Tibetan
སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་བཅོ་བརྒྱད་རྣམས་དང༌། ཡི་གེ་རྣམས་དང༌། མངོན་པར་ཤེས་པ་རྣམས་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྒོ་རྣམས་དང༌། གཟུངས་ཀྱི་སྒོ་རྣམས་དང༌། རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཆོས་རྣམས་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་གྲངས་དེས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། གཟུངས་ཀྱི་སྒོ་ཐམས་ཅད་ལ་གནས་པར་མི་བགྱིའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འཁོར་བའི་རྒྱུར་གྱུར་བའི་ཆོས་རྣམས་དང༌། རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཆོས་རྣམས་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པས་ གནས་པར་བྱར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལ་གནས་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པའོ། །དེ་ལ་ཡི་གེ་རྣམས་ལ་གནས་པར་མི་བགྱི་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཡི་གེ་ཨ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡི་གེའི་འབྲུ་རྣམས་དངོས་པོ་ཡོད་པར་ལྟ་བས་གནས་པར་མི་བྱའོ། །ཡི་གེ་མངོན་པར་སྒྲུབ་པ་ལ་གནས་པར་མི་བགྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཨ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེའི་འབྲུ་རྣམས་ལ་བརྟེན་ནས། སྐྱེ་བ་མེད་པའི་དོན་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་གཟུངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལ་ཡི་གེ་མངོན་པར་སྒྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ཡང་གནས་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པ་སྟེ། གཟུངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཡང་གཟོད་མ་ནས་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། ཨ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒོའོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུར་བརྗོད་པ་ལས་མངོན་པར་འགྲུབ་བོ། །ཡི་གེའི་འབྲུ་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པ་དེ་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དབང་པོ་རབ་ཏུ་རྣོ་བ་ཁ་ཅིག་གིས་ནི་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་དོན་གཅིག་ལ་བརྟེན་ཏེ་བསྒོམས་ན་མངོན་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འཐོབ་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་རོ། །དབང་པོ་བར་མ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཡི་གེ་གཉིས་ལ་བརྟེན་ནས་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པ་གཉིས་ལ་གོམས་པར་བྱས་པ་ལས་མངོན་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འཐོབ་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་རོ། །དབང་པོ་རྟུལ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པ་དུ་མ་ལ་བརྟེན་ནས། གོམས་པར་བྱས་ནས་མངོན་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་གཅིག་ཏུ་བརྗོད་པ་ལ་གནས་པར་མི་བགྱི། གཉིས་སུ་བརྗོད་པ་ལ་གནས་པར་མི་བགྱི། ཐ་དད་དུ་བརྗོད་པ་ལ་གནས་པར་མི་བགྱིའོ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཡི་གེ་གཅིག་དང༌། ཡི་གེ་གཉིས་དང༌། ཡི་གེ་མང་པོའི་ཚིག་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས། གཟུགས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་ཞིང་མངོན་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་ཡང་གནས་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པ་སྟེ། ག
Chinese
佛陀的十八不共法，以及文字，以及神通，以及三摩地的门，以及陀罗尼的门，以及清净之法，也应当同样地运用。世尊，因此，菩萨摩诃萨在修行般若波罗蜜多时，不应安住于一切陀罗尼之门，这是因为色等轮回之因的诸法，以及清净之法，由于它们的自性是空性，所以不应安住，因此教导说不应安住于它们。其中，不应安住于文字，这是因为不应以实有之见安住于文字阿（藏文：ཨ，梵文天城体：अ，梵文罗马拟音：a，汉语字面意思：阿）等文字的字句。不应安住于文字的显现，这是因为依赖于阿（藏文：ཨ，梵文天城体：अ，梵文罗马拟音：a，汉语字面意思：阿）等文字的字句，能够生起证悟无生之义的陀罗尼智慧，这被称为文字的显现，也教导说不应安住于此，因为陀罗尼智慧从一开始就没有生起。阿（藏文：ཨ，梵文天城体：अ，梵文罗马拟音：a，汉语字面意思：阿）被称为一切法的门，就是从这样的言说中显现出来的。文字的字句被说成词语，其中一些根器极利的菩萨，如果依赖于一个无生之义进行禅修，就会成为获得圆满菩提之因。中等根器的人，如果依赖于两个文字，习惯于两个词语的表达，就会成为获得圆满菩提之因。下等根器的人，如果依赖于多个词语的表达，通过习惯，就会成为获得圆满菩提之因。因此，佛说不应安住于单一的表达，不应安住于二元的表达，不应安住于不同的表达。通过一个文字，两个文字，以及多个文字的词语表达之门，生起形象的智慧，并成为获得圆满菩提之因，也教导说不应安住于这样的状态。
English
