Tibetan
མཐའ་ལགས་ན་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་འདི་སྐད་དུ། གལ་ཏེ་ཡང་དག་པའི་མཐའ་མ་གཏོགས་པར་སེམས་ཅན་གྱི་མཐའ་ཞེས་བྱ་བ་མེད་ན། འོ་ན་སེམས་ཅན་རྣམས་དང༌། ཡང་དག་པའི་མཐའ་གཅིག་པའི་ཕྱིར། གང་འདི་སྐད་དུ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཡང་དག་པའི་མཐའ་ལ་དགོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། དེ་ཉིད་དེ་ལ་འགོད་ན་ནི་ཡང་དག་པའི་མཐའ་ལ་ཡང་དག་པའི་མཐའ་རབ་ཏུ་འཇོག་གོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཡང་མི་རིགས་སོ་ཞེས་ཞུས་པ་དང༌། ཐབས་མཁས་པས་སེམས་ཅན་གྱི་མཐའ་ཡང་དག་པའི་མཐའ་ལ་འགོད་དེ། ཡང་དག་པའི་མཐའ་རྣམ་པར་འཁྲུག་པར་ཡང་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་ཏེ། ངོ་བོ་ཉིད་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་རབ་ཏུ་མི་འཇོག་གི་ཀུན་བརྟགས་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་མཐའ་དང༌། ཀུན་བརྟགས་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་བསྩལ་ནས། ཤིན་ཏུ་ཡོངས་སུ་དག་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ཐབས་མཁས་པས་འགོད་པ་ལ། ཡང་དག་པའི་མཐའ་ལ་རབ་ཏུ་འགོད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་བས་ན་སེམས་ཅན་གྱི་མཐའ་དང༌། ཡང་དག་པའི་མཐའ་ནི་ཐ་མི་དད་ཅིང་གཅིག་སྟེ། གཉིས་སུ་མེད་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེའི་འོག་ཏུ་དེ་ལྟ་བུའི་ཐབས་མཁས་པ་གང་ལགས་ཞེས་ཞུས་པ་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པའི་མཐའ་ཡིན་པར་ཡོངས་སུ་བསྔོས་ནས། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་ནི་ཐབས་མཁས་པ་ཡིན་པར། རབ་འབྱོར་འདི་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་པ་ནས་ཉེ་བར་བཟུང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྟོན་ཏོ། །ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་གདམས་པ་དེ་ཡང་གོ་སླའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་གལ་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ལགས་ན། རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ནི་སེམས་ཅན་ཡང་མི་དམིགས་ཆོས་དང་ལམ་ཡང་མི་དམིགས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་འདི་སྐད་དུ། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཡིན་ན་སེམས་ཅན་དང༌། ཆོས་དང༌། ལམ་རྣམས་མེད་པར་ཇི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་བ་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་བ་བྱས་ནས་ལམ་གྱི་རྣམ་པ་ཤེས་པ་ཉིད་བསྒོམས་ཏེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལ་གནས་པར་བྱེད་ཅེས་ཞུས་པའོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། རབ་འབྱོར་གལ་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་མ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་འདི་སྐད་དུ། གལ་ཏེ་ཆོས་སམ། ལམ་དག་སོ་སོ་ན་ཡོད་ན་ནི་འགའ་ཞིག་དམིགས་པར་འགྱུར་བའི་རིགས་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་ནི་དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་དང༌། སྲོག་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅ
Chinese
所謂「邊際」者，意謂：若除真實邊際外，無所謂有情邊際。然則，有情與真實邊際為一，何以謂有情安住於真實邊際？此不合理。若彼安住於彼，則成真實邊際安住於真實邊際，亦不合理。如是請問時，世尊開示：以善巧方便，有情之邊際安住於真實邊際，然亦不擾亂真實邊際。本性不安住於本性，而以遍計所執之有情邊際及遍計所執之有情事物，以善巧方便安住於全然清淨之如是性之本性，是名安住於真實邊際。故有情邊際與真實邊際，無有差別，是一，是無二，是為結論。其後請問：如是善巧方便為何？世尊答：將一切法完全奉獻為真實邊際，圓滿六度波羅蜜，即是善巧方便。世尊以「善現，菩薩摩訶薩從初發心乃至攝受」等語開示之。而波羅蜜之教誡亦易於理解。世尊，若一切法皆自性空，自性空性中，既不見有情，亦不見法與道，如是云云。若一切法皆自性空，則有情、法、道皆不存在，云何菩薩能令有情成熟，令佛法成熟，修習通達道之相，而安住於一切相智耶？如是請問。世尊答言：善現，若一切法非自性空，如是云云。若法或道各別存在，則理應可見某物。如是，則有情與命等一切
English
