Tibetan
་སོ། །དོར་བའི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་དོར་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཕུང་པོ་གང་དུ་འགགས་པར་གྱུར་པ་དེ་ལ་དོར་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འགོག་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ནས་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འདི་ལྟར་གཏན་ལ་འབེབས་ཏེ། དོར་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཆོས་ནི་གང་ཡང་ཡོད་པར་མི་རིགས་ཀྱི། ཕུང་པོ་མེད་པ་ལ་ནི་དོར་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཕུང་པོ་མེད་པ་དེ་ཡང་ཕུང་པོའི་ལྷག་མ་མེད་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་ནི་གང་གི་བདག་ཉིད་དུ་ཡང་ཆོས་གཞན་དུ་གྱུར་པར་རྣམ་པར་གཞག་མི་ནུས་སོ། །དེ་བས་ན་དངོས་པོ་མེད་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང༌། འགོག་པ་དང༌། འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བ་དང༌། དོར་བ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་གྲངས་རྣམས་ཀྱིས་བརྗོད་དོ། །ཇི་སྟེ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མེད་ན་ཅིའི་ཕྱིར་འདུ་བྱེད་རྣམས་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར། དེ་བས་ན་ཕྱིས་འདུ་བྱེད་རྣམས་ཡང་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་གཉེན་པོར་གྱུར་པའི་ཆོས་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདུ་བྱེད་རྣམས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་ཡང་མི་སྲིད་དོ། །གལ་ཏེ་འདུ་བྱེད་རྣམས་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་འགྱུར་ན་ཡང་རྟག་པའམ། མི་རྟག་པ་ཞིག་མྱ་ངན་ལས་འདའ་གྲང་ན། གལ་ཏེ་རྟག་པ་འགའ་ཞིག་མྱ་ངན་ལས་འདའོ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། རྟག་པ་ནི་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་འགྱུར་བ་མེད་པ་དང༌། དེ་ལ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྟེ་འགའ་ཞིག་མྱ་ངན་ལས་འདའོ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་དེ་མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་ཞིག་པ་ལས་ཕྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་དེ། སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བས་ཅི་ཡང་བྱར་མེད་དོ། །ཇི་སྟེ་འདུ་བྱེད་གཞན་དག་དེའི་རྒྱུ་ལ་སྐྱེ་བའི་གཉེན་པོར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན་ཡང༌། དེ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་ ལས་འདས་པའི་ལམ་གྱི་མེས་ཉོན་མོངས་པའི་ཤིང་གི་ས་བོན་སྲེག་པའི་ཕྱིར་ཡང་མི་སྐྱེ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མི་སྐྱེ་བ་དེ་ལ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ་ཞེས་བཏགས་སོ། །ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཚུལ་ལ་ཡང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཆོས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཅི་ཡང་མེད་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་ལ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཏེ་འདི་ནི་དོར་བ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། གལ་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཡིན་ན། གང་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་པ་དང༌། བ
Chinese
索。抛弃之事物不存在，故称无抛弃。蕴于何处灭尽，彼称无抛弃，思惟是为灭尽。复次，菩萨如是决断：所谓无抛弃之法，任何亦不应存在。无蕴则称无抛弃，然无蕴亦是无蕴之余烬之涅槃，是为一切事物皆无之体性，故彼亦不能安立为任何之自性，转变为其他之法。是故，所谓无事物，即是涅槃、灭尽、一切有为寂灭、无抛弃等等之异名。若无涅槃，何故有为不生？是故，若谓涅槃是后来有为复生之对治法，此亦不合理，有为涅槃，无论如何皆不可能。若有为趋入涅槃，然是常或无常入灭耶？若谓有常入灭，此亦不合理，常者于一切时皆不变异，故彼无需涅槃。若谓有入灭者，然彼因无常故，坏灭后不再生，于不生之自性，涅槃亦无所作为。若谓其他有为是彼因之生起之对治，此亦不然，以出世间道之火焚烧烦恼树之种子故，亦是不生之自性，于自性不生者，名之为涅槃。于声闻之理中，所谓涅槃亦无转变为其他之法，则何须观待空性之理，此乃无抛弃空性之谓也。复次，菩萨如是思惟：若一切法皆是空性，则众生之自性，贪欲等之行为，及
English
