Tibetan
ཐུག་གི་བར་དུ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་ལ་མཁས་པར་བསྟན་པའོ། །རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལ་མཁས་པ་ནི་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་མུ་སྟེགས་ཅན་གྱི་བྱེད་པ་རྣམས་རྒྱུ་རྐྱེན་མ་ཡིན་གྱི། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་མཁས་པའོ། །རྐྱེན་མེད་པ་ལ་མཁས་པ་ནི་མུ་སྟེགས་ཅན་གྱིས་བརྟགས་པའི་རྐྱེན་རྣམས་རྐྱེན་མ་ཡིན་པར་མཁས་པའོ། །འདུས་བྱས་ཀྱི་ཁམས་ལ་མཁས་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་འཇིག་རྟེན་དང༌། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དངོས་པོ་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་འདུས་པ་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ལ་མཁས་པའོ། །འདུས་མ་བྱས་ལ་མཁས་པ་ནི། དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་རྐྱེན་ཚོགས་པས་བྱས་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་མཁས་པའོ། །ཁམས་ལ་མཁས་པ་ནི། ཁམས་གསུམ་ལ་མཁས་པའོ། །ཁམས་མེད་པ་ལ་མཁས་པ་ནི། དོན་དམ་པར་ཁམས་གསུམ་དངོས་པོ་མེད་པར་མཁས་པའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ནི་གཟུགས་ ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་ལ་མཁས་པར་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལ་ཐུག་གི་བར་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པར་དངོས་པོ་མེད་པས། གང་ཡང་ཡིད་ལ་བྱ་བའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པར་རྟོགས་ནས། ཆོས་དེ་དག་གང་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་ལ་མཁས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་ནི་གཟུགས་གཟུགས་ཀྱིས་སྟོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་མཁས་པར་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལ་ཐུག་གི་བར་གྱི་ཆོས་དེ་རྣམས་དོན་དམ་པར་དངོས་པོ་མེད་པས་སོ་སོའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པའོ། །རབ་ཏུ་སྦྱངས་པའི་ལམ་ལ་མཁས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་ལུས་དང་སེམས་ལས་སུ་རུང་བའི་མཚན་ཉིད་རབ་ཏུ་སྦྱངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་བདེ་བ་ཅན་ལ་མཁས་པའོ། །རབ་ཏུ་མ་སྦྱངས་པ་ལ་མཁས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་གྱིས་ལུས་དང་སེམས་ལས་སུ་རུང་བར་བྱ་སྟེ་རབ་ཏུ་མ་སྦྱངས་པའི་བདེ་བ་ལ་མ་ཆགས་པ་ལ་མཁས་པའོ། །སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་ལ་མཁས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་དང༌། གནས་པ་ལས་གཞན་དུ་འགྱུར་བའི་རང་བཞིན་ལ་མཁས་ཤིང༌། འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དང་གཏི་མུག་དང༌། དེ་རྣམས་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལ་མཁས་པ་དང༌། མུ་སྟེགས་ཅན་གྱི་ལྟ་བ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུས་དང་ལྟ་བ་དེ་དག་མེད་པ་ལ་མཁས་པ་དང༌། མིང་དང་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང༌། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ལ་མཁས་པར
Chinese
直至究竟通达法界之种种体性。通达因与缘，是指外道自在天等的作用并非因缘，而是通达业与烦恼等的因缘。通达无缘，是指通达外道所计度的诸缘并非缘。通达有为之界，是指通达世俗之法世间和出世间之事物由因和缘聚合而生起。通达无为，是指通达如实性等非由因缘聚合所造作。通达界，是指通达三界。通达无界，是指通达胜义中三界无实有。菩萨摩诃萨，于色 不作意而善巧，如是等之意是，于色等直至一切种智，通达一切法胜义中无实有，了知任何皆非作意之境，于彼等法任何皆不作意而善巧。菩萨摩诃萨，于色以色空而善巧，如是等之意是，于色等直至一切种智之法，通达胜义中无实有，了知各自之自性空性。通达极调柔之道，是指以世间道令身心堪能之体性，于极调柔之安乐而善巧。通达非极调柔，是指以出世间道令身心堪能，于非极调柔之安乐不执著而善巧。通达生与灭，如是等之意是，善巧生与灭，以及安住而变异之自性，善巧贪欲与嗔恚与愚痴，以及彼等不有之自性，善巧外道之见之因，以及彼等见不有，善巧名与色等诸法之自性，以及因与果。
English
