Tibetan
བྱམས་པ་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། ལྟ་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར་བ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ནི། ཐེག་པ་ལ་གསར་དུ་ཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་སྐྱོན་མེད་པ་བསྟན་པ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སངས་རྒྱས་དང་ཉན་ཐོས་དང་དགེ་བའི་རྩ་བ་དང་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་སེམས་རྣམས་ལ་སེམས་ཤིང་རྟོགས་ཀྱང༌། དོན་དམ་པར་དེ་དག་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པས། དགེ་བ་མཛད་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དང༌། འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་དང༌། དེ་དག་གི་དགེ་བའི་རྩ་བ་དང་ཡོངས་སུ་སྔོ་བར་བྱེད་པའི་བདག་གིས་སེམས་རྣམས་ལ་དངོས་པོར་ལྟ་ཞིང་མཚན་མར་འཛིན་པའི་འདུ་ཤེས་མེད་པ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཐབས་མཁས་པས་ཡོངས་སུ་བསྔོས་ན། འདུ་ཤེས་དང་སེམས་དང་ལྟ་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པའོ། །གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉན་ཐོས་དང་བཅས་པ་དེ་དག་དང་དགེ་བའི་རྩ་བ་དེ་དག་ལ་སེམས་ཤིང་མཚན་མར་འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། ལྟ་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ནི། དགེ་བ་མཛད་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དང༌། འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་དང༌། དེ་དག་གི་དགེ་བའི་རྩ་བ་དང་ཡངས་སུ་སྔོ་བར་བྱེད་པའི་བདག་གིས་སེམས་རྣམས་དོན་དམ་པར་དངོས་པོ་མེད་པར་མ་རྟོགས་ཤིང༌། དེ་དག་མཚན་མར་འཛིན་པའི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྔོས་ན་འདུ་ཤེས་དང་སེམས་དང་ལྟ་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པའོ། །གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་སེམས་གང་གིས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉན་ཐོས་དང་བཅས་པ་དང༌། དགེ་བའི་རྩ་བ་དེ་དག་ལ་སེམས་པའི་སེམས་དེ་ལ་ཡང་དག་པར་སེམས་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ནས། དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོས་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ནི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དང༌། འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་དང༌། དགེ་བའི་རྩ་ བ་རྣམས་ལ་སེམས་པའི་སེམས་གང་ཡིན་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་སེམས་གང་ཡིན་པ་དང༌། གང་དུ་བསྔོ་བར་བྱ་བའི་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱང་དོན་དམ་པར་ཟད་ཅིང་དངོས་པོ་མེད་པར་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་བྱ་བ་བསྟན་པ་སྟེ། སེམས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཀྱང་དེ་ཡིན་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་སེམས་དེའི་རང་བཞིན་ཡང་ཟད་ཅིང་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཆོས་གང་ལ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་ཆོས་དེའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱང་དེ་ཡིན་ནོ་ཞེ
Chinese
从“慈氏，如果”到“见解不会颠倒”之间，是说新入大乘的菩萨回向没有过失，即在世俗中思念和了知佛、声闻、善根和回向的心，但在胜义中通达所有这些事物都是无自性的。因此，行善的佛薄伽梵，圣声闻，以及他们善根和回向的我的心，没有以实有看待和执着相状的念头，在世俗中以善巧方便回向，念头、心和见解就不会颠倒，这是所要表达的。如果菩萨摩诃萨思念并执着相状于佛薄伽梵和声闻众，以及那些善根，从“思念并执着相状”到“见解会颠倒”之间，是说行善的佛薄伽梵，圣声闻，以及他们善根和广大回向的我的心，没有在胜义中了知无自性，如果以执着相状的念头回向，念头、心和见解就会颠倒，这是所要表达的。如果菩萨摩诃萨以何种心来思念佛薄伽梵和声闻众，以及那些善根，从“对思念的心也如实思念”到“如是菩萨摩诃萨应回向善根”之间，是说对于思念佛薄伽梵、圣声闻和善根的心，以及回向的心，以及所要回向的无上菩提，也要了知在胜义中是空性和无自性的，这是为了说明在世俗中应回向。 “心本身的法性也是如此”的意思是，回向的心的自性也是空性和无自性的意思。对于所回向的法，那法的法性也是如此。
English