So. That which has no object to be abandoned is called non-abandonment. That which is where the skandhas cease is called non-abandonment, thinking that it is cessation. Furthermore, the Bodhisattva thus ascertains: The dharma called non-abandonment should not exist at all. That which has no skandhas is called non-abandonment, but that which has no skandhas is also the nirvana without the residue of skandhas, which is the nature of the absence of all things, so it cannot be established as any self-nature or transformed into another dharma. Therefore, the term "absence of things" refers to nirvana, cessation, the complete pacification of all conditioned things, non-abandonment, and other synonyms. If there is no nirvana, why do conditioned things not arise? Therefore, if it is said that nirvana is the antidote to the future arising of conditioned things, this is also not reasonable, as the nirvana of conditioned things is impossible in any way. If conditioned things were to enter nirvana, would it be the permanent or the impermanent that enters nirvana? If it is said that something permanent enters nirvana, this is also not reasonable, because the permanent is unchanging at all times, and therefore it does not need nirvana. If it is said that something enters nirvana, then because it is impermanent, it does not arise after destruction, and nirvana has nothing to do with the nature of non-arising. If it is said that other conditioned things act as an antidote to the arising of its cause, this is also not the case, because the fire of the transcendent path burns the seeds of the tree of afflictions, which is also the nature of non-arising. That which does not arise by nature is called nirvana. In the doctrine of the Hearers, if there is no dharma that is transformed into something else called nirvana, then what need is there to consider the doctrine of emptiness? This is called non-abandonment emptiness. Furthermore, the Bodhisattva thinks thus: If all dharmas are empty, then the behavior of desire and so on, which has become the nature of sentient beings, and
Tibetan
སམ་པ་དང༌། བག་ལ་ཉལ་དང༌། མོས་པ་དང༌། ཁམས་དང༌། རིགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གང་དག་གི་དབང་གིས་བསམ་པ་དང༌། བག་ལ་ཉལ་སྣ་ཚོགས་མཁྱེན་པ་དང༌། མོས་པ་སྣ་ཚོགས་མཁྱེན་པ་དང༌། ཁམས་སྣ་ཚོགས་མཁྱེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་འཇུག་པར་འགྱུར་བའི་ཆོས་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་འཐད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་རང་བཞིན་གྱི་ཆོས་དེ་དག་ནི་དོན་དམ་པར་ཡོད་དོ་སྙམ་ནས། ཡང་འདི་ལྟར་གཏན་ལ་འབེབས་ཏེ། དེ་དག་ནི་ཆོས་གཞན་དུ་གྱུར་པར་བརྗོད་པར་མི་རིགས་ཀྱི། འདི་ལྟར་དེ་དག་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་དུ་གྱུར་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་རྣམས་ཏེ། དེ་དག་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལས་ཐ་དད་པའམ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པར་རྣམ་པར་གཞག་མི་ནུས་སོ། །དེ་བས་ན་ཆོས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་དེ་ལྟ་བུ་དག་ནི་མེད་དོ་སྙམ་པ་འདི་ནི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། གལ་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་མེད་པ་ཡིན་ན་དེ་དག་གི་མི་རྟག་པ་ཉིད་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་ཉིད་དང་བདག་མེད་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་དེ་དག་ཇི་ལྟར་ཡོད་པར་འགྱུར། ཆོས་ཅན་མེད་པར་ནི་ཆོས་ཡོད་པར་མི་རུང་སྟེ། འདི་ལྟར་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་མི་རྟག་པའོ། །ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་སྡུག་བསྔལ་བའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་མེད་པའོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་དེ་དང་དེ་མཐོང་ན་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་ པ་ཐོབ་པ་དང༌། སྲིད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ལས་རྣམ་པར་ཐར་པ་འགྲུབ་བོ་སྙམ་ནས། ཡང་འདི་ལྟར་གཏན་ལ་འབེབས་ཏེ། མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་འདི་ནི་དོན་དམ་པའི་ཆོས་སུ་མི་རུང་སྟེ། དོན་དམ་པའི་ཆོས་མི་རྟག་པ་དང༌། སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། འགྱུར་བ་དང་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཆོས་ནི་དོན་དམ་པ་ཞེས་བྱར་མི་རུང་གི །བདེན་པ་གང་ཡིན་པ་དང༌། ཕྱིན་ཅི་མི་ལོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་དག་གི་དོན་དམ་པ་ཉིད་དོ། །དེ་བས་ན་དོན་དམ་པ་ལ་འགྱུར་བ་དང་ལྡན་པ་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་དོན་དམ་པར་གྱུར་པ་ཞིག་ཡོད་ན་ནི་དེ་ལྟ་ན་སྡུག་བསྔལ་དེ་རྟག་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་གྱུར་ན་རྟག་པར་གྱུར་པའི་སྡུག་བསྔལ་ནི་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ནམ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་བདེ་བ་ཡང་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་གལ་ཏེ་བདག་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཆོས་ཤིག་དོན་དམ་པར་ཡོད་པར་འགྱུར་ན། འོ་ན་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པས
Chinese
由于意乐、随眠、信解、界、种姓等等的作用，能够了知意乐和随眠的种种差别，了知信解的种种差别，了知界的种种差别等等，那些能使佛法得以进入的法并不合理。因此认为自性之法是胜义谛存在的。进而如此确定：那些法不应被说成是其他的法，而是说那些法是众生相续中的状态差别，那些状态差别无法被安立为与众生是他体或非他体。因此认为没有像那样变成其他法的法，这被称为自性空性。此外，菩萨这样想：如果一切法都不存在，那么那些法的无常性、痛苦性以及无我性等等的法又如何存在呢？没有法，法性是不可能存在的。例如，一切有为法都是无常的，一切有漏法都是痛苦的，一切法都是无我的。因此，如果能如实地见到这些，就能获得正见，并且能够从一切轮回的痛苦中解脱。进而如此确定：无常性之法不能成为胜义谛之法，胜义谛之法怎么会是无常的，怎么会有生和灭呢？变化和变异之法不能被称为胜义谛。什么是真理，什么是不颠倒，那就是它们的胜义谛性。因此，胜义谛不具有变化。同样，如果痛苦之法成为胜义谛，那么痛苦就会变成常有的。如果那样，常有的痛苦会永远存在，因此世间或出世间的安乐也不会产生。同样，如果被称为无我的法在胜义谛中存在，那么一切法都将具有无我性
English
Due to the influence of intention, latent tendencies, faith, realms, lineage, etc., being able to know the various differences of intention and latent tendencies, knowing the various differences of faith, knowing the various differences of realms, etc., those dharmas that allow the Buddha's teachings to enter are not reasonable. Therefore, it is thought that the dharmas of inherent nature exist in the ultimate sense. Furthermore, it is determined as follows: those dharmas should not be said to be other dharmas, but rather those dharmas are the state differences in the continuum of sentient beings, and those state differences cannot be established as being other than or not other than sentient beings. Therefore, it is thought that there are no such dharmas that have become other dharmas, and this is called emptiness of inherent nature. Furthermore, the Bodhisattva thinks like this: if all dharmas do not exist, then how can the dharmas of impermanence, suffering, and selflessness, etc., of those dharmas exist? Without a dharma, a dharma nature cannot exist. For example, all conditioned dharmas are impermanent, all contaminated dharmas are suffering, and all dharmas are selfless. Therefore, if one can truly see these as they are, one can obtain right view and be liberated from all the sufferings of samsara. Furthermore, it is determined as follows: the dharma of impermanence cannot become the dharma of ultimate truth. How can the dharma of ultimate truth be impermanent, and how can there be arising and ceasing? The dharma of change and transformation cannot be called ultimate truth. What is truth and what is non-reversed, that is their ultimate truth nature. Therefore, ultimate truth does not have change. Similarly, if the dharma that has become suffering becomes the ultimate truth, then suffering will become permanent. If that is the case, permanent suffering will always exist, so neither worldly nor transcendental happiness will arise. Similarly, if the dharma called selflessness exists in the ultimate truth, then all dharmas will have selflessness