Tibetan
དེ་བས་ན་འབུམ་པ་ལས་ཀྱང་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་རྣམས་དམིགས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་བསྒོམ་པ་འདི་ཡང་འོག་ནས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བསྟན་པ་ལས་རྒྱས་པར་སྟོན་ཏོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པའི་སྤོང་བ་རྣམས་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། ཡང་དག་པའི་སྤོང་བ་ལ་སོགས་ པའི་མཚན་ཉིད་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི། དོན་དམ་པར་ཡང་དག་པའི་སྤོང་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ཡང་དག་པའི་སྤོང་བ་ལ་སོགས་པ་དམིགས་སུ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་མཁྱེན་པ་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་གནས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་རྣམས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མཛད་དོ་ཞེས་བཤད་དོ། །སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་གསུམ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་བསྒོམ་པ་དང་མཐུན་པས་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཉིད་ཀྱི་ནང་དུ་བགྲང་ངོ༌། །འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྐབས་སུ་གཏོགས་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེ་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཀུན་བརྟགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ལ་ཀུན་བརྟགས་པའི་རྣམ་པ་དེས་སྟོང་ངོ་ཞེས་སྟོང་པའི་རྣམ་པར་བསྒོམ་པ་ན་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བྱའོ། །བརྗོད་དུ་མེད་པའི་དོན་དམ་པ་དེ་ཉིད་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ། མཚན་མའི་རྣམ་པ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བ་ཡིན་པས་ཞི་བའི་རྣམ་པར་བསྒོམ་པ་ན་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ་མཚན་མ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཁམས་གསུམ་པ་རྣམས་དངོས་པོ་མེད་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་གཟིགས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མི་མཐུན་པའི་འདུ་ཤེས་ཉེ་བར་བཞག་ནས། ཕྱི་མ་ལ་སྨོན་པའི་གནས་སུ་མི་བྱེད་པར་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་གཟིགས་པ་ན་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ་སྨོན་པ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བྱའོ། །དེའི་འོག་ཏུ་བསམ་གཏན་བཞི་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་སྤྱོད་པ་བསྟན་ཏེ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་བ་དེ་ཡང་འཇིག་རྟེན་པ་དང༌། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་སྟེ། བསམ་གཏན་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཕྱོགས་དང༌། མངོན་པར་ཤེས་པའི་ཕྱོགས་དང༌། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱོགས་
Chinese
因此，（经中）说，由于忆念住也是无所缘的。菩提资粮道的修习，将在下面宣说大乘时详细阐述。同样，也应将如理断等与此相联系。如理断等的体性仅仅是世俗谛，就胜义谛而言，如理断等的体性是无实有自性，因此，通达如理断等是无所缘的自性，安住于般若波罗蜜多，就能圆满菩提资粮道，经中是这样说的。关于修习空性三摩地，因为三解脱门是证得涅槃的途径，与修习菩提资粮道相符，所以被归入菩提资粮道中。这属于菩萨的范畴，所以称为三三摩地。其中，所谓的空性三摩地，是指以圆成实的体性空于遍计所执的体性，以遍计所执的相空于遍计所执，如此修习空性之相，心专注于一境，就称为空性三摩地。不可言说的胜义谛，如同虚空一般，远离色等一切相，无相之相，一切戏论寂灭，因此修习寂灭之相，心专注于一境，就称为无相三摩地。同样，观见三界诸法无实有自性，对一切法安立不相顺的想，不希求后有，如实照见，心专注于一境，就称为无愿三摩地。其后，以“四禅”等句，显示了成熟有情之行，成熟有情之行又分为世间和出世间，即禅定和三摩地之品，神通之品，以及智慧之品。
English
Therefore, it is said that mindfulness is also without an object because of the emptiness. The practice of the aspects of enlightenment will be explained in detail below when the Great Vehicle is taught. Similarly, the right abandonments should also be applied to this. The characteristics of the right abandonments and so on are merely conventional truths, but in the ultimate sense, the characteristics of the right abandonments and so on are of the nature of non-existence. Therefore, understanding that the right abandonments and so on are of the nature of non-objectivity, abiding in the perfection of wisdom, one will perfect the aspects of enlightenment, so it is said. Regarding the practice of the samadhi of emptiness, since the three doors of liberation are the means of attaining nirvana, they are in accordance with the practice of the aspects of enlightenment, and therefore they are counted among the aspects of enlightenment themselves. This belongs to the category of bodhisattvas, and therefore it is called the three samadhis. Among them, the so-called samadhi of emptiness means that the perfectly established characteristic is empty of the imputed characteristic, and the imputed aspect is empty of the imputed. When one meditates on the aspect of emptiness in this way, and the mind becomes one-pointed, it is called the samadhi of emptiness. The inexpressible ultimate truth, like the sky, is devoid of all characteristics such as form, the characteristic of no characteristics, and all elaborations are pacified. Therefore, when one meditates on the aspect of peace, and the mind becomes one-pointed, it is called the signless samadhi. Similarly, seeing that the three realms are without inherent existence, establishing the perception of non-conformity with all phenomena, not desiring future existence, and truly seeing accordingly, when the mind becomes one-pointed, it is called the wishless samadhi. After that, the practice of maturing sentient beings is shown by the phrase "the four dhyanas" and so on. The practice of maturing sentient beings is divided into mundane and supramundane, namely the category of dhyana and samadhi, the category of clairvoyance, and the category of wisdom.