The eighteen unshared qualities of the Buddha, as well as letters, as well as supernormal knowledges, as well as the doors of samadhi, as well as the doors of dharani, as well as the completely purified dharmas, should also be applied in the same way. World-Honored One, therefore, when a Bodhisattva Mahasattva practices the Perfection of Wisdom, he should not abide in all the doors of dharani. This is because the dharmas that are the cause of samsara, such as form, as well as the completely purified dharmas, are empty by their very nature, so it is not appropriate to abide in them. Therefore, it is taught that one should not abide in them. Among them, one should not abide in letters, because one should not abide with the view that letters such as the letter A (Tibetan: ཨ, Sanskrit Devanagari: अ, Sanskrit Romanization: a, Chinese literal meaning: A) are real. One should not abide in the manifestation of letters, because relying on the syllables of letters such as A (Tibetan: ཨ, Sanskrit Devanagari: अ, Sanskrit Romanization: a, Chinese literal meaning: A), the dharani wisdom that realizes the meaning of non-arising arises. This is called the manifestation of letters, and it is also taught that one should not abide in this, because the dharani wisdom does not arise from the very beginning. A (Tibetan: ཨ, Sanskrit Devanagari: अ, Sanskrit Romanization: a, Chinese literal meaning: A) is called the door of all dharmas, which is manifested from such speech. The syllables of letters are spoken as words, and some Bodhisattvas with extremely sharp faculties, if they rely on one meaning of non-arising and meditate, will become the cause of attaining perfect enlightenment. People with intermediate faculties, if they rely on two letters and become accustomed to the expression of two words, will become the cause of attaining perfect enlightenment. People with inferior faculties, if they rely on the expression of many words and become accustomed to them, will become the cause of attaining perfect enlightenment. Therefore, the Buddha said that one should not abide in a single expression, one should not abide in a dual expression, and one should not abide in different expressions. Through the door of expressing words with one letter, two letters, and many letters, the wisdom of form arises and becomes the cause of attaining perfect enlightenment. It is also taught that one should not abide in such a state.
Tibetan
ནས་པར་མི་བྱ་བའི་དོན་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཆོས་ལ་གནས་པར་མི་བྱ་བ་བསྟན་ནས། ད་ནི་ཆོས་ཉིད་ལ་གནས་པར་མི་བྱ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། གཟུགས་མི་ རྟག་གོ་ཞེས་བགྱི་བར་གནས་པར་མི་བགྱི་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཆོས་ཉིད་ལ་མི་གནས་པ་དེ་ཡང་གཟུགས་མི་རྟག་གོ་ཞེས་བགྱི་བར་གནས་པར་མི་བགྱི་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་གྲངས་དེས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། ཡང་དག་པའི་མཐའ་ལ་གནས་པར་མི་བགྱིའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་བསྟན་ཏེ། དེ་ལ་གཟུགས་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཉན་ཐོས་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་མི་རྟག་པ་ནི་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་ཀུན་བརྟགས་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་མི་རྟག་པ་ནི་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་མེད་པའི་དོན་ཏོ་ཞེས་བཤད་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་རྟག་ཏུ་ཡོད་པ་ལ་རྟག་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལས་བཟློག་ན་རྟག་ཏུ་མེད་ཅིང་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པ་ལ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་མི་རྟག་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་བས་ན་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་དོན་དམ་པར་མི་རྟག་པ་ཉིད་དོ། །གཟུགས་མི་རྟག་པ་ཉིད་གཟུགས་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དམ་པའི་མི་རྟག་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཀུན་བརྟགས་པའི་སྐྱེ་བ་དང༌། འགག་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ས་མི་རྟག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