Tibetan
་དཔའ་ཆེན་པོའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཤེས་རབ་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །གང་དེ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུའོ། །ཆོས་གང་ལ་ཡང་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་ཅིང་མི་དམིགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དམ་པར་རོ། །བདག་གིས་བྱས་པ་གཟོ་བར་བགྱི་སྟེ། བྱས་པ་མི་གཟོ་བར་མི་བགྱིའོ་ཞེས་བྱ་བས་ཅི་བསྟན་ཞེ་ན། སྔོན་བདག་གི་བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་གྱུར་པའི་ཚེ་སྔོན་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་འཁོར་ན་ཉན་ཐོས་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་གདམས་པ་དང་རྗེས་སུ་བསྟན་པས་ཡང་དག་པར་བསྟན་པ་དང༌། ཡང་དག་པར་འཛིན་དུ་བཅུག་པ་བརྙེས་ནས་ཡང་དག་པར་སྒྲུབ་པ་ལ་བཅུག་སྟེ། དེ་དག་གིས་བསྟན་པའི་རིམ་པས་བསྒྲུབས་ནས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་སོ། །དེ་བས་ན་བདག་གིས་ཀྱང་འཁོར་འདིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འདི་རྣམས་ལ་གདམས་པ་དང་རྗེས་སུ་བསྟན་པས་ཡང་དག་པའི་སྒྲུབ་པ་ལ་དགོད་པར་བགྱིའོ། །སྔོན་གྱི་དེས་བདག་ཅག་གིས་བསྟན་པའི་རིམ་པས་བསྒྲུབས་ན་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་སྔོན་གྱི་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིས་བྱས་པ་བདག་གིས་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། །གདམས་ཤིང་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་རྣམས་ལ་བྱེ་བྲག་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན་འདི་ལ་ཐོག་མ་དང་བར་མ་དང་ཐ་མའི་གནས་སྐབས་གསུམ་སྟེ། །ཐོག་མར་ནི་གདམས་ཤིང་རྗེས་སུ་བསྟན་པར་བྱའོ། །བར་དུ་ནི་སྒྲུབ་པའོ། །ཐ་མར་ནི་འབྲས་བུའོ། །དེ་ལ་ཐོག་མའི་གནས་སྐབས་སུ་འདི་དག་མ་བྱེད་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ལས་བཟློག་པ་ནི་གདམས་པའོ། །འདི་དག་བྱོས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སྦྱོར་བ་ནི་རྗེས་སུ་བསྟན་པའོ། །བར་དུ་ནི་མི་སྒྲུབ་པ་དང༌། ལོག་པར་སྒྲུབ་པ་དང༌། ཅུང་ཟད་སྒྲུབ་པ་དང༌། ཡང་དག་པར་སྒྲུབ་པ་སྟེ་གནས་སྐབས་བཞིའོ། །དེ་ལ་མི་ཤེས་པས་མི་སྒྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་ཏུ་འཇུག་ པ་ནི་ཡང་དག་པར་བསྟན་པའོ། །ལོག་པར་ཤེས་པས་ལོག་པར་ཞུགས་པ་དག་ཡང་དག་པར་སྒྲུབ་ལ་སྦྱོར་བ་ནི་ཡང་དག་པར་འཛིན་དུ་བཅུག་པའོ། །ལེ་ལོ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་གྱིས་ཅུང་ཟད་སྒྲུབ་པ་དག་ལེགས་པར་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་དུ་འཇུག་པ་ནི་ཡང་དག་པར་གཟེངས་སྟོད་པའོ། །ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པ་དག་ལེགས་སོ་ཞེས་རྗེས་སུ་ཡི་རངས་ནས་དེ་ཉིད་ལ་སྦྱོར་བ་ནི་ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་དགྱེས་པར་བགྱིད་པའོ། །ཐ་མར་ནི་ལམ་ལ་བཅུག་ཅིང་འབྲས་བུ་ལ་གཞག་ཅེས་བྱ་བར་སྦྱར་
Chinese
被称为“大勇士的智慧到彼岸”是指无分别的到彼岸的智慧的同义词。像那样对一切法进行分别，是世俗谛。对任何法都没有显现的执着和不观察，是胜义谛。我应当报答所作的恩德，不应当不报答恩德，这是什么意思呢？以前我，世尊，成为菩萨的时候，在以前的如来们的眷属中，大声闻们以教诫和随顺教导，获得了如实地教导和如实地使之执持，并让他们进入如实地修习，他们通过那些教导的次第进行修习，从而现证圆满成佛。因此，我也应当在这个眷属中，以教诫和随顺教导，使这些菩萨们进入如实的修习。如果以前的那些人通过我们教导的次第进行修习，就会现证圆满成佛，因此，我应当知道以前的声闻们所作的恩德，这是所要显示的。教诫和随顺教导等词语有什么差别呢？这里有初始、中间和最终三个阶段。最初是教诫和随顺教导。中间是修习。最终是果。其中，在最初的阶段，不做这些，从非此中遣除，是教诫。做这些，与之相应，是随顺教导。中间有不修习、邪修习、少许修习和如实修习四种情况。其中，因为不了解而不修习的，使之进入修习，是如实地教导。因为邪解而进入邪道的，使之与如实修习相应，是如实地使之执持。因为懒惰等过失而少许修习的，使之精进地发起努力，是如实地赞叹。以智慧如实进入的，赞叹说“好啊”，随喜之后，使之与此相应，是如实地使之欢喜。最终是使之进入道，安住于果。
English