Tibetan
ཀྱི་ ཆོས་རྣམས་ཀྱིས་བྱ་དགོས་པས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་གསུམ་ཆར་ཡང་དེར་འདུས་ཏེ། དེ་ལ་བསམ་གཏན་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དང་པོར་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བཟུང་སྟེ། ཕྱིས་དོན་དམ་པར་ཡོངས་སུ་བཙལ་ནས་བསམ་གཏན་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པར་མི་མཛད་པར་སྙིང་རྗེ་དང་ཐབས་མཁས་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཉིད་ལ་དམིགས་ནས་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་མཛད་པའི་སྤྱོད་པ་རྣམ་པར་གཞག་གོ །དེ་ལ་སྐྱོ་བ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྐྱེ་བ་དང༌། རྒ་བ་དང༌། ན་བ་དང༌། འཆི་བ་དང༌། མྱ་ངན་དང༌། སྨྲེ་སྔགས་འདོན་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། ཡིད་མི་བདེ་བ་དང༌། འཁྲུག་པ་དང༌། མི་རྟག་པ་དང༌། སྟོང་པ་དང༌། བདག་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིད་བྱུང་བར་འགྱུར་པའི་གནས་རྣམས་ལ་དམིགས་ནས་ཉེས་དམིགས་སུ་མཐོང་བས་སྐྱོ་བ་ཡིན་ལ་བྱེད་པ་ནི་སྐྱོ་བ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ཞེས་བྱའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྐྱོ་བ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་ཅིང་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པ་ལས། བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་བློ་བསྐྱེད་དེ་འཇུག་པར་མཐོང་ནས་དེ་དག་ཤེས་པར་བྱ་བ་མྱུར་དུ་སྔོན་དུ་གཏོང་བའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་སྐྱོ་བ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ཞེས་བྱའོ། །སྔར་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་དབང་གིས་འཆི་བ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །ཕྱིས་ལྷག་མཐོང་གི་སྒོ་ནས་འཆི་བའི་ཆོས་ཉིད་ཅན་དུ་མཐོང་བ་ལ་འཆི་བའི་འདུ་ཤེས་ཞེས་གསུངས་སོ། །འཇིག་རྟེན་པའི་རིག་པ་དང༌། བཟོའི་གནས་ཐམས་ཅད་དང༌། སྒྱུ་རྩལ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡིད་མི་རྟོན་པའི་དགའ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ལ་མངོན་པར་མི་དགའ་བའི་འདུ་ཤེས་སོ། །ཁམས་གསུམ་པ་ལ་ཆགས་སུ་རུང་བའི་རྒྱུ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མ་གཟིགས་པས་དེ་ལ་འདོད་པ་མེད་པར་གྱུར་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡིད་མི་རྟོན་པའི་འདུ་ཤེས་སོ། །སྡུག་བསྔལ་ཤེས་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་དུ་མཁྱེན་པར་མཛད་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་དེ་དག་ཉིད་དོན་དམ་པར་ཤིན་ཏུ་དངོས་པོ་མེད་པར་མཁྱེན་ཀྱང་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པ་ཉིད་དུ་མཁྱེན་པ་དང༌། གཞན་དག་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་མཛད་པའི་མཁྱེན་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཤེས་པ་སྟེ།
Chinese
由于诸法需要这样做，所以三方面的法都聚集在那里。对此，所有禅定等法，首先为了利益众生而以世俗的方式执持，之后在胜义中完全寻求，而不明显执着于禅定等的自性，而是以慈悲和方便二者，又以世俗本身为对境，为了利益众生而使众生完全成熟的行为进行安立。其中，所谓厌离随念，就是缘于生、老、病、死、忧愁、哀号、痛苦、不悦、扰乱、无常、空性、无我等令人厌烦之处，见到过患而产生的厌离，而行为就是厌离随念。菩萨的厌离随念，就是一切法都是无我且无实体的自性，而孩童们却生起具有实义的念头并投入其中，见到此情景，为了迅速让他们明白而先行作意，这就是厌离随念。之前由于随念作意的力量，所以宣说了死亡随念。之后通过胜观之门，见到具有死亡之法性，就称为死亡想。对于世间学问、所有工巧处，以及六十四种形形色色的技艺等不信任的喜悦，就是对一切世间不欢喜之想。由于没有如实见到三界中可以贪着的因，因此对它没有欲望，这就是对一切世间不信任之想。所谓应当修习了知痛苦，就是将蕴等一切法以世俗的方式认知为痛苦的自性，之后又在胜义中认知到它们完全没有实体，但为了使众生完全成熟，而在世俗中认知为痛苦的行相，并且也使其他众生同样了知，这种了知就是了知痛苦。
English
Since all dharmas need to be done in this way, all three aspects of dharma are gathered there. Regarding this, all dharmas such as meditation are first held in a conventional way for the benefit of sentient beings. Later, they are fully sought in the ultimate sense, and without manifestly clinging to the nature of meditation and so on, but with compassion and skillful means, again focusing on the conventional itself, the conduct of fully maturing sentient beings is established for the benefit of sentient beings. Among them, what is called renunciation mindfulness is the renunciation that arises from seeing faults by focusing on places that cause aversion, such as birth, aging, sickness, death, sorrow, lamentation, suffering, displeasure, disturbance, impermanence, emptiness, and selflessness, and the action is called renunciation mindfulness. The renunciation mindfulness of a Bodhisattva is that all dharmas are of the nature of selflessness and insubstantiality, but children generate thoughts of having substance and engage in them. Seeing this situation, the mindfulness that quickly sends them to understand is called renunciation mindfulness. Previously, due to the power of mindfulness, death mindfulness was taught. Later, through the gate of higher vision, seeing the nature of having the dharma of death is called the perception of death. The joy of not trusting worldly knowledge, all crafts, and sixty-four kinds of various arts, etc., is the perception of not rejoicing in all the world. Because the cause of being able to be attached to the three realms has not been truly seen, there is no desire for it, which is the perception of not trusting all the world. What is called the cultivation of knowing suffering is to know all dharmas such as aggregates as the nature of suffering in a conventional way, and then to know that they are completely without substance in the ultimate sense, but in order to fully mature sentient beings, to know them as the aspect of suffering in the conventional sense, and also to make other sentient beings know in the same way, this knowing is knowing suffering.
