། སེམས་དང་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་དང་བཞི་ལ་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པའི་སྒྲར་བརྗོད་དོ། །དེ་ནི་དྲན་པ་ཡང་ཡིན་ལ། དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ཡིན་པས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པའོ་ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར་ཆོས་བཞིའི་ཡུལ་མ་བརྗེད་པ་དང༌། བསྲུང་བའི་དོན་དུ་དྲན་པའི་བཞི་སྟེ། དམིགས་པ་བཞིར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བཞི་ཞེས་བྱའོ། །འདི་ལ་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་འདི་བཞི་ཆར་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་དུ་ནི་སྔར་བསྟན་ཏོ། །ལུས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་གཅིག་པུ་ནི་ཕྱིས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཚུལ་དང་མཐུན་པར་རྣམ་པ་དྲུག་ཏུ་བསྟན་ཏེ། ནང་གི་ལུས་ལ་ལུས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ལྟ་ཞིང་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཚེ་ནང་གི་སེམས་ཅན་དུ་བགྲངས་པའི་ལུས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་དེའི་ཚེ་ན། ནང་གི་ལུས་ལ་ལུས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་ཞེས་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ་ཕྱི་རོལ་སེམས་ཅན་དུ་མི་བགྲང་བ། གཟུགས་ཀྱི་ལུས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་དེའི་ཚེ་ནི་ཕྱིའི་ལུས་ལ་ལུས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་ཞེས་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ་ཕྱིའི་སེམས་ཅན་དུ་བགྲང་བ། གཞན་གྱི་ལུས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་དེའི་ཚེ་ན་ནང་དང་ཕྱིའི་ལུས་ལ་ལུས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་ཞེས་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ་ནང་གི་སེམས་ཅན་དུ་བགྲང་བའི་གཟུགས་ལ་དམིགས་ནས་ཚོར་བ་དང་སེམས་དང༌། ཆོས་རྣམས་འབྱུང་བ་དེའི་ཚེ། ནང་གི་ཚོར་བ་དང༌། ནང་གི་སེམས་དང༌། ནང་གི་ཆོས་རྣམས་ལ་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ་ཕྱི་རོལ་སེམས་ཅན་དུ་མི་བགྲང་བའི་གཟུགས་ལ་དམིགས་པ་ལས་འབྱུང་བ་དེའི་ཚེ་ན་ཕྱིའི་ཚོར་བ་དང༌། ཕྱིའི་སེམས་དང༌། ཕྱིའི་ཆོས་རྣམས་ལ་ཞེས་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ་ སེམས་ཅན་དུ་བགྲང་བ་གཞན་གྱི་གཟུགས་ལ་དམིགས་པ་ལས་བྱུང་བ་དེའི་ཚེ་ན་ཕྱི་ནང་གི་ཚོར་བ་དང༌། ཕྱི་ནང་གི་སེམས་དང༌། ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་རྣམས་ལ་ཞེས་བྱའོ། །ཡང་ན་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་ལ་དམིགས་པར་བྱེད་པ་ལ་ནི་ནང་གི་ལུས་ལ་ལུས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དབང་པོར་མ་ག
Chinese
说。而且，这些不是其他人的分别念的行境，因为是各自自己所证知的缘故。这些也应当如经中所说的那样受持，对于这些是不应当以理智来分析的。 善现，此外菩萨摩诃萨的大乘是这样的，四念住，之所以称为念住，是因为念安住于此的缘故。念住就是身、受、心、法这四者，被称为念住的语词。因为那是念，也是念住，所以说是念住，因为对于四法之境不忘失，并且为了守护之义，是念的四种，因为成为四种所缘的缘故，所以称为四念住。 在这里，这四种念住全部都作为大乘的法类，这是之前已经宣说了的。仅仅是身念住，后来以与声闻的法类相符的方式，宣说了六种，即“于内身观身而住”，意思是说，当观察被算作内有情的身的时候，那时就称为“于内身观身”。当不被算作外有情，观察色身的时候，那时就称为“于外身观身”。当被算作外有情，观察他人的身体的时候，那时就称为“于内外身观身”。当缘于被算作内有情的色身，而生起受、心、法的时候，那时就称为“于内受、内心、内法”。当缘于不被算作外有情的色身而生起的时候，那时就称为“于外受、外心、外法”。当缘于被算作有情的他人的色身而生起的时候，那时就称为“于内外受、内外心、内外法”。或者，对于以六处作为所缘的，就称为“于内身观身”。未成为
English
It is said. Moreover, these are not the objects of other people's conceptualizations, because they are known individually by oneself. These should also be accepted as they are stated in the sutras, and they should not be analyzed with reason. Furthermore, Subhuti, the Great Vehicle of the Bodhisattva Mahasattva is like this: the four mindfulnesses. The reason it is called mindfulness is because mindfulness abides in it. The four mindfulnesses are body, feeling, mind, and phenomena, and these four are referred to as the words of mindfulness. Because it is mindfulness and also mindfulness, it is said to be mindfulness, because one does not forget the objects of the four dharmas, and for the sake of guarding, it is the four mindfulnesses, because it becomes the four objects, so it is called the four mindfulnesses. Here, all four of these mindfulnesses have been previously taught as aspects of the Great Vehicle. Only the mindfulness of the body was later taught in six ways, in accordance with the aspects of the Hearers, namely, "abiding by observing the body in the inner body," which means that when observing the body that is counted as an inner sentient being, then it is called "observing the body in the inner body." When the form body is not counted as an outer sentient being, then it is called "observing the body in the outer body." When it is counted as an outer sentient being, observing the body of another, then it is called "observing the body in the inner and outer body." When feeling, mind, and phenomena arise from focusing on the form body that is counted as an inner sentient being, then it is called "inner feeling, inner mind, and inner phenomena." When it arises from focusing on the form body that is not counted as an outer sentient being, then it is called "outer feeling, outer mind, and outer phenomena." When it arises from focusing on the form body of another who is counted as a sentient being, then it is called "inner and outer feeling, inner and outer mind, and inner and outer phenomena." Alternatively, for those who focus on the six sense bases, it is called "observing the body in the inner body." Not becoming