That which is called "The Great Hero's Wisdom Gone Beyond" is a synonym for the wisdom gone beyond of non-discrimination. To individually discriminate all dharmas in that way is the conventional truth. To have no manifest attachment to any dharma and not to observe is the ultimate truth. What is indicated by saying, "I should repay the kindness done, and I should not fail to repay the kindness done"? Formerly, when I, the Bhagavan, became a Bodhisattva, in the retinue of the former Tathagatas, the great Shravakas, through admonishments and subsequent teachings, obtained accurate teachings and caused them to be accurately held, and caused them to enter into accurate practice. They, through the order of those teachings, practiced and attained complete perfect enlightenment. Therefore, I also should, in this retinue, through admonishments and subsequent teachings, cause these Bodhisattvas to enter into accurate practice. If those former ones practiced through the order of our teachings, they would attain complete perfect enlightenment. Therefore, I should know the kindness done by the former Shravakas, this is what is to be shown. What is the difference between the words "admonishment and subsequent teaching," and so forth? Here there are three stages: initial, intermediate, and final. Initially, there is admonishment and subsequent teaching. In the middle, there is practice. Finally, there is the fruit. Among these, in the initial stage, to avert from what is not to be done, is admonishment. To engage in what is to be done, is subsequent teaching. In the middle, there are four situations: non-practice, wrong practice, little practice, and accurate practice. Among these, to cause those who do not practice due to not knowing to enter into practice is accurate teaching. To engage those who have entered wrongly due to wrong understanding in accurate practice is to cause them to hold accurately. To cause those who practice little due to faults such as laziness to diligently exert effort is to accurately praise. To rejoice and engage those who have accurately entered through wisdom in that very thing, praising them with "Good!" is to cause them to be completely delighted. Finally, it is to be joined with entering the path and abiding in the fruit.
Tibetan
བར་བྱའོ། །དེའི་འོག་ཏུ་ཇི་ལྟར་གནས་པར་བྱ་ཞེས་དྲིས་པ་ལ་གནས་པར་མི་བྱ་བ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ཏེ་གནས་པར་བྱ་བས་གནས་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བར་སྟོན་ཏོ། །གཟུགས་ནི་གཟུགས་ཀྱིས་སྟོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་པ་ནི་གནས་པའོ། །དམིགས་པའི་ཚུལ་ནི་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་ཏེ། དེས་ནི་འདི་སྐད་དུ་གང་གི་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཀུན་བརྟགས་པའི་ཆོས་འདི་དག་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མེད་པ་སྟེ། དེ་དག་གི་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ཐ་མི་དད་དེ་གཅིག་གོ །དེ་བས་ན་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡང་གཉིས་སུ་མེད་པ་སྟེ། གཅིག་པའི་ཆོས་ཉིད་དུ་གནས་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་གནས་པའོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །གནས་པར་མི་བྱ་བའི་འགྲེས་ལ་ཡང་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་བསྟན་ཏེ། ཆོས་ལ་གནས་པར་མི་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཅིག་པའོ། །ཆོས་ཉིད་ལ་གནས་པར་མི་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་པའོ། །གང་ཟག་རྣམས་ལ་གནས་པར་མི་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསུམ་པའོ། །དེ་ལ་ཆོས་ཀྱི་འགྲེས་ལ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་བསྟན་ཏེ། ཆོས་བསྟན་པ་དང༌། ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པའོ། །དེ་ལ་གཟུགས་ལ་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། སངས་རྒྱས་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ནི་ཆོས་བསྟན་པའོ། ། ཀཽ་ཤི་ཀ་དེ་ལྟར་ན་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བར་གནས་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། དེ་ལྟར་ན་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཅེས་བྱ་བར་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པའོ། །ཆོས་ཉིད་ཀྱི་འགྲེས་ལ་ཡང་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་བསྟན་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་བསྟན་པ་དང༌། ལམ་གྱི་རྣམ་པ་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་བསྟན་པ་དང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་བསྟན་པའོ། །གཟུགས་རྟག་གོ་ཞེས་གནས་པར་མི་བྱ། མི་རྟག་གོ་ཞེས་ཀྱང་གནས་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ནི་སྦྱིན་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ནི་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་བསྟན་པའོ། །ས་དང་པོ་ནས་ས་བཅུ་པའི་བར་ལ་
Chinese
应当这样做。在那之后，如果有人问应当如何安住，回答是完全舍弃不应安住之处，以应安住之处而安住，这就是安住在般若波罗蜜多中。以“色以色性空”等语句证悟空性，即是安住。以执著的方式则不是安住，这样开示。因此，这些被分别的法，如色等，并非以色等自性而存在。菩萨也并非以菩萨的自性而存在。它们的空性是无别的，是唯一的。因此，法性的色等是圆满成就的，菩萨也是无二的，安住在唯一的法性中，这就是安住在般若波罗蜜多中。这样开示。不应安住的解释也分三种：不应安住在法上，这是第一种；不应安住在法性上，这是第二种；不应安住在补特伽罗上，这是第三种。其中，法的解释也分两种：开示法和开示法的体性。其中，从“不应以执著于色的方式安住”到“不应以执著于佛陀本身的方式安住”之间，是开示法。 कौशिका (梵文天城体，kauśika，梵文罗马拟音， कौशिका，汉语字面意思：乔尸迦)，像这样，从“不应安住在名为色之处”等，到“像这样，不应以执著的方式安住在佛陀本身”之间，是开示法性的体性。法性的解释也分三种：开示一切智智之方的法性，开示道之相智之方的法性，以及开示一切相智之方的法性。从“不应安住于色是常”和“也不应安住于色是无常”等，到“不应以执著的方式安住在如来应供正等觉是应供处”之间，是开示一切智智之方的法性。从第一地到第十地之间，
English
This should be done. After that, if someone asks how one should abide, the answer is to completely abandon what should not be abided in, and abide in what should be abided in, which is abiding in the Prajñāpāramitā. Realizing emptiness with statements such as "Form is empty of form" is abiding. Showing that the way of clinging is not abiding, it is said that these discriminated dharmas, such as form, do not exist by their own nature of form, etc. Bodhisattvas also do not exist by their own nature of bodhisattvas. Their emptiness is non-different and one. Therefore, the dharmata of form, etc., is perfectly established, and bodhisattvas are also non-dual. Abiding in the one dharmata is abiding in the Prajñāpāramitā. This is how it is taught. The explanation of not abiding is also shown in three ways: not abiding in dharma is the first; not abiding in dharmata is the second; and not abiding in persons is the third. Among these, the explanation of dharma is also shown in two ways: showing the dharma and showing the nature of the dharma. Among these, from "one should not abide by clinging to form" to "one should not abide by clinging to the Buddha himself" is showing the dharma. Kauśika, like this, from "one should not abide in what is called form" etc., to "like this, one should not abide in the Buddha himself by way of clinging" is showing the nature of dharmata. The explanation of dharmata is also shown in three ways: showing the dharmata of the aspect of all-knowingness, showing the dharmata of the aspect of path-knowingness, and showing the dharmata of the aspect of all-aspect-knowingness. From "one should not abide in form being permanent" and "one should also not abide in form being impermanent" etc., to "one should not abide by way of clinging in the Tathāgata, Arhat, Samyaksaṃbuddha being a worthy recipient of offerings" is showing the dharmata of the aspect of all-knowingness. From the first bhūmi to the tenth bhūmi,