Tibetan
དེ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། །ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཉིད་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བར་མཁྱེན་པ་དང༌། དེ་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་མཁྱེན་པ་དང༌། ཀུན་མཐུན་པར་མཁྱེན་པ་ནི་ཀུན་འབྱུང་བ་ཤེས་པའོ། །བདག་དང་གཞན་རྣམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་དང༌། སྲིད་པ་ཡོངས་སུ་ཟད་པ་མཁྱེན་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་ཟད་པའི་རྒྱུ་མཁྱེན་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཟད་པ་ཤེས་པའོ། །བདག་དང་གཞན་དག་གི་སྲིད་པའི་སྐྱེ་བར་སྐྱེ་བ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་དང༌། མི་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་མཁྱེན་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པའོ། །ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་མངོན་སུམ་དུ་མཁྱེན་པ་དང༌། དོན་དམ་པའི་དབང་གིས་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་མཁྱེན་པ་ནི་ཆོས་ཤེས་པའོ། །ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཤེས་པ་དང༌། མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་མངོན་སུམ་དུ་མ་གྱུར་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུར་འགྱུར་བར་མཁྱེན་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་མཁྱེན་པ་ནི་རྗེས་སུ་རྟོགས་པའི་ཤེས་པའོ། །འཕགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་དང་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་མཁྱེན་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཀུན་བརྟགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་པའི་མཁྱེན་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཤེས་པའོ། །ཡོངས་སུ་འདྲིས་པ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་པ་གང་གིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། མཚན་མ་མེད་པ་དང་སྨོན་པ་མེད་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་སྒོམ་ཡང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མངོན་སུམ་དུ་མི་མཛད་ཀྱི་དེ་དག་ཉིད་གོམས་པ་དང༌། རབ་ཏུ་ བྱང་བ་འབའ་ཞིག་མཛད་པའི་མཁྱེན་པ་དེ་ལ་ཡོངས་སུ་འདྲིས་པ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱའོ། །གལ་ཏེ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མངོན་སུམ་དུ་མཛད་ན་ནི་དེ་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེས་དོགས་པའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པའི་མཐའ་ལ་རེག་པར་མི་མཛད་ཀྱི། མཁྱེན་པ་དེས་ཆོས་ཙམ་དུ་བསྒོམ་པར་མཛད་དོ། །འོ་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་རྣམས་བསྒོམས་པས། ཇི་ལྟར་ཡང་དག་པའི་མཐའ་མངོན་སུམ་དུ་མཛད་པར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། སྐྱོ་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྔར་ཡང་བཤད་དོ། །གཞན་ཡང་ཡང་དག་པའི་མཐའ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ནི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་སྒོམ་པ་ཡིན་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་དེ་ལྟར་ཡང་དག་པའི་
Chinese
同样的，也应适用于一切。了知蕴、界、处等等的生起，以及了知生起之识，以及普遍了知，即是了知一切生起。了知自他之烦恼、近烦恼、一切痛苦，以及了知轮回完全止息，以及了知完全止息之因，是菩萨们的了知止息。了知自他一切轮回之生，以及了知不生之因，是菩萨们的了知不生。于世俗中了知一切法，于胜义中了知如是性，是了知法。于世俗中以推测了知一切法，以及虽未现见无常等，然了知将如是生起，以及菩萨们随顺了知一切法为空性，是随证之识。一切圣者了知有情和瓶等，以及菩萨们以观想为对境，了知色等一切遍计法，是世俗之识。所谓串习之识，是指菩萨以之修习解脱之门空性、无相、无愿，以及菩提分法等，然不现证涅槃，唯修习串习、极 清净之识，称为串习之识。若现证涅槃，则将成为入流等，因此为避免此过失，不触及真实之边，唯以此识修习法。若修习获得涅槃之法，为何不现证真实之边？答：因不具足厌离作意，如前已述。此外，现证真实之边的先决条件是修习止观，然菩萨们如是
English
Similarly, it should be applied to everything. Knowing the arising of aggregates, elements, sense bases, etc., and knowing the knowledge that knows that, and knowing universally, is knowing all arising. Knowing the afflictions of oneself and others, the near afflictions, all suffering, and knowing the complete cessation of existence, and knowing the cause of complete cessation, is the bodhisattvas' knowing cessation. Knowing all births in the cycle of existence of oneself and others, and knowing the cause of non-birth, is the bodhisattvas' knowing non-birth. Knowing all phenomena manifestly in conventional truth, and knowing suchness in ultimate truth, is knowing the Dharma. Knowing all phenomena in conventional truth through inference, and knowing that even if impermanence etc. are not manifest, they will arise as such, and bodhisattvas knowing all phenomena in accordance with emptiness, is the knowledge of subsequent realization. All noble ones know sentient beings and vases etc., and bodhisattvas, with observation as the object, know all imputed phenomena such as form, is conventional knowledge. The so-called knowledge of familiarity is the knowledge with which bodhisattvas cultivate the doors of liberation, emptiness, signlessness, wishlessness, and the aspects of enlightenment, but do not manifest nirvana, but only cultivate familiarity and extremely pure knowledge, is called the knowledge of familiarity. If they were to manifest nirvana, they would become stream-enterers etc., therefore, to avoid this fault, they do not touch the true limit, but only cultivate the Dharma with this knowledge. If one cultivates the dharmas that lead to the attainment of nirvana, why would one not manifestly realize the true limit? Answer: Because they do not possess the thought of aversion, as previously stated. Furthermore, the prerequisite for manifestly realizing the true limit is the cultivation of calm abiding and insight, but bodhisattvas are like that.