Until the end, it shows expertise in the various aspects of the realm of Dharma. Being skilled in causes and conditions means that the actions of non-Buddhists such as the powerful ones are not causes and conditions, but being skilled in the causes and conditions of karma and afflictions, and so on. Being skilled in the absence of conditions means being skilled in the fact that the conditions contemplated by non-Buddhists are not conditions. Being skilled in the realm of conditioned phenomena means being skilled in the fact that mundane phenomena, the world, and supramundane things arise from the aggregation of causes and conditions. Being skilled in the unconditioned means being skilled in the fact that suchness and so on are not made by the aggregation of causes and conditions. Being skilled in realms means being skilled in the three realms. Being skilled in the absence of realms means being skilled in the fact that in the ultimate sense, the three realms are without substance. The Bodhisattva Mahasattva is skilled in not focusing on form. Being skilled in not paying attention to it means that, with regard to form and so on, up to the attainment of omniscience, all phenomena are without substance in the ultimate sense. Having realized that nothing is an object of attention, one becomes skilled in not paying attention to any of those phenomena. The Bodhisattva Mahasattva is skilled in the fact that form is empty of form. The meaning of this and so on is that, with regard to form and so on, up to the point of omniscience, those phenomena are without substance in the ultimate sense, and one becomes aware that they are empty of their own nature. Being skilled in the path of thorough training means being skilled in the characteristic of making body and mind serviceable through the mundane path, which is called thorough training, and being skilled in the blissful state. Being skilled in the untrained means making body and mind serviceable through the supramundane path, and being skilled in not being attached to the bliss of the untrained. Being skilled in arising and ceasing and so on means being skilled in the nature of arising and ceasing, and of changing from abiding, being skilled in attachment, hatred, and delusion, and in the nature of the absence of those, being skilled in the causes of the views of non-Buddhists, and in the absence of those views, being skilled in the nature of phenomena such as name and form, and in cause and effect.
Tibetan
་འགྱུར་བ་ལ་སོགས་པའི་ཕན་ཡོན་བསྟན་པའོ། །གསོལ་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཇི་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱད་པར་བགྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོང་དུ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱད་པ་དང༌། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པ་དང༌། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྒོམ་པ་དེ་ལ་ལེགས་པ་འདི་དག་ཡོད་པར་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལ། སྤྱད་པ་དང་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པ་དང་བསྒོམ་པ་གསུམ་གྱི་བྱེ་བྲག་ཞུས་པའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། གཟུགས་ཞི་བ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པས་དེ་དག་གི་བྱེ་བྲག་བསྟན་པ་སྟེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་རྣམས་ཞི་བ་དང༌། རག་ལས་པ་དང༌། གསོབ་དང་སྙིང་པོ་མེད་པར་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱད་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པ་སྟེ། དེ་ལ་ཞི་བ་ནི་དོན་དམ་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པས་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པའོ། །རག་ལས་པ་ནི་དངོས་པོ་ཡོད་པར་གཞུང་མི་ཚུགས་པའོ། །གསོབ་དང་སྙིང་པོ་མེད་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའི་རྣམ་གྲངས་སོ། །ནམ་མཁའ་སྟོང་པ་ཉིད་མངོན་པར་བསྒྲུབས་པས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། མངོན་པར་བསྒྲུབ་པ་བསྟན་པ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་ལྟར་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་བྱས་ནས། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྟོགས་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