Tibetan
་དང༌། འདུས་མ་བྱས་སུ་བརྗོད་པའང་ལུང་ལས་གནས་སྐབས་སུ་མ་དག་པའི་སྣང་བས་མེད་ཅེས་བྱ་བར་མི་རུང་ངོ་སྙམ་ནས་ཡང་འདི་གཏན་ལ་འབེབས་ཏེ། འདུས་བྱས་ཞེས་བྱ་བའི་ཆོས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ནི་གང་ཡང་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་ཡོད་པར་གྱུར་ན་འདུས་བྱས་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་མི་རིགས་ཏེ། འདུས་བྱས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་རྐྱེན་རྣམས་ཚོགས་ཤིང་འདུས་པས་བྱས་པ་ལ་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འདུས་བྱས་ཞེས་བྱ་བའི་ཆོས་ཤིག་དོན་དམ་པར་ཡོད་ན་ནི། དེ་གཞན་གྱིས་བྱས་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་ལ། དོན་དམ་པའི་ཆོས་ནི་སུས་ཀྱང་བྱ་མི་ནུས་སོ། །འདི་ལྟར་འདུས་བྱས་ཞེས་བྱ་བའི་ཆོས་གང་ཡང་མེད་པས་དེའི་ཕྱིར་བྱིས་པ་ཀུན་བརྟགས་པ་ལས་གྱུར་པས་དེ་ལྟ་བུའི་མིང་གིས་བརྗོད་དོ། །འདུས་བྱས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་སྐྱེ་བ་དང༌། གནས་པ་དང༌། འཇིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཀྱང་བརྟགས་པའི་ཡོད་པའོ། །མཚན་ཉིད་བརྟགས་པའི་ཡོད་པར་བཤད་པས་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གཞི་ཡང་བརྟགས་པའི་ཡོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་ངེས་པར་གཟུང་དགོས་ཏེ། དོན་དམ་པའི་ཆོས་ནི་བཏགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་མི་རིགས་སོ། །གལ་ཏེ་དོན་དམ་པར་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ཞིག་ཡོད་ན་ཡང་ཆོས་གཅིག་ལ་མཚན་ཉིད་གསུམ་མི་རིགས་སོ། །དེ་བས་ ན་འདི་ནི་འདུས་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། འདུས་བྱས་རྣམས་ནི་འདུས་བྱས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྟོང་པར་འགྱུར་གྱི་འདུས་མ་བྱས་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་འདུས་བྱས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ་སྙམ་ནས་ཡང་འདི་ལྟར་གཏན་ལ་འབེབས་ཏེ། འདུས་མ་བྱས་ཞེས་བྱ་བའི་ཆོས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ནི་གང་ཡང་མེད་དོ། འདུས་མ་བྱས་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་འདུས་བྱས་ཀྱི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་བྱའི། དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་ནི་འདུས་བྱས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ལ་བྱའི་དེ་ལས་གཞན་པ་ཤིན་ཏུ་གྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སོ་སོར་བརྟགས་པས་འགོག་པ་ཡང་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ནའོ། །དེ་བཞིན་དུ་སོ་སོར་བརྟགས་པ་མ་ཡིན་པས་འགོག་པ་ཡང་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཞིག་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་ཀྱང་འདི་དག་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་ལ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཏེ། དེ་དག་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་འདི་ནི་འདུས་མ་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འདི་སྙམ་དུ
Chinese
，而且，说“非造作”也不能因为经文中暂时不净的显现而说“无”，这样想后又如此确定：没有成为其他东西的“造作”之法。如果存在，那么“造作”本身就不合理，因为“造作”是指由因缘聚集而产生的。如果“造作”之法真实存在，那么它就会被其他所造，而真实的法是任何人都无法造作的。像这样，因为没有任何“造作”之法，所以被孩童从分别念中产生，因此用这样的名称来称呼。“造作”的特征，即生、住、灭，也是分别念所存在的。因为说了特征是分别念所存在的，所以必须确定特征的基础也是分别念所存在的。真实的法不可能是假立的特征。即使真实存在“造作”之法，一个法也不可能有三个特征。因此，这就是造作的空性。菩萨又这样想：造作的事物因为是造作的，所以会变成空性，而非造作的事物因为不是造作的，所以是真实的自性。这样想后又如此确定：没有成为其他东西的“非造作”之法。所谓的“非造作”，是指没有造作之物的自性，而不是真实存在的。例如，虚空是指没有一切造作之物的特征，而不是除此之外极其成立的特征。分别念的止息也只是没有一切造作之法的特征。同样，非分别念的止息也是行之法坏灭的特征。如果声闻的观点也认为这些不是真实存在的，那么何必说空性的观点呢？因为认识到这些是空性，所以这被称为非造作的空性。菩萨又这样想：
English
