Tibetan
ཆོས་ཞེས་བྱ་བར་འདུ་ཤེས་འདུ་ཤེས་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་སྣང་བའོ། །ཀཽ་ཤི་ཀ་གཟུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་རྣམས་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བ་མེད་པས་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །རབ་འབྱོར་ཁྱོད་ལ་ཆགས་པའི་རྣམ་པ་དེ་བས་ཀྱང་ཕྲ་བ་གཞན་དག་ཀྱང་བསྟན་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལམ་གྱི་རྣམ་པ་ཤེས་པ་ཉིད་ལ་སྒྲིབ་པར་འགྱུར་བའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་ཟབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་གནས་བརྟན་ཤཱ་རིའི་བུས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཟབ་པ་དང༌། མོས་པར་དཀའ་བར་ཡིད་ཆེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བཤད་པའི་སྐབས་ཕྱེ་བས། ད་ནི་གནས་བརྟན་རབ་འབྱོར་གྱིས་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཟབ་མོ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཟབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །རབ་འབྱོར་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དབེན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཆགས་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ། རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ་རང་བཞིན་གྱིས་དབེན་པ་ཡིན་ན། འོན་ཀྱང་ཀུན་བརྟགས་པའི་ཆགས་པ་ཡང་དམིགས་ལ་ཀུན་བརྟགས་པའི་ཆགས་པ་དམིགས་ཀྱང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གོས་པ་མེད་པ་སྟེ་དབེན་པའི་ཕྱིར་ཟབ་པའོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་མ་བྱས་པ་མངོན་པར་འདུས་མ་བྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའམ་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་མེད་དོ། །ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་གཉིས་མ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་ཏུ་ཟད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་གཅིག་ན་འོན་ཀྱང་བདག་ཉིད་ཐ་དད་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར། མངོན་པར་རྟོགས་པར་དཀའ་བའོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་ ཞེས་བྱའོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ཡང་ཆོས་ཉིད་གཞན་གང་གི་རྒྱུ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་འདུས་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་སུས་ཀྱང་མ་བྱས་པས་མ་བྱས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཉིད་བསོད་ནམས་དང་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་གང་གིས་ཀྱང་མངོན་པར་འདུ་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར། མངོན་པར་འདུ་མ་བྱས་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་སུས་ཀྱང་མ་མཐོང་མ་ཐོས་མ་རྟོགས་རྣམ་པར་མ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱི
Chinese
所谓“对于法没有认识，没有不认识”是不存在的。 乔尸迦，所谓“不能完全回向于色的自性”，是因为诸法是安住的体性，因为不会完全改变，所以不应以缘的方式完全回向于菩提，这是它的总结。 善现，所谓“还要为你显示比那更细微的贪著之相”，是指了解道的相本身就会成为障碍。 世尊，所谓“般若波罗蜜多甚深”，是因为之前尊者舍利子已经开示过般若波罗蜜多甚深，为了使难以信受者生起信心。现在尊者善现为了显示自己已经领悟了甚深之义，所以说“世尊，甚深”。 善现，所谓“一切法自性空性”，是说一切法在一切时都完全舍弃了一切贪著，完全舍弃了自性，是自性空性的。然而，即使是遍计所执的贪著也是缘，即使遍计所执的贪著是缘，一切法也是没有本体染污的，即是空性，所以是甚深。 所谓“般若波罗蜜多是无为，是无所作为”，是因为它是法身的本体，所以对它来说，没有什么需要修证或造作的。 所谓“法的自性不是二，而是一”，是指在如是的本体中，一切法都是一个本体，然而因为显现为各自不同的个体，所以难以证悟。 因为如是是诸法的本体，所以称为自性。 因为如是也不是其他任何法性的因，所以称为非自性。 因为如是是无为法，所以不是任何人所造作，因此称为无为。 因为它不是任何能造作福德和非福德者所造作的，所以称为无所作为。 所谓“般若波罗蜜多是任何人都没有见过、没有听过、没有证悟、没有完全了解的”，是指般若波罗蜜多
English
The statement "there is no perception or non-perception of what is called dharma" is non-existent. Kausika, the statement "it is not possible to completely dedicate the nature of form" means that because all dharmas are the nature of abiding, they are immutable, so one should not completely dedicate them to enlightenment in the manner of an object. This is its summary. Subhuti, the statement "I will show you other, even more subtle aspects of attachment than that" means that knowing the aspects of the path itself will become an obstacle. Bhagavan, the statement "Prajnaparamita is profound" means that previously the venerable Sariputra had already explained that Prajnaparamita is profound, in order to inspire faith in those who are difficult to convince. Now, the venerable Subhuti, in order to show that he himself has understood the profound meaning, said, "Bhagavan, it is profound." Subhuti, the statement "all dharmas are by nature emptiness" means that all dharmas at all times have completely abandoned all attachments, completely abandoned self-nature, and are by nature emptiness. However, even the imputed attachment is an object, and even if the imputed attachment is an object, all dharmas are not defiled by essence, that is, they are emptiness, so it is profound. The statement "Prajnaparamita is unconditioned, is unmanifested" means that because it is the essence of the Dharmakaya, there is nothing to be accomplished or manifested in it. The statement "the nature of dharma is not two, but one" means that in the essence of suchness, all dharmas are one essence, but because they appear as distinct individuals, it is difficult to realize. Because suchness is the essence of all dharmas, it is called self-nature. Because suchness is not the cause of any other dharma nature, it is called non-self-nature. Because suchness is unconditioned, it is not made by anyone, so it is called unconditioned. Because it is not manifested by anyone who can manifest merit and non-merit, it is called unmanifested. The statement "Prajnaparamita is unseen, unheard, uncomprehended, and not fully understood by anyone" refers to Prajnaparamita.