Tibetan
ད་དོ་ཞེས་པ་ནི་གཉེན་པོའོ། །བདེན་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལ་ཇི་ལྟར་གནས་པ་མ་ཡིན་ཞེས་པ་ནི་མངོན་པར་ཞེན་པའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་འདི་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མངོན་པར་ཞེན་པར་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་ནི་གཉེན་པོའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བརྟགས་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱིས་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནས་ཇི་སྲིད་དུ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་དུ་བྱེད་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་པ་ནི་བརྟགས་པའི་དངོས་པོའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་དེ་ཡང་འདིར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་གཉེན་པོའོ། །ཆགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་དེས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པར་འགྱུར་ཏེ། གཞན་དུ་ན་ཕྱིར་ཕྱོགས་སོ་ཞེས་པ་ནི་ཆགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ཆགས་པ་མེད་ཅིང་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་མེད་པ་སྟེ། ཆགས་པ་མེད་པ་ལ་ནི་ཅུང་ཟད་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པར་འགྱུར་བ་མེད་དེ། དེ་ལྟར་སྤྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་དོ་ཞེས་པ་ནི་གཉེན་པོའོ། །སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟོང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་དེ་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་གཉེན་པོའོ། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དམིགས་སུ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་འགྲོ་བ་དེ་ལས་ཉམས་པ་དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ཡོད་དོ་ཞེས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་འགྲོ་བ་ལས་རྣམ་པར་ཉམས་པའི་རྟོགས་པ་ལ་དེ་ཡང་དེ་ལ་མེད་དོ་ཞེས་པ་ནི་གཉེན་པོའོ། །དབྱེ་བ་དགུ་པོ་འདི་རྣམས་ནི་ཡུམ་ཆེན་མོར་གསུངས་ལ་འདིར་ནི་ཐུན་མོང་དུ་རྫས་སུ་ཡོད་པའི་འཛིན་པ་པོའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྟེ། དེའི་གཉེན་པོ་གསུངས་པ་ནི། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། མཁྱེན་བཞིན་ཞེས་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་མི་མཁྱེན་པའི་ཆོས་ཅུང་ཟད་མེད་པས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་འཇིག་རྟེན་དུ་རབ་ཏུ་གྲགས་པའི་རྫས་སུ་ཡོད་པའི་གང་ཟག་གི་རྫས་སུ་ཡོད་པ་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ པ་ལ་དེའི་གཉེན་པོ་ནི་དམིགས་སུ་མེད་པ་སྟེ། དེ་གསུངས་པ་ནི་དབེན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པ་སྟེ། མེད་པའི་ཕྱིར་ལ། དེ་ནི་རང་ཡང་མེད་ན་གང་དུ་ཞུམ་པར་འགྱུར་ཞེས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་བསྟན་བཅོས་ལས། ཆེད་བཞིན་ངེས་པར་མི་འབྱུང་དང༌། །ལམ་དང་ལམ་མིན་ངེས་འཛིན་དང༌། །འགོག་དང་བཅས་པའི་སྐྱེ་བ་དང༌། །དངོས་པོ་ལྡན་དང་མི་ལྡན་དང༌། །གནས་དང་རིགས་ནི་འཇིག་པ་དང༌། །དོན་དུ་གཉེར་དང་རྒྱུ་མེད་དག །ཕྱིར
Chinese
所謂的「彼」（ད་དོ་）是指對治。所謂的「對於真實顯現執著是如何安住的呢？」，是指顯現執著。所謂的「對於分別念，對此連少許也不會顯現執著」，是指對治。菩薩以所觀察的事物，從布施波羅蜜多乃至於達到一切種智之間有所作為，所謂的對於所觀察事物的分別念，那也並不存在於此，是指對治。僅僅以貪著就能夠現證圓滿菩提，他就能夠現證成佛，否則就會退轉，這是對於貪著的分別念。一切法都是無貪著且無所執取的，對於無貪著來說，連少許現證成佛的機會都沒有，如果這樣行持，就是在行持般若波羅蜜多，這是對治。所謂的布施波羅蜜多空性等等，是指對治方的分別念，那也不存在於菩薩身上，這是對治。一切法在一切方面、一切情況下都是無所緣的，如果從隨心所欲而行中退失，那就會存在於菩薩身上，所謂的從隨心所欲而行中退失的覺受，那也不存在於他身上，這是對治。這九種區分是在《大母經》中宣說的，而這裡共同存在的是對於實有自性的執著者的分別念，對此宣說的對治是，從「此後」等等開始，所謂的「知曉」，是因為薄伽梵沒有不知曉的法。菩薩是世間廣為人知的實有自性的補特伽羅，對於執著實有自性的補特伽羅的分別念，對此的對治是無所緣，對此宣說的是「因為寂靜」，也就是因為不存在。如果自身都不存在，又會在哪裡沮喪呢？如是經論中說：「特意必定不生起，道與非道必定執取，具有止息的生起，具有事物與不具有，處所和種類是毀滅，追求意義和無因等，退。」
English