The so-called "limit" means: If there is no sentient being's limit except the true limit, then, since sentient beings and the true limit are one, why is it said that sentient beings abide in the true limit? This is unreasonable. If it abides in it, then the true limit will abide in the true limit, which is also unreasonable. When asked like this, the World Honored One taught: With skillful means, the limit of sentient beings abides in the true limit, but it does not disturb the true limit. The nature does not abide in the nature, but with the limit of sentient beings grasped by the imputed and the things of sentient beings grasped by the imputed, with skillful means, abiding in the nature of suchness that is completely pure is called abiding in the true limit. Therefore, the limit of sentient beings and the true limit are not different, they are one, they are non-dual, this is the conclusion. After that, it was asked: What are such skillful means? The World Honored One replied: Completely dedicating all dharmas to the true limit and perfecting the six paramitas are skillful means. The World Honored One taught with words such as "Subhuti, the Bodhisattva Mahasattva, from the initial generation of the mind to the acceptance." And the precepts of the paramitas are also easy to understand. World Honored One, if all dharmas are empty of self-nature, in the emptiness of self-nature, neither sentient beings nor dharmas and paths are seen, so on and so forth. If all dharmas are empty of self-nature, then sentient beings, dharmas, and paths do not exist. How can the Bodhisattva mature sentient beings, mature the Buddhadharma, practice understanding the aspects of the path, and abide in all-knowing wisdom? Asked like this. The World Honored One replied: Subhuti, if all dharmas are not empty of self-nature, so on and so forth. If dharmas or paths exist separately, then something should be visible. Thus, all sentient beings and lives, etc.
Tibetan
ད་ཀྱང་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་གནས་པས་སངས་རྒྱས་སུ་ཡང་མི་འགྱུར་ལ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བཤད་པར་ཡང་མི་འགྱུར་བ་ཞིག་ན། འདི་ལྟར་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ནི་ཆོས་སམ། ལམ་དག་མེད་དེ། དེའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་གྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ལ་གནས་ནས་སངས་རྒྱས་སུ་ཡང་འགྱུར་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཆོས་བཤད་པར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དབང་གིས་རྣམ་པར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་གྲུབ་པོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། །དེ་སྐད་བཀའ་སྩལ་ནས་ཡང་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཉི་ཚེ་སྟོང་པར་མ་ཟད་ཀྱི། ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་བཅུ་དྲུག་པོ་དག་ཀྱང་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པར། རབ་འབྱོར་གལ་ཏེ་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྟོན་ཏེ། གལ་ཏེ་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡང༌། རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་མ་ཡིན་དུ་ཟིན་ན། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བཤད་པ་མི་འགྲུབ་པོ། །རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་བཤིག་པར་འགྱུར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་མ་ཡིན་དུ་ཟིན་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལས་ཀྱང་ཉམས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཞིག་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེའི་འོག་ཏུ་སྟོང་ པ་ཉིད་ཆོས་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པར་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་འཇིག་པར་མི་འགྱུར་ཐེར་ཟུག་ཏུ་གནས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱིས་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བས་སྟོན་ཏོ། །ཆོས་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་འདི་ཡང་རྣམ་པ་བཞིས་བསྟན་ཏེ། རྣམ་པར་འཇིག་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་དང་འཕེལ་བ་དང་འགྲིབ་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་དང༌། གནས་དང་ཡང་དག་པར་འཇུག་པ་མེད་པ་དང༌། སྒྲིབ་པ་མེད་པའོ། །དེ་ལ་འགྲེས་དང་པོ་ནི་འདུས་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་འཇིག་པར་མི་འགྱུར་བའོ། །དངོས་པོ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པས་ཐེར་ཟུག་ཏུ་གནས་པ་མ་ཡིན་པའོ། །འགྲོ་བ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་མེད་པར་མི་འགྱུར་བའོ། །དེ་ནས་ཡང་གསུམ་པོ་དེ་དག་ཉིད་ཞིབ་ཏུ་སྟོན་ཏོ། །ཡུལ་ན་ནི་གནས་ཞེས་བྱ་བས་ནི་འདུས་མ་བྱས་ཉིད་དུ་བསྟན་ཏོ། །འདུས་བྱས་ནི་ཡུལ་ན་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་ན་མི་གནས་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ནས་ཀྱང་འོང་བ་མ་ཡིན། གང་དུ་ཡང་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པ་ནི་འགྲོ་བ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ
Chinese
现在仍然存在，因此菩萨安住于空性也不会成佛，如果说色等一切法为空性也不会成立的话，那么像这样，自性空性中没有法，也没有道。因此，空性才能成立。因此，安住于空性才能成佛，空性才能说法。因此，依靠自性空性的力量，才能证得一切智智。这样显示。这样开示后，又说色等诸法不仅是暂时的空，而且内空性等十六空性也是自性空性。如果善现，内空性不是自性空性的话等等来显示。如果内空性等也不是自性空性的话，那么一切法说为空性就不能成立。自性空性也会被破坏，意思是如果内空性等不是自性空性的话，那么一切法自性空性也会因此而退失，会被破坏。之后，空性是法安住的体性，自性空性不会坏灭，也不是恒常安住，也不是后来消失，这样来显示。这个法安住的体性也用四种方式来显示，没有坏灭等等，没有增长和减少等等，没有安住和真实进入，没有障碍。其中第一个解释是因为非有为法，所以不会坏灭。因为是无实体的自性，所以不是恒常安住。因为从行中解脱，所以不会消失。之后又详细地显示了那三个。在处所安住，这是显示非有为法。有为法是在处所安住的缘故。不在方所安住，是因为被无实体所遍及的缘故。从任何地方来，也不到任何地方去，这是从行中解脱。
English
It still exists now. Therefore, a Bodhisattva abiding in emptiness will not become a Buddha, and if it is said that all phenomena such as form are empty, it will not be established. Thus, in self-nature emptiness, there is no Dharma or path. Therefore, emptiness can be established. Therefore, abiding in emptiness can lead to Buddhahood, and emptiness can be taught as Dharma. Therefore, by the power of self-nature emptiness, the attainment of all-knowing wisdom is established. This is how it is shown. After this teaching, it is said that not only are phenomena such as form temporarily empty, but also the sixteen emptinesses, including inner emptiness, are self-nature emptiness. If, O Subhuti, inner emptiness is not self-nature emptiness, etc., it is shown. If inner emptiness, etc., are not self-nature emptiness, then the teaching that all phenomena are empty cannot be established. Self-nature emptiness will also be destroyed, meaning that if inner emptiness, etc., are not self-nature emptiness, then all phenomena self-nature emptiness will be lost and destroyed. After that, emptiness is the nature of Dharma abiding, self-nature emptiness will not be destroyed, nor will it be permanently abiding, nor will it disappear later, this is how it is shown. This nature of Dharma abiding is also shown in four ways: without destruction, etc., without increase and decrease, etc., without abiding and truly entering, and without obscuration. The first explanation is that because it is unconditioned, it will not be destroyed. Because it is the nature of non-entity, it is not permanently abiding. Because it is liberated from action, it will not disappear. Then, the three are shown in detail again. Abiding in a place shows the unconditioned. Conditioned phenomena abide in a place. Not abiding in a direction is because it is pervaded by non-entity. Not coming from anywhere, nor going anywhere, is liberation from action.