From "Maitreya, if" to "views will not be reversed," it is taught that the dedication of a newly entered Mahayana Bodhisattva is without fault, that is, in the conventional sense, thinking of and understanding the Buddhas, Shravakas, roots of virtue, and the minds of dedication, but in the ultimate sense, understanding that all these things are without inherent existence. Therefore, the Buddhas, the Blessed Ones, who perform virtuous deeds, the noble Shravakas, and the minds of the self who perform the roots of virtue and dedication, without the notion of viewing as real and grasping at characteristics, dedicating with skillful means in the conventional sense, the notions, minds, and views will not be reversed, this is what is to be expressed. If the Bodhisattva Mahasattva thinks of and grasps at the characteristics of the Buddhas, the Blessed Ones, and the Shravaka assembly, and those roots of virtue, from "thinking of and grasping at characteristics" to "views will be reversed," it is said that the Buddhas, the Blessed Ones, who perform virtuous deeds, the noble Shravakas, and the minds of the self who perform the roots of virtue and vast dedication, do not understand the absence of inherent existence in the ultimate sense, and if they dedicate with the notion of grasping at characteristics, the notions, minds, and views will be reversed, this is what is to be expressed. If the Bodhisattva Mahasattva, with what mind does he think of the Buddhas, the Blessed Ones, and the Shravaka assembly, and those roots of virtue, from "also truly thinking of the mind that thinks" to "thus the Bodhisattva Mahasattva should dedicate the roots of virtue," it is said that for the mind that thinks of the Buddhas, the Blessed Ones, the noble Shravakas, and the roots of virtue, and the mind of dedication, and the unsurpassed Bodhi to which one dedicates, one should also understand that in the ultimate sense they are emptiness and without inherent existence, this is to explain that one should dedicate in the conventional sense. "The nature of the mind itself is also thus" means that the nature of the mind of dedication is also emptiness and without inherent existence. For the Dharma to which one dedicates, the nature of that Dharma is also thus.
Tibetan
ས་བྱ་བ་ནི་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡང་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ་ཞེས་བསྟན་པའོ། །གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོས་འདས་པ་དང༌། མ་བྱོན་པ་དང༌། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱིས་ཐུགས་དང་པོ་བསྐྱེད་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནས། འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་བླ་ན་མེད་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ནི་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱིས་དང་པོ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཐུགས་བསྐྱེད་ནས། དགེ་བའི་རྩ་བ་ཇི་སྙེད་ཅིག་མཛད་པ་དང༌། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཇི་སྙེད་ཅིག་མཛད་པ་དང༌། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ལྷ་དང་མི་ལ་སོགས་པའི་རིགས་སུ་གཏོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འཕགས་པ་དེ་དག་ལ་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཇི་སྙེད་ཅིག་བསྐྱེད་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་ཏེ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་མཆོག་དམ་པ་བླ་ན་མེད་པས་རྗེས་སུ་ཡི་རང་ནས་དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་བསོད་ནམས་དེ་ཡང་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡོངས་སུ་བསྔོས་ལ་དོན་དམ་པར་དགེ་བ་མཛད་པའི་འཕགས་པ་རྣམས་དང༌། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་དང༌། དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་དང༌། རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་སེམས་དང༌། ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་སེམས་དང༌། གོང་དུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཆོས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཟད་ཅིང་འགགས་ལ་དངོས་པོ་མེད་དེ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཐབས་མཁས་པས་ཡོངས་སུ་བསྔོ་ན་བླ་ན་མེད་པའི་ཡོངས་སུ་བསྔོས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་སྟེ། ཆོས་ཀྱིས་ ཆོས་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་མི་བྱ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་བྱ་བ་དང༌། ཡོངས་སུ་སྔོ་བར་བྱེད་པའི་ཆོས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་སྟོང་པས་སྟོང་པ་ལ་བསྔོར་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོས་བསོད་ནམས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་དེ། ཕུང་པོ་དང༌། ཁམས་དང༌། སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ཀྱིས་དབེན་པར་ཤེས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། རབ་འབྱོར་དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོས་བསོད་ནམས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་དེ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡོངས་སུ་བསྔོས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ནི་བསོད་ནམས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་དེ་དོན་དམ་པར་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མ
Chinese
此谓将地完全回向于无上菩提，其菩提亦是无实之自性。若菩萨摩诃萨从过去、未来、现在诸佛世尊初发心起，乃至“此乃菩萨摩诃萨之无上回向”之间，乃三世诸佛世尊初发菩提心后，所作之所有善根，以及声闻、缘觉所作之所有善根，以及凡夫俗子天人等类所生之善根，对于彼等圣者所生之所有善根，将彼等所有善根汇集一处，以无上之殊胜随喜而随喜，如是随喜之福德亦回向于无上正等觉，于胜义中，行善之圣者们，以及凡夫俗子们，以及善根们，以及随喜之心，以及回向之心，以及以上回向之菩提之法，彼等一切皆灭尽而无实，当知其自性为空性。于世俗中，以善巧方便回向，则成为无上之回向。此谓以法
English
This shows that dedicating the earth completely to unsurpassed enlightenment, that enlightenment is also the nature of non-existence. If a Bodhisattva Mahasattva, from the initial arising of the mind of the Buddhas, Bhagavat, of the past, future, and present, until "This is the unsurpassed dedication of the Bodhisattva Mahasattva," all the roots of virtue that the Buddhas, Bhagavat, of the three times have done since first generating the mind of enlightenment, and all the roots of virtue that the Shravakas and Pratyekabuddhas have done, and all the roots of virtue that ordinary beings belonging to the classes of gods and humans, etc., have generated for those noble ones, gathering all those roots of virtue into one place, rejoicing with the supreme and unsurpassed rejoicing, and thus dedicating the merit of rejoicing to unsurpassed perfect and complete enlightenment, in the ultimate sense, the noble ones who perform good deeds, and the ordinary beings, and the roots of virtue, and the mind of rejoicing, and the mind of dedication, and the Dharma of enlightenment dedicated above, all those are exhausted and cease, and are without substance, and should be known to be empty by nature. In the conventional sense, dedicating with skillful means becomes an unsurpassed dedication. This shows that with Dharma,
Tibetan
ཆེད་ལ་སོགས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་བཅོ་བརྒྱད་ལ་ཐུག་གི་བར་གྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱིས་དབེན་པར་ཤེས་ཏེ། ཆོས་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་དང་མི་ལྡན་པར་ཞེས་ནས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོངས་སུ་བསྔོས་ན་སྐྱོན་མེད་པའི་བསྔོ་བ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའོ། །གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོས་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་ལྡན་པའི་བསོད་ནམས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་དེ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་ལྡན་པའི་བསོད་ནམས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དབེན་པར་ཤེས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ནི་དོན་དམ་པར་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་ལྡན་པའི་བསོད་ནམས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱང་དེའི་རང་བཞིན་གྱིས་དབེན་ཏེ་སྟོང་པར་ཤེས་ལ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་དག་དང༌། བསྔོ་བར་བྱ་བའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་དེ་དག་དང༌། སྔོ་བར་བྱེད་པའི་སེམས་དེ་དག་དང༌། གང་དུ་བསྔོ་བའི་བྱང་ཆུབ་དེ་ཉིད་ཀྱང་དེའི་རང་བཞིན་གྱིས་དབེན་ཞིང་སྟོང་པར་ཤེས། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་བར་གྱི་ཆོས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་གྱིས་དབེན་ཞིང་སྟོང་པར་ཤེས་པས་བྱས་ལ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོངས་སུ་བསྔོས་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་མི་འགལ་བར་ཡོངས་སུ་བསྔོས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའོ། །གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དགེ་འདུན་དང་བཅས་པ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དེ་དག་གི་དགེ་བའི་རྩ་བ་དེ་དག་ཡོངས་སུ་བསྔོ་ན། འདི་ལྟར་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་བྱ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། ལྟ་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དགེ་འདུན་དང་བཅས་པ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དགེ་བའི་རྩ་བ་དེ་དག་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་བསོད་ནམས་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་ཚེ། ཇི་ལྟར་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དགེ་འདུན་དང་བཅས་པ་དེ་དག་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་སྟེ་མངོན་དུ་མི་བཞུགས་ཤིང་དངོས་པོར་མི་སྣང་བ་དེ་བཞིན་དུ་དགེ་བའི་རྩ་བ་དེ་དག་དང༌། ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་དེ་དག་དང༌། ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་སེམས་དེ་དག་ཀྱང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་འདྲ་བར་དོན་དམ་པར་དངོས་པོ་མེད་པར་རྟོགས་པར་བྱས་ནས། ཀུན་རྫོབ
Chinese
了知以殊胜等佛之十八不共法为终的一切诸法皆是空性的，从“与诸法自性不相应”句起，如若于世俗中回向，则此为无过失之清净回向。若菩萨摩诃萨以随喜相应之福德事显现而行，从“了知此随喜相应之福德事显现而行亦是空性”句起，至“此是菩萨摩诃萨之般若波罗蜜多”句止，是说于胜义中随喜相应之福德事显现而行，亦了知其自性空性。了知诸佛薄伽梵，以及所回向之善根，以及回向之心，以及所回向之菩提，彼等亦自性空性。从般若波罗蜜多起，至佛之十八不共法间的一切诸法，亦了知彼等自性空性而行。 若于世俗中回向，则此为不违越般若波罗蜜多之回向。又，菩萨摩诃萨若回向诸佛薄伽梵与声闻僧众一同入灭之善根，当如是回向，从“当如是回向”句起，至“见解不颠倒”句止，是说诸佛薄伽梵与声闻僧众一同入灭者，于彼等之善根随喜而回向之时，如诸佛薄伽梵与声闻僧众一同入灭，不现前安住，不显现为实有，如是了知彼等善根，以及回向，以及回向之心，亦如入灭般，于胜义中无实有。
English
Knowing that all phenomena, up to the eighteen unshared qualities of the Buddha such as the special, are empty, from the phrase "not corresponding to the nature of phenomena," if one dedicates in the conventional sense, then this is a flawless and pure dedication. If a Bodhisattva Mahasattva manifests and engages in meritorious activities with rejoicing, from the phrase "knowing that this manifestation and engagement in meritorious activities with rejoicing is also empty," up to the phrase "this is the Prajnaparamita of the Bodhisattva Mahasattva," it is said that in the ultimate sense, manifesting and engaging in meritorious activities with rejoicing, one also knows its nature to be empty. Knowing that the Buddhas, the Bhagavat, as well as the roots of virtue to be dedicated, as well as the mind of dedication, as well as the Bodhi to which one dedicates, they are also empty in their own nature. From the Prajnaparamita up to all the phenomena between the eighteen unshared qualities of the Buddha, one also knows that their nature is empty and acts accordingly. If one dedicates in the conventional sense, then this is a dedication that does not contradict the Prajnaparamita. Furthermore, if a Bodhisattva Mahasattva dedicates the roots of virtue of the Buddhas, the Bhagavat, who have passed into complete Nirvana together with the Sangha of Hearers, one should dedicate in this way, from the phrase "one should dedicate in this way" up to the phrase "views will not be reversed," it is said that when the Buddhas, the Bhagavat, who have passed into complete Nirvana together with the Sangha of Hearers, rejoice in their roots of virtue and dedicate them, just as the Buddhas, the Bhagavat, have passed into complete Nirvana together with the Sangha of Hearers, not abiding manifestly and not appearing as real, in the same way, knowing that those roots of virtue, as well as the dedication, as well as the mind of dedication, are also like passing into Nirvana, without reality in the ultimate sense, and then in the conventional sense.