The so-called "that" (ད་དོ་) refers to the antidote. The so-called "How does one not abide in clinging to true appearances?" refers to clinging to appearances. The so-called "Regarding conceptualization, one does not cling to even a little of this," refers to the antidote. Bodhisattvas, with the objects they examine, from the perfection of generosity up to the attainment of omniscience, have something to do. The so-called conceptualization of the objects examined, that also does not exist here, refers to the antidote. By mere attachment, one can realize perfect enlightenment, and one will realize Buddhahood, otherwise one will regress. This is regarding the conceptualization of attachment. All dharmas are without attachment and without grasping. For those without attachment, there is not even a slight chance of realizing Buddhahood. If one practices in this way, one is practicing the Prajnaparamita, this is the antidote. The so-called emptiness of the perfection of generosity, etc., refers to the conceptualization of the antidote side, that also does not exist in a Bodhisattva, this is the antidote. All dharmas, in all aspects and in all situations, are without object of focus. If one falls away from acting as one pleases, that will exist in a Bodhisattva. The so-called experience of falling away from acting as one pleases, that also does not exist in him, this is the antidote. These nine distinctions are taught in the Great Mother Sutra, and here, what commonly exists is the conceptualization of the grasper of inherent existence. The antidote to this is taught, starting from "thereafter," etc. The so-called "knowing" is because the Bhagavan has no dharma that he does not know. Bodhisattvas are well-known in the world as persons of inherent existence. The antidote to the conceptualization of grasping the inherent existence of a person is without object of focus. What is taught about this is "because of solitude," that is, because it does not exist. If oneself does not exist, where will one be discouraged? Thus, it is said in the scriptures: "Intentionally, it will definitely not arise, definitely grasping the path and non-path, arising with cessation, having things and not having, place and kind are destruction, pursuing meaning and without cause, etc., retreat."
Tibetan
་རྒོལ་བ་ནི་དམིགས་པ་དང༌། །འཛིན་པའི་རྣམ་རྟོག་གཞན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཏེ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དང་པོ་པ་རྣམས་དང་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་འཕགས་པ་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི་དགུ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་སྤང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་གཉེན་པོ་དྲུག་པ་ནི་མདོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྟེ། དཔེར་ན་ཤིང་ལྟ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པའི་ལམ་དུ་ཁྱེར་ནས་ཇི་ལྟར་ནས་ཇི་ལྟར་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ཁྱེར་བ་དེ་བཞིན་དུ་དྲུག་པས་ལྔ་རྣམས་སོ་ཞེས་པ་ནི་གཉེན་པོ་ལ་དྲུག་པ་མེད་ན་ཇི་ལྟར་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ཁྱེར་བ་པོ་མེད་པས་སོ་ཞེས་པ་ནི་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ལམ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ལམ་ལ། དམན་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་ལམ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་མིན་པར་ངེས་པར་འཛིན་པ་ནི་དྲུག་པོ་ཞེས་པ་དེ་ཉིད་ནི་གཉེན་པོ་ལ། དེ་མེད་པ་ལ་ལམ་དང་ལམ་མ་ཡིན་པར་ངེས་པར་འཛིན་པ་མེད་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །ཆོས་ཉིད་ཚད་མར་བྱས་ན་འདི་རྣམས་གང་ལ་ཡང་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་གཉེན་པོ་ལ་སྐྱེ་བ་པོ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་འགག་པ་པོ་ནི་དེའི་སྒྲིབ་པ་རྣམས་སོ་ཞེས་པ་ནི་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ལྡན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ་བྲལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་གཉེན་པོ་ལ་ལྡན་པ་དང་མི་ལྡན་པ་ཞེས་པའི་ལྡན་པ་དང་མི་ལྡན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནས་ཇི་སྲིད་དུ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་ལ་གནས་པར་མི་བྱ་ཞེས་པ་ལ་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱེད་པས་ཆོས་རྣམས་གང་ལ་ཡང་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པ་ནི་གཉེན་པོའོ་ལ། གཟུགས་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་ལ་གནས་པར་བྱའོ་སྙམ་པ་ནི་གནས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་ པའོ། །བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་འདོད་པས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི་གཉེན་པོ་ལ། དེ་ལ་བསླབས་པས་ཀྱང་དེར་མི་འགྱུར་ཞེས་པའི་དོན་དུ་གཉེར་བ་མེད་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །དྲུག་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་སྟེ་རྒྱ་མཚོ་ལ་རིན་པོ་ཆེ་ཐམས་ཅད་བཞིན་ལ། དེ་ཡོངས་སུ་བསྒོམས་པས་དཀར་པོའི་ཆོས་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ནི་གཉེན་པོ་ལ། དྲུག་པ་མེད་ན་རྒྱུར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའི་རྒྱུ་མེད་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ན་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས
Chinese
驳斥是针对，执着的分别念是另一种。对于凡夫、初学者、声闻和缘觉的圣者们，有这九种分别念。因为他们不是要彻底断除这些分别念。对于他们来说，第六种对治就像经中所说的那样。例如，木匠们以正确的道路来运送，如何如何专门地运送，同样，第六种对治前五种。如果没有第六种对治，就像没有专门运送的人一样，这是决定产生的分别念。通达一切相的道是菩萨们的道。低劣菩提的道不是他们的道。执着于那些不是道的，这第六者本身就是对治。没有它，就没有执着于道和非道，这是分别念。如果以法性作为衡量标准，这些都不会产生和灭亡。对治中，产生者是佛法，灭亡者是它们的障碍，这是产生和灭亡的分别念。一切法既不是具有，也不是分离。对治中，具有和不具有，这是具有和不具有的分别念。从色等直到一切相智之间，不应安住。因为瑜伽行者对任何法都不安住，这是对治。从色直到一切相智之间，应安住，这是安住的分别念。希求大菩提者应学习波罗蜜多，这是对治。即使学习了，也不会变成那样，为了这个目的而没有努力，这是分别念。第六者是一切佛法的因，就像大海中的一切珍宝一样。如果完全修习它，白法，也就是佛法，也会产生，这是对治。如果没有第六者，就不会成为因，这是没有因的分别念。当他在般若波罗蜜多中修行时，圆满的佛陀
English
Rebuttal is aimed at, and the conceptualization of attachment is another. For ordinary beings, beginners, Shravakas, and Pratyekabuddha Aryas, there are these nine conceptualizations. Because they are not to completely abandon these conceptualizations. For them, the sixth antidote is just as stated in the Sutra. For example, just as carpenters carry things on the right path, how they specifically carry things, similarly, the sixth is the antidote to the first five. If there is no sixth antidote, it is like not having someone to specifically carry things, this is the conceptualization of definite arising. The path of all-knowing is the path of Bodhisattvas. The path of inferior Bodhi is not their path. Holding onto those that are not the path, this sixth itself is the antidote. Without it, there is no holding onto the path and non-path, this is conceptualization. If Dharma-nature is taken as the standard, none of these arise or cease. In the antidote, the arising are the Buddha-dharmas, and the ceasing are their obscurations, this is the conceptualization of arising and ceasing. All dharmas are neither possessed nor separated. In the antidote, having and not having, this is the conceptualization of having and not having. From form, etc., up to the state of all-knowing, one should not abide. Because the yogi does not abide in any dharma, this is the antidote. From form up to the state of all-knowing, one should abide, this is the conceptualization of abiding. Those who desire great Bodhi should train in the Paramitas, this is the antidote. Even if one trains in it, one will not become that, not striving for that purpose, this is conceptualization. The sixth is the cause of all Buddha-dharmas, just like all the jewels in the ocean. If one fully cultivates it, white dharmas, that is, Buddha-dharmas, will also arise, this is the antidote. If there is no sixth, it will not become a cause, this is the conceptualization of no cause. When he practices in the Prajnaparamita, the perfect Buddha