English
This is to teach sentient beings not to do evil to the Dharma through the three doors of body, speech, and mind. Furthermore, from the question of the venerable Subhuti to the Blessed One, "How," to "will experience immeasurable, countless, and inconceivable suffering and displeasure," even merely slandering and criticizing the profound Dharma with the act of speech will become a criticism of the Three Jewels. If because of this action, one will experience great suffering in the three lower realms, then what need is there to say if one does evil to the Dharma through the three doors of body, speech, and mind? Therefore, one should strictly restrain the three actions of body, speech, and mind. Subhuti asked: Blessed One, how many ways do foolish beings abandon this Prajnaparamita, how many ways will they abandon this profound Prajnaparamita? From here to, Subhuti, those foolish beings will abandon this profound Prajnaparamita in these four ways, this is to reveal the four causes of criticism and slander due to not believing and not revering the profound Prajnaparamita. It is revealed in order to recognize these causes and to prevent and completely abandon them. Asked: Blessed One, this Prajnaparamita is difficult to believe for those who have little diligence, do not possess virtuous roots, and are in the company of evil friends. And so on, this shows that the profound Prajnaparamita is not the object of practice for sentient beings with little merit and who are not vessels. That is to say, for those who diligently practice the Mahayana Dharma, cultivate virtuous roots, accumulate merit and resources, and rely on virtuous spiritual friends, they will believe and revere this profound Prajnaparamita. Asked: Blessed One, how profound is this Prajnaparamita that is so difficult to believe? This is to explain that all dharmas are neither bound nor liberated, are pure, are infinite, and are neither attached nor...
Tibetan
པར་བཤད་པའི་སྒོ་ནས་ཟབ་པ་བསྟན་པའི་སྐབས་དབྱེ་བའི་ཕྱིར་ཞུས་པའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། རབ་འབྱོར་གཟུགས་ནི་མ་བཅིངས་མ་གྲོལ་བ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། རབ་འབྱོར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་བཅིངས་མ་གྲོལ་བའི་སྒོ་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཟབ་པ་བསྟན་པ་སྟེ། དེ་ལ་གཟུགས་ནི་མ་བཅིངས་མ་གྲོལ་བ་སྟེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རབ་འབྱོར་གཟུགས་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་ནི་གཟུགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དམ་པར་ཀུན་བརྟགས་པའི་གཟུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་མ་དག་པའི་ཚེ་ཡང་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་ལ་སོགས་པས་བཅིངས་པར་གྱུར་པ་ཡང་མེད་ལ། ཡོངས་སུ་དག་པའི་ཚེ་ཡང་དེ་དག་ལས་གྲོལ་བར་གྱུར་པ་ཡང་མེད་དེ། དེ་ལྟར་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་ཞིང་ཡོངས་སུ་དག་པར་རྟོགས་པ་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་དམིགས་པ་དང་བཅས་ཤིང་མཚན་མར་འཛིན་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྟོགས་པར་མི་ནུས་ཤིང་གཏིང་དཔག་དཀའ་བའི་ཕྱིར་ཟབ་མོ་ཞེས་བསྟན་པའོ། །གཟུགས་ལ་ཇི་ལྟར་བཤད་པ་དེ་བཞིན་དུ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལ་ཐུག་གི་བར་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། །རབ་འབྱོར་གཟུགས་ ནི་སྔོན་གྱི་མཐའ་མ་བཅིངས་མ་གྲོལ་བ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། རབ་འབྱོར་ད་ལྟར་བྱུང་བ་དངོས་པོ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་བཅིངས་མ་གྲོལ་བར་བསྟན་པ་དེ་ཉིད་གསལ་བར་བཤད་པའི་ཕྱིར་དུས་གསུམ་དང་སྦྱར་ནས་བསྟན་པ་སྟེ། དམིགས་པ་ཅན་ཁ་ཅིག་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་འདས་པའི་དུས་ན་ནི་བྱ་བ་བྱས་ཟིན་པའི་རང་བཞིན་དུ་ཡོད། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་དུས་ན་ནི་བྱ་བ་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་ཡོད། མ་འོངས་པའི་དུས་ན་ནི་བྱ་བ་བྱེད་པར་འགྱུར་བའི་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་པར་ལྟ་བ་ལས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པར་གཟུགས་ཉིད་ཀྱང་དངོས་པོ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དང་ད་ལྟར་བྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དུས་ཀྱང་གཟུགས་ཉིད་ཞིག་པ་དང༌། མ་བྱུང་བ་དང༌། གནས་པ་ལས་གདགས་སུ་ཟད་ཀྱི་དེ་ལས་གུད་ན་སྔོན་གྱི་མཐའ་དང༌། ཕྱི་མའི་མཐའ་དང༌། ད་ལྟར་བྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་མེད་དེ་དུས་གསུམ་ཆར་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་ཞིང་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་རོ་གཅིག་སྟེ། མི་འགྱུར་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་
Chinese
为了通过解释来区分甚深，（有人）提出了请求。世尊开示说：善现，色是不束缚不解脱的，从“善现，一切相智自性无有即是一切相智”之间，是从诸法不束缚不解脱的角度来阐述般若波罗蜜多的甚深。其中，色是不束缚不解脱的，这是为什么呢？善现，色自性无有即是色，这是因为就胜义谛而言，由于是遍计所执的色无自性，因此在未完全清净时，也没有被业和烦恼等束缚；在完全清净时，也没有从那些之中解脱。像这样，通达自性空且完全清净，就叫做般若波罗蜜多。像这样的般若波罗蜜多，有相执和取相者无法证悟，因为深不可测，所以被阐述为甚深。如同对色所作的解释一样，对于一切相智为止的一切法也应同样应用。善现，色是过去的边际不束缚不解脱的，从“善现，现在生起无实事之自性即是一切相智”之间，是为了阐明诸法不束缚不解脱，与三时相结合而阐述的。有些执相者认为，色等一切法在过去时具有已完成作用的自性，在现在时具有正在进行作用的自性，在未来时具有将要进行作用的自性。为了破除这种观点，就胜义谛而言，色本身也是无实事的自性，并且所谓的过去、未来和现在的时间，也仅仅是从色本身的坏灭、未生和存在而假立的，除此之外，并没有独立的过去边际、未来边际和现在生起的事物。因此，过去、现在、未来三时都是自性空，并且在真如中是同一味道，是不可改变的圆满。
English
To differentiate the profound through explanation, a request was made. The Blessed One declared: Subhuti, form is neither bound nor liberated. From "Subhuti, the absence of inherent existence in all aspects of omniscience is indeed all aspects of omniscience" in between, it is the profound teaching of the Prajnaparamita from the perspective of all phenomena being neither bound nor liberated. Among these, form is neither bound nor liberated. Why is that? Subhuti, the absence of inherent existence in form is form itself. This is because, in terms of ultimate truth, due to the absence of inherent existence in the imputational form, even when not completely purified, there is no being bound by actions and afflictions, etc.; and even when completely purified, there is no liberation from those. Thus, understanding emptiness of inherent existence and complete purity is called Prajnaparamita. Such Prajnaparamita cannot be realized by those with attachment to signs and those who grasp at characteristics, because it is unfathomable, hence it is taught as profound. Just as the explanation was made for form, the same should be applied to all phenomena up to all aspects of omniscience. Subhuti, form is the past limit, neither bound nor liberated. From "Subhuti, the nature of the present arising as non-entity is indeed all aspects of omniscience" in between, it is taught in conjunction with the three times to clarify that the teaching of all phenomena being neither bound nor liberated. Some who grasp at characteristics believe that all phenomena such as form have the nature of having completed their function in the past, the nature of performing their function in the present, and the nature of becoming functional in the future. To refute this view, in terms of ultimate truth, form itself is also the nature of non-entity, and the times called past, future, and present are merely imputed from the destruction, non-arising, and existence of form itself. Apart from that, there is no independent past limit, future limit, and present arising entity. Therefore, all three times—past, present, and future—are empty of inherent existence, and in suchness, they are of one taste, the immutable perfection.