And, thinking that saying "unconditioned" should not be said to be "non-existent" due to the temporary impure appearance in the scriptures, it is determined again as follows: There is no dharma that has become something else called "conditioned." If it were to exist, then the very term "conditioned" would be unreasonable, because "conditioned" refers to that which is made by the gathering and assembling of causes and conditions. If a dharma called "conditioned" truly existed, then it would be made by another, but a true dharma cannot be made by anyone. Thus, because there is no dharma called "conditioned," it is therefore named by such a name because it arises from the conceptualization of children. The characteristics of the conditioned, namely arising, abiding, and ceasing, are also existent by conceptualization. Since it is said that the characteristics are existent by conceptualization, it must be ascertained that the basis of the characteristics is also existent by conceptualization. A true dharma cannot be an imputed characteristic. Even if there were a true dharma called "conditioned," it would be unreasonable for one dharma to have three characteristics. Therefore, this is the emptiness of the conditioned. Again, the Bodhisattva thinks thus: Conditioned things, because they are conditioned, will become empty, but those that are unconditioned, because they are not conditioned, are the very nature of reality. Thinking thus, it is again determined as follows: There is no dharma that has become something else called "unconditioned." The so-called "unconditioned" refers to the nature of the absence of conditioned things, but it is not truly existent. For example, space refers to the characteristic of the absence of all conditioned things, but it is not existent as a characteristic that is extremely established apart from that. Cessation by discrimination is also merely the characteristic of the absence of all conditioned dharmas. Similarly, cessation by non-discrimination is also the characteristic of the destruction of the dharmas of action. If even the Hearers' view does not consider these to be truly existent, then what need is there to mention the view of emptiness? Because realizing these as emptiness, this is called the emptiness of the unconditioned. Again, the Bodhisattva thinks thus:
Tibetan
་སེམས་ཏེ། གལ་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཡིན་ན་གང་སྔོན་གྱི་མཐའ་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། ཕྱི་མའི་མཐའ་ལ་མ་འོངས་པའི་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། དབུས་ཀྱི་མཐའ་ལ་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་དེ་དག་མཁྱེན་པས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་བ་དང༌། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེའི་ཡེ་ཤེས་འདས་པའི་དུས་ལ་ཐོགས་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། ལྷའི་མིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དུས་གསུམ་དུ་གཏོགས་པ་དེ་དག་ལུང་ལས་ཀྱང་འབྱུང་བར་ཡོད་པར་རིགས་སོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་ཡང་འདི་ལྟར་གཏན་ལ་འབེབས་ཏེ། སྔོན་གྱི་མཐའ་དང་ཕྱི་མའི་མཐའ་དང་དབུས་ཀྱི་མཐའ་ཞེས་བྱ་བའི་ཆོས་ནི་གང་ཡང་ཡོད་པར་མི་རིགས་ཏེ། འདི་ལྟར་ ཆོས་གཅིག་ཁོ་ན་ནི་མ་འོངས་པ་དང༌། ད་ལྟར་བྱུང་བ་དང༌། འདས་པ་ཞེས་བྱ་བ་མཐའ་གསུམ་དུ་བརྗོད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དོན་དམ་པའི་ཆོས་ཤིག་ཡིན་ན་ནི་གཅིག་ཏུ་བརྗོད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དུས་གསུམ་དུ་ཡང་ཇི་ལྟར་འཐད་དེ། གལ་ཏེ་གཅིག་ཁོ་ན་ལ་ཕྱི་མའི་མཐར་ནི་མ་འོངས་པར་གྱུར་ལ། དབུས་ཀྱི་མཐར་ད་ལྟར་བྱུང་བར་གྱུར་ཅིང་སྔོན་གྱི་མཐར་འདས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་ཡང་དེ་ལྟ་ན་ནི་དུས་གཅིག་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་ནག་པ་གྲོང་དུ་མ་ཕྱིན་པ་དང༌། གྲོང་ནས་བྱུང་བ་ཡང་གཅིག་སྟེ། གཞན་མ་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་ཅི་དུས་འདི་ལྟོས་པ་ལས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་རང་གྲུབ་པ་ཡིན། གལ་ཏེ་རང་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་མི་འཐད་དེ་དངོས་པོ་གནས་པ་རྣམས་ནི་རང་གྲུབ་པར་འཐད་ཀྱི་མི་གནས་པ་རྣམས་ནི་མི་འཐད་དོ། །དུས་ཀྱང་གནས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་འདི་སྐད་ཅིག་དང་ཐང་ཅིག་དང༌། ཡུད་ཙམ་དང༌། ཉིན་ཞག་གཅིག་དང༌། ཟླ་བ་ཕྱེད་དང་ཟླ་བ་གཅིག་དང༌། དུས་ཚིགས་དང༌། ཀླུངས་སུ་འཇུག་པ་དང༌། ལོ་ཁྱུད་འཁོར་དང༌། དུས་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་ཅན་ཡིན་པས། དུས་ནི་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མི་གནས་སོ། །དེ་ལ་འདས་པའི་དུས་ཀྱི་ཆ་དང་མ་འོངས་པའི་དུས་ཀྱི་ཆ་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པ་ལ་ཡུད་ཙམ་ཞེས་བྱ་བར་གདགས་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་འདས་པ་དང༌། མ་འོངས་པ་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པ་ལ་ཉིན་མཚན་ཞེས་བྱ་བར་གདགས་སོ། །དེ་བས་ན་འདས་པ་དང༌། མ་འོངས་པ་དང༌། ད་ལྟར་བྱུང་བ་མི་གནས་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་རང་འགྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དུས་མེད་དོ། །ཇི་སྟེ་དུས་ནི་ལྟོས་པ་ལས་འགྲུབ་སྟེ་འདི་ལྟ་སྟེ། འདས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་
Chinese
是这样想的：如果一切法都是空性，那么凭借了知所谓的超越先前边际的法，所谓处于未来边际的未来的法，以及处于中间边际的现在产生的法，而使佛陀薄伽梵被称为一切智者，以及佛陀薄伽梵的智慧对于过去的时间没有阻碍等等，所谓不共佛法，以及所谓天眼等等，属于三时的那些，从教证中也能够产生，这样想之后，又这样确定：所谓先前边际、未来边际和中间边际的法，任何也不可能存在，像这样。 唯一的一个法，不会被说成是未来、现在和过去这三个边际。如果是一个真实存在的法，那么就只会说成是一个。又怎么会符合三个时呢？如果说唯一的一个法，在未来边际就变成了未来，在中间边际就变成了现在，而在先前边际就变成了过去，那么这样一来，就变成了一个时间。比如，黑色的东西没有去村庄和从村庄出来也是一个，就像不是其他一样。另外，这个时间是从依赖中成立的吗？还是自己成立的？如果说是自己成立的，那么那是不合理的，因为存在的物体自己成立是合理的，而不存在的那些是不合理的。时间也不是存在的，因为它是刹那、少顷、瞬间、一日一夜、半个月和一个月、季节、进入胎、周年循环、时间等等会变成物体的性质，所以时间连一刹那也不存在。其中，将过去的时间的部分和未来的时间的部分合在一起，就称之为瞬间。同样，将过去和未来合在一起，就称之为日夜。因此，对于过去、未来和现在这些不存在的物体来说，没有所谓自己成立的时间。如果时间是从依赖中成立的，比如依赖于过去。
English
This is how it is thought: If all dharmas are emptiness, then by knowing the so-called dharma that transcends the previous boundary, the so-called future dharma that is at the future boundary, and the so-called dharma that arises in the present at the middle boundary, the Buddha Bhagavan is called the all-knowing one, and the wisdom of the Buddha Bhagavan is unobstructed with respect to past time, etc., the so-called unshared Buddha-dharma, and the so-called divine eye, etc., those that belong to the three times, can also arise from the scriptures. After thinking this way, it is again determined in this way: The so-called dharma of the previous boundary, the future boundary, and the middle boundary, none of them can exist, like this. The only one dharma will not be said to be the three boundaries of future, present, and past. If it is a truly existent dharma, then it will only be said to be one. How can it be consistent with the three times? If it is said that the only one dharma becomes the future at the future boundary, becomes the present at the middle boundary, and becomes the past at the previous boundary, then in that case, it becomes one time. For example, the black thing not going to the village and coming out of the village is also one, just like it is not another. Furthermore, is this time established from dependence? Or is it self-established? If it is said to be self-established, then that is unreasonable, because it is reasonable for existing objects to be self-established, but it is unreasonable for those that do not exist. Time is also not existent, because it is of the nature of becoming objects such as an instant, a short while, a moment, a day and night, half a month and a month, a season, entering the womb, an annual cycle, time, etc., so time does not even exist for an instant. Among them, the part of past time and the part of future time are put together, and it is called a moment. Similarly, past and future are put together, and it is called day and night. Therefore, for the past, future, and present, these non-existent objects, there is no so-called self-established time. If time is established from dependence, such as depending on the past.