པའོ། །བསྒོམ་པ་རྣམ་པར་བསྒོམས་པས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བསྒོམ་པ་ཉིད་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བཤིག་སྟེ། མེད་པར་བསྒོམས་པས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དང་པོའི་སྤྱོད་པ་ནི་མོས་པ་སྤྱོད་པའི་ས་ནས་ས་དང་པོའི་བར་དུ་རྩོལ་བ་དང་བཅས་ཤིང་མཚན་མ་དང་བཅས་པའི་གནས་སྐབས་ལ་བྱའོ། །དེའི་འོག་ཏུ་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པ་ནི་ས་དང་པོ་ཡན་ཆད་ས་བདུན་གྱི་བར་དུ་རྩོལ་པ་དང་བཅས་ལ་མཚན་མ་མེད་པའི་གནས་སྐབས་ལ་བྱའོ། །དེའི་ཡང་འོག་ཏུ་བསྒོམ་པ་ནི་ས་བརྒྱད་པ་ཡན་ཆད་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་ཅིང་མཚན་མ་མེད་པ་ལ་གནས་པའི་གནས་སྐབས་ལ་བྱའོ། །གསོལ་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་ཡུན་རིང་པོ་ཇི་སྲིད་དུ་སྤྱད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱད་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དེ་ཉིད་གསལ་བར་བཤད་པའི་ཕྱིར་ཞུས་པའོ། །སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་པ་ནས་ཉེ་བར་བཟུང
Chinese
这是为了说明转变等等的利益。请问世尊，如何行于般若波罗蜜多等等，这是因为之前已经说过，行于般若波罗蜜多，现证般若波罗蜜多，修习般若波罗蜜多，要知道这些是好的。这是请问行、现证和修习这三者的差别。世尊开示说，以色寂静等等来显示它们的差别。应当了知色等五蕴是寂静的、依赖的、空虚的和无有实义的。已经显示了应当行于般若波罗蜜多。其中，寂静是指以胜义的自性为空性，没有生和灭等等。依赖是指事物不可能存在。空虚和无有实义是指事物不存在的异名。以现证虚空空性来现证般若波罗蜜多，这是为了显示现证。已经显示了应当了知一切法如虚空般为空性，从而证悟般若波罗蜜多。修习种种修习，应当修习般若波罗蜜多，这是指修习本身也破为空性，通过修习无有来修习般若波罗蜜多之义。最初的行是指从信解行地到初地之间，具有勤奋和具有相状的阶段。之后，现证是指从初地以上到七地之间，具有勤奋而无有相状的阶段。再之后，修习是指从八地以上，自然成就且安住于无相的阶段。请问世尊，菩萨摩诃萨行于般若波罗蜜多，长久到何时才能行于般若波罗蜜多，这是为了清楚地阐述那个意义而请问的。从最初发心开始接近
English
This is to show the benefits of transformation and so on. The question, "How should one practice the Prajñāpāramitā, O Bhagavan?" and so on, is because it has been said before that practicing the Prajñāpāramitā, realizing the Prajñāpāramitā, and meditating on the Prajñāpāramitā, one should know that these are good. This is asking about the distinctions between practice, realization, and meditation. The Bhagavan replied, showing the distinctions between them by saying, "Form is peaceful," and so on. One should realize that the five aggregates, such as form, are peaceful, dependent, hollow, and without essence. It has been shown that one should practice the Prajñāpāramitā. Among them, peaceful means that by the ultimate nature, it is emptiness, without arising and ceasing, and so on. Dependent means that things cannot exist. Hollow and without essence are synonyms for the non-existence of things. By realizing the emptiness of space, one should realize the Prajñāpāramitā. This is to show realization. It has been shown that one should realize that all dharmas are empty like space, and thereby realize the Prajñāpāramitā. Meditating on various meditations, one should meditate on the Prajñāpāramitā, which means that meditation itself is also broken down into emptiness, and by meditating on non-existence, one meditates on the meaning of the Prajñāpāramitā. The initial practice refers to the stage from the stage of faith and conduct to the first bhumi, which is the stage with effort and with characteristics. After that, realization refers to the stage from the first bhumi up to the seventh bhumi, which is the stage with effort but without characteristics. Further after that, meditation refers to the stage from the eighth bhumi onwards, which is the stage of spontaneous accomplishment and abiding in the absence of characteristics. The question, "O Bhagavan, for how long should a Bodhisattva Mahasattva practice the Prajñāpāramitā in order to practice the Prajñāpāramitā?" is asked in order to clearly explain that meaning. From the initial generation of the mind, approaching