Tibetan
་བའི་ཕྱིར་རོ། །འཕེལ་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་པའི་འགྲེས་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་གནས་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་གནས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇུག་པ་མེད་པ་ནི་ངེས་པར་འབྱུང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་གིས་ནི་ཆོས་འདི་དག་ལས་གང་ལ་གནས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡང་དག་པར་འཇུག་ཅེས་གང་སྨྲས་པ་དེ་ལ་གནས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། འཇུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་གཉིས་ཉེ་བར་བརྟགས་པ་སྟོན་ཏོ། །དེས་ཆོས་གང་ལ་སྒྲིབ་པ་ཡང་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ཆགས་པའོ། །དེས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྲིབ་པ་མེད་པར་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་མཐོང་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེའི་འོག་ཏུ་གང་ལ་བདག་མི་དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོན་ཏེ། དེ་ལ་འདི་ནི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པ་དང༌། ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་ཡང་བསྟན་ཏེ། བདག་མེད་པ་དེ་གཉིས་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་སྤྲུལ་པའི་དགེ་སློང་དང༌། དགེ་སློང་མའི་དཔེས་བསྒྲུབ་པའོ། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་དེ་ཉིད་སྔོན་ཀུན་བརྟགས་པའི་གནས་སྐབས་ན་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཅེས་བྱའོ། །ཡོངས་སུ་དག་པའི་གནས་སྐབས་ན་ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའོ། །རྟོག་པའི་རྒྱུ་མཐུན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་རྟོག་པའི་འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེ་ཡང་དེ་ལ་དོན་དམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཀུན་བརྟགས་པ་ཡིན་གྱི། དོན་དམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་སྟེ། རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ཡང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱའོ། །རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ཡང་སྔོན་གྱི་མཐར་ཡང་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དུས་གསུམ་ཅར་དུ་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། །འདི་ལྟར་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་ཡང་སྤྱོད་ཅིང་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ཡང་རྣམ་པར་འཁྲུག་པར་མི་བགྱིད་པ་དེ་ངོ་མཚར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་སྤྱོད་ན། སྟོང་པ་ཉིད་རྣམ་པར་འཁྲུག་པར་འགྱུར་བར་དགོངས་པའོ། །དེ་བས་ན་གཟུགས་ཀྱང་གཞན་མ་ཡིན་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་གཞན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་གསོལ་ཏེ་འདི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམ
Chinese
是故。无有增长等之释，如前。言一切法无有住者，是谓无住之自性故。无有入者，是谓无有决定生故。由是彼等于此等法中，何所住耶。菩萨于无上正等菩提正入者，如是所说，于彼所住，及入之二者，显示亲近观察也。彼于何法，亦不甚见有覆障者，是谓着于空性也。彼见一切法为无覆障者，是谓见一切法为空性之异名也。于其后，言于何不见我等者，是显示自性空性之自性也。于彼，此乃自性空性。言自性空性者，亦显示于补特伽罗无我，及于法无我。彼二无我，如来以化比丘及比丘尼之譬喻而成立之。若是颠倒，彼即非颠倒者，是谓彼处先于遍计之位，则名为颠倒。于清净位，则为非颠倒。言分别之因相顺者，是谓分别之果之异名也。如是，彼于彼处，不如实是胜义谛者，是谓念住等亦是遍计，而非胜义谛之异名也。自性空性，彼亦名为波罗蜜多。自性空性，彼于前际亦是自性空性等者，是显示于三世一切时中亦是空性也。如是，于自性空性之诸法亦行，而亦不令自性空性变乱者，是为希有。谓若于非有之诸法而行者，则谓空性将有变乱也。是故请白言色亦非异，自性空性亦非异。如是菩提心
English
Therefore. The explanation of no increase, etc., is as before. The statement that all dharmas have no abiding means that they are of the nature of non-abiding. The absence of entry means the absence of definite arising. By these, where do they abide in these dharmas? The statement that the Bodhisattva enters into unexcelled perfect enlightenment, what is said, shows the close observation of the two, abiding and entering. That he does not see any obscuration in any dharma means that he is attached to emptiness. That he sees all dharmas as unobscured means that he sees all dharmas as another name for emptiness. After that, the statement "in what is there no perception of self, etc." shows the nature of self-nature emptiness. There, this is self-nature emptiness. The term "self-nature emptiness" also shows the selflessness of the person and the selflessness of dharmas. These two selflessnesses are established by the Tathagata through the example of the emanation of a monk and a nun. That which is inverted is not inverted, which means that in the state of complete calculation, it is called inverted. In the state of complete purification, it is non-inverted. The statement that the cause of discrimination is consistent is another name for the result of discrimination. Thus, that it is not truly the ultimate truth in that place is another name for the fact that mindfulness, etc., are also completely calculated and not the ultimate truth. Self-nature emptiness is also called Paramita. Self-nature emptiness, that in the past is also self-nature emptiness, etc., shows that it is emptiness in all three times. Thus, it is wonderful to practice even in the dharmas of self-nature emptiness and not disturb self-nature emptiness. It is thought that if one practices in the dharmas that are non-existent, then emptiness will be disturbed. Therefore, it is requested that form is not different, and self-nature emptiness is not different. Thus, Bodhicitta.