Tibetan
གཞན་དུ་ན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྔས་ནི་འཁོར་བར་ལྟུང་བའམ། གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པར་ཤེས་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མེད་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་བསྒྲགས་པ་ནི་མི་འཐོབ་བོ་ཞེས་པ་ནི་རྟོགས་པ་ དམན་པ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །སྐྱབས་ནི་སྙིང་པོ་སྟེ་ལས་དང་ཆོས་དང་བགྲོད་བྱ་རྣམས་ལ་ཤིན་ཏུ་དགའ་བས་སོ་ཞེས་པ་ནི་དོན་ཏོ། །བཟློག་པས་ནི་སྙིང་པོ་མ་ཡིན་པ་མི་དགའ་བ་ཉིད་དོ། །འདིར་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་དགའ་བ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་བཅས་པས་ཡོངས་སུ་འཛིན་པར་ནུས་ཏེ། དཔེར་ན་ཤིན་ཏུ་སྤྱང་པོས་ལམ་དུ་ལག་པར་མཚོན་ཆ་དང་བཅས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་གཉེན་པོ་ལ། གཞན་དུ་ན་ཤིན་ཏུ་དགའ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ནི་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་མེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཕྱག་བྱ་བ་ནི་གང་ལ་ནི་སྒྲུབ་པ་མཐའ་དག་སྟེ་གཞན་ལ་རག་མ་ལས་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཆེད་དུ་བྱ་བ་ལ་མི་ལྡོག་པས་མངོན་པར་སྒྲུབ་པ་ཉིད་ནི་སྒྲུབ་པ་སྟེ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྔ་རྣམས་སོ། །དེ་དག་ཅེས་པ་ནི་གཉིས་ཆར་གྱིས་བདག་མེད་པར་རིག་པ་ལའོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་ཟབ་མོ་ཞེས་པ་དེ་ནི་གཉེན་པོ་ལ་དེ་ལ་འཇུག་པ་ཉིད་ཀྱི་ལམ་དང་བྲལ་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་ན། དེའི་དེ་ལ་བདུད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཤིན་ཏུ་འགྱེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། གོ་ཆ་མ་བྱས་པའི་འཐབ་མོ་པ་ལ་ཕ་རོལ་འཐབ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་བཞིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་ལམ་གྱི་རྣམ་པར་མ་ཚང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །དེ་ལྟར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་ཀྱི་གཙོ་བོ་སྟེ། དེ་ཡང་གཙོ་བོ་དེས་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དག་ཏུ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་དེ་ལ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་ཀྱིས་འཁོར་བར་མི་ལྟུང་ལ། དེ་ལྟར་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པའི་དབང་གིས་ཡང་དག་པའི་མཐའ་མངོན་སུམ་དུ་མི་བྱེད་ནས། གལ་ཏེ་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་ན་ནི་དམན་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡང་དག་པའི་མཐའ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་པ་ནི་གཞན་གྱི་རྐྱེན་གྱིས་འགྲོ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །འདིས་ཀྱང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་འཆད་པར་འགྱུར་བས་སོ། །ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་དུ་མི་བྱེད་ན། ཆེད་དུ་བྱ་བས་མི་འཇུག་པ་སྟེ། ཆེད་དུ་བྱ་བ་ནི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འདོད་པའོ། །ཇི་ལྟར་དེ་ལྔས་མི་ལྡོག་ན་གང་དེ་སྲིད་དུ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ
Chinese
另外，以五度（ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྔ，paramita pañca，五波罗蜜多）会堕入轮回吗？了知有情无我而从轮回中寂灭。因此，如果没有般若波罗蜜多，被称为菩提萨埵是不会得到的，这是一种低劣的证悟之分别念。救护是心要，因为对业、法和应行之事非常欢喜之故，这是意义。相反，不是心要则是不欢喜。在此，对波罗蜜多等欢喜之行持，能被般若波罗蜜多所摄持，譬如非常聪明者在路上手中持有武器一般，这是对治。否则，就不会非常欢喜，这是没有摄持之分别念。从“之后”等开始，应作之事是，对于谁是所有成就之究竟，因为不依赖于其他，并且对于应作之事不退转，现证本身就是成就，即五波罗蜜多。这些是指以二者了知无我。因此，所谓的甚深，是对治，如果从那上面远离了趣入之路，那么，恶魔等就不会非常惊吓，如同没有穿盔甲的战士被敌方战士攻击一样，这是道路不圆满之分别念。如是等等，如是般若波罗蜜多是波罗蜜多之首，又是，因为那首领不观察轮回和寂灭。如何以波罗蜜多不堕入轮回，如是不以有情无我的力量现证真实之边际，如果不是首领，那么就会在低劣的菩提中现证真实之边际，这是由他缘而行的分别念。以这个等等，将被宣说。如何不现证，因为不趣入应作之事，应作之事是想要圆满正等觉。如何不被那五者所夺，那人直到般若波罗
English
Alternatively, would one fall into samsara through the five perfections? Or would one pass beyond sorrow by knowing the selflessness of persons? Therefore, if there is no perfection of wisdom, the proclamation as a Bodhisattva is not obtained, which is a conceptualization of inferior realization. Refuge is the essence, because of great delight in actions, Dharma, and what is to be traversed, this is the meaning. Conversely, what is not the essence is precisely not delight. Here, the practice of delighting in the perfections and so forth can be fully grasped together with the perfection of wisdom, just as a very clever person on the road with a weapon in hand, this is the antidote. Otherwise, there will be no great delight, which is a conceptualization of not grasping. From "then" and so forth, what is to be done is that which is the ultimate of all accomplishments, because it does not depend on others, and because it does not turn away from what is to be done, manifest accomplishment itself is accomplishment, namely the five perfