Tibetan
ར་དུ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པར་དངོས་པོ་མེད་པས་དེ་དག་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་བརྩོན་པར་བྱར་མེད་སྤང་བར་ཡང་བྱར་མེད་པའི་གཏན་ཚིགས་བསྟན་པ་སྟེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་ཞིག་ཡོད་ན་དུས་གསུམ་ལས་སྔོན་གྱི་མཐའམ། ཕྱི་མའི་མཐའམ། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་དུས་ན་ཡོད་ཅིང་དམིགས་པའི་རིགས་ན་ཡང་དག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བརྟགས་ན་དུས་གསུམ་ཆར་དུ་ཡང་དངོས་པོ་ཡོད་པར་མི་དམིགས་པས། དེ་དག་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་བརྩོན་པར་ཡང་མི་བྱེད། མི་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྤང་བར་ཡང་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་བསྟན་པའོ། །དེ་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤ་ར་དྭ་ཏིའི་བུས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། ཤ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཟབ་པའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཟབ་བོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ནི། དེ་ལྟར་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དུས་གསུམ་དུ་དམིགས་སུ་མེད་པར་སྟོན་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དེ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་ཞིང་རྟོགས་པ་དང་ཡིད་ཆེས་པར་དཀའ་བའི་ཕྱིར་ཟབ་བོ་ཞེས་གསོལ་པ་དང༌། བཅོམ་ ལྡན་འདས་ཀྱིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པའི་རང་བཞིན་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་མངོན་སུམ་དུ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་སྟོན་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཟབ་བོ་ཞེས་བསྟན་པའོ། །གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གཏིང་དཔག་དཀའ་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། ཤ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་གཏིང་དཔག་དཀའ་བའི་ཕྱིར། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གཏིང་དཔག་དཀའ་བའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ནི། ཟབ་པའི་དོན་ཉིད་རྣམ་གྲངས་གཞན་གྱིས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གཏིང་དཔག་དཀའ་བ་བཤད་པའོ། །གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་ཚད་མ་མཆིས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། ཤ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཚད་མེད་པའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཚད་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ནི་གཏིང་དཔག་དཀའ་བའི་དོན་དེ་ཉིད་ཚད་མེད་པས་བསྟན་པ་སྟེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པར་དངོས་པོ་མེད་པས། གྲངས་དང་ཚད་འདི་ཙམ་མོ་ཞེས་བརྟག་ཏུ་མེད་པའི་ཕྱིར་གཏིང་དཔག་དཀའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཇི་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ལགས་ཞེས་བྱ་བ
Chinese
此乃是显示，由于色等一切法在胜义中无实有，因此对于它们的成办，没有必要勤奋，对于它们的舍弃，也没有必要，这样的理由。如果色等一切法是实有的，那么在三时中，或者在先前的边际，或者在后来的边际，或者在现在生起之时存在，并且在所缘的种类中，以真实的智慧观察，在三时中也无法见到实有。因此，对于它们的成办，也不需要勤奋；为了不成就，也不需要舍弃。这是所显示的内容。之后，具寿舍利弗向薄伽梵如此请问，从“舍利弗，一切相智的真如甚深，因此般若波罗蜜多甚深”到“如此，色等一切法在三时中无所缘而显示的般若波罗蜜多，不是一切有情的行境，并且难以证悟和信解，因此是甚深的”的请问。薄伽梵显示，色等一切法无实有的自性真如，不是现见的对境，因此，如此显示的般若波罗蜜多是甚深的。请问：“薄伽梵，般若波罗蜜多难以测度”，从“舍利弗，一切相智难以测度，因此般若波罗蜜多难以测度”到之间，是为了以其他名相显示甚深之义而宣说难以测度。请问：“薄伽梵，此般若波罗蜜多是无量的”，从“舍利弗，一切相智是无量的，因此般若波罗蜜多是无量的”到之间，是以无量来显示难以测度的意义。由于色等一切法在胜义中无实有，因此无法衡量数量和尺度，所以是难以测度的意义。请问：“薄伽梵，菩萨摩诃萨如何行于般若波罗蜜多？”
English
This shows the reason why, since all phenomena such as form are without inherent existence in the ultimate sense, there is no need to strive for their accomplishment, and there is no need to abandon them. If all phenomena such as form were inherently existent, then they would exist in the three times, either in the prior extreme, or in the later extreme, or in the present arising time, and if examined with true wisdom in the category of objects, no inherent existence would be seen in any of the three times. Therefore, there is no need to strive for their accomplishment; and there is no need to abandon them for the sake of non-accomplishment. This is what is shown. Then, the venerable Sharadvatiputra asked the Blessed One as follows, from "Sharadvatiputra, the Suchness of all-aspects-knowing is profound, therefore the Prajnaparamita is profound" to the question of "Thus, the Prajnaparamita that shows all phenomena such as form to be without objects in the three times is not the object of all sentient beings, and it is difficult to realize and believe, therefore it is profound." The Blessed One showed that the Suchness, the nature of all phenomena such as form being without inherent existence, is not an object of direct perception, therefore, the Prajnaparamita that shows it in this way is profound. Question: "Blessed One, the Prajnaparamita is difficult to fathom," from "Sharadvatiputra, all-aspects-knowing is difficult to fathom, therefore the Prajnaparamita is difficult to fathom" to the middle, it is to explain the difficulty of fathoming in order to show the meaning of profoundness by other terms. Question: "Blessed One, this Prajnaparamita is immeasurable," from "Sharadvatiputra, all-aspects-knowing is immeasurable, therefore the Prajnaparamita is immeasurable" to the middle, it is to show the meaning of difficult to fathom by immeasurability. Since all phenomena such as form are without inherent existence in the ultimate sense, it is impossible to measure the number and extent, so it is the meaning of difficult to fathom. Question: "Blessed One, how does a Bodhisattva Mahasattva practice the Prajnaparamita?"
Tibetan
་ནི། དེ་ལྟར་གོང་དུ་བཤད་པའི་ཚུལ་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པར་དངོས་པོ་མེད་དེ་ཟབ་ཅིང་གཏིང་དཔག་དཀའ་བ་དང༌། ཚད་མེད་པ་ཡིན་པས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ཟབ་ཅིང་གཏིང་དཔག་དཀའ་ལ་ཚད་མེད་པ་ཡིན་པས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་མི་འགྱུར་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་ཇི་ལྟར་སྤྱད་པར་བྱ་ཞེས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱད་པའི་ཐབས་ཤཱ་རིའི་བུས་ཞུས་པའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ཤ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། གལ་ཏེ་གཟུགས་ཟབ་ཅེས་བྱ་བར་མི་སྤྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་དོ་ ཞེས་བྱ་བ་ནས། གལ་ཏེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཟབ་ཅེས་བྱ་བར་མི་སྤྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ནི། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པས་ཟབ་པར་འདུ་ཤེས་ཤིང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་མི་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྤྱོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཤ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ་གཟུགས་ཀྱི་ཟབ་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཟུགས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཟབ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ནི། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཟབ་པའི་འདུ་ཤེས་མེད་ཅིང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ཡིན་པའི་གཏན་ཚིགས་བསྟན་པ་སྟེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཟབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་བྱ་སྟེ། དངོས་པོ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའོ། །ཤ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། གལ་ཏེ་གཟུགས་གཏིང་དཔག་དཀའ་ཞེས་བྱ་བར་མི་སྤྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། གལ་ཏེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་གཏིང་དཔག་དཀའ་ཞེས་བྱ་བར་མི་སྤྱོད་ན། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་ཅེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ནི། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པས་གཏིང་དཔག་དཀའ་བའི་
Chinese
即，如前所述，一切法胜义中无实，深且难测，且是无量的，因此不是一切的行境。般若波罗蜜多也同样深且难测，且是无量的，因此不是一切的行境。菩萨应如何行于般若波罗蜜多？舍利子请问了行于般若波罗蜜多的方法。世尊开示说：舍罗达瓦底之子，菩萨摩诃萨行于般若波罗蜜多时，若不行于称色为深，即是行于般若波罗蜜多。 从若不行于称色为深，即是行于般若波罗蜜多，到若不行于称一切种智为深，即是行于般若波罗蜜多之间，是指若不执著色等一切法在胜义中自性空而为深，且无分别，即是以不行于般若波罗蜜多的方式而行，这是所要显示的。为何如此呢？舍罗达瓦底之子，色的甚深性为何，那不是色，从色的甚深性为何，那不是色，到一切种智的甚深性为何，那不是一切种智之间，是指对于色等一切法，若无甚深的执著且无分别，即是行于般若波罗蜜多的理由，这是所要显示的。称色等一切法为深，是指无实有，无实有为何，那不是色等的自性存在，因此不是分别的对境，这是所要显示的。舍罗达瓦底之子，菩萨摩诃萨行于般若波罗蜜多时，若不行于称色为难测，即是行于般若波罗蜜多，从若不行于称色为难测，即是行于般若波罗蜜多，到若不行于称一切种智为难测，即是行于般若波罗蜜多之间，是指色等一切法自性空故为难测的
English
That is, as mentioned above, all dharmas are insubstantial in the ultimate sense, deep and immeasurable, and therefore not the object of practice for all. The Prajñāpāramitā is also deep and immeasurable, and therefore not the object of practice for all. How should a Bodhisattva practice the Prajñāpāramitā? Śāriputra asked about the method of practicing the Prajñāpāramitā. The Blessed One said: O son of Śāradvatī, when a Bodhisattva-Mahāsattva practices the Prajñāpāramitā, if he does not practice by calling form deep, then he practices the Prajñāpāramitā. From 'if he does not practice by calling form deep, then he practices the Prajñāpāramitā' to 'if he does not practice by calling all-knowingness deep, then he practices the Prajñāpāramitā', it means that if one does not cling to the emptiness of self-nature of all dharmas such as form in the ultimate sense as deep, and is without discrimination, then one practices in the manner of not practicing the Prajñāpāramitā, this is what is to be shown. Why is this so? O son of Śāradvatī, what is the deepness of form, that is not form, from 'what is the deepness of form, that is not form' to 'what is the deepness of all-knowingness, that is not all-knowingness', it means that with respect to all dharmas such as form, if there is no clinging to deepness and no discrimination, then it is the reason for practicing the Prajñāpāramitā, this is what is to be shown. Calling all dharmas such as form deep means insubstantiality, what is insubstantiality, that is not the inherent existence of form etc., therefore it is not an object of discrimination, this is what is to be shown. O son of Śāradvatī, when a Bodhisattva-Mahāsattva practices the Prajñāpāramitā, if he does not practice by calling form immeasurable, then he practices the Prajñāpāramitā, from 'if he does not practice by calling form immeasurable, then he practices the Prajñāpāramitā' to 'if he does not practice by calling all-knowingness immeasurable, then he practices the Prajñāpāramitā', it means that all dharmas such as form are immeasurable because of their emptiness of self-nature.