་མི་རྟག་པ་ཉིད་གཟུགས་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་ངོ་ཞེས་བསྟན་པའོ། །གཟུགས་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ལགས་པ་དེ་ཡང༌། གཟུགས་མི་རྟག་པ་ཉིད་མ་ལགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དོན་དམ་པའི་གཟུགས་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ཀུན་བརྟགས་པའི་གཟུགས་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་ཆོས་ལས་ཆོས་ཉིད་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་པ་ལ། གཟུགས་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལས་གུད་ན་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་མ་མཆིས་ཏེ། གཟུགས་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་གཟུགས་མི་རྟག་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དོན་དམ་པའི་མི་རྟག་པ་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ལས་གུད་ན། ཀུན་བརྟགས་པའི་གཟུགས་མི་རྟག་པ་ཉིད་དངོས་པོ་ཡོད་པ་མ་ ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན
Chinese
关于不应安住于“从……到……”的意义，如前所述。如是，在开示了不应安住于法之后，现在为了开示不应安住于法性。世尊，此外，当菩萨摩诃萨行于般若波罗蜜多时，不应安住于“色无常”等语，如是宣说。不应安住于法性，也就是从“不应安住于‘色无常’等语”开始，到“世尊，因此，当菩萨摩诃萨行于般若波罗蜜多时，不应安住于真实之边”之间所开示的内容。其中，“色无常性”是指声闻和独觉的无常，是生灭的相，是遍计所执的自性。菩萨们的无常，是依于无有的相而说的无有之义。如此，常有的称为常。与此相反，恒常没有，并且在一切时分都没有的，则称为菩萨们的无常。因此，无有的相是胜义谛的无常性。所谓“色无常性以色无常性而空”是指，菩萨们的胜义谛的无常，对于声闻和独觉的遍计所执的生灭之相的处所，因为没有无常的自性。这是开示了“色无常性以色无常性而空”。所谓“色无常性的空性又是什么呢？不是色无常性”，是指胜义谛的色无常性的真如，不是遍计所执的色无常性的自性之义。如果那样，那么法与法性就会变成他体了吗？对此，宣说了“在色无常性之外也没有空性，色无常性即是空性，空性即是色无常性”，这是在开示，在胜义谛的无常性真如之外，遍计所执的色无常性事物是不存在的。
English
The meaning of not dwelling on "from...to..." is as before. Thus, having shown that one should not dwell on the Dharma, now, in order to show that one should not dwell on the nature of the Dharma. World Honored One, furthermore, when a Bodhisattva Mahasattva practices the Prajnaparamita, he should not dwell on the words "form is impermanent," and so on, as has been said. Not dwelling on the nature of the Dharma, that is, from "one should not dwell on the words 'form is impermanent,'" to "World Honored One, therefore, when a Bodhisattva Mahasattva practices the Prajnaparamita, he should not dwell on the ultimate reality." Among them, "the very impermanence of form" refers to the impermanence of the Hearers and Solitary Buddhas, which is the characteristic of arising and ceasing, and is the nature of what is completely imputed. The impermanence of the Bodhisattvas is said to be the meaning of non-existence based on the characteristic of non-existence. Thus, what is always existent is called permanent. Conversely, what is always non-existent and non-existent at all times is called the impermanence of the Bodhisattvas. Therefore, the characteristic of non-existence is the very impermanence of ultimate truth. The statement "the very impermanence of form is empty of the very impermanence of form" means that the ultimate impermanence of the Bodhisattvas, for the Hearers and Solitary Buddhas, the place of the completely imputed characteristic of arising and ceasing, because there is no self-nature of impermanence. This is the teaching that "the very impermanence of form is empty of the very impermanence of form." What is the emptiness of the very impermanence of form? It is not the very impermanence of form, which means that the suchness of the very impermanence of form in ultimate truth is not the self-nature of the very impermanence of form in complete imputation. If that is the case, then would the Dharma and the nature of the Dharma become other? In response to this, it is said that "there is no emptiness apart from the very impermanence of form, the very impermanence of form is emptiness, and emptiness is the very impermanence of form," which is to show that apart from the suchness of the very impermanence of ultimate truth, the completely imputed form of impermanence does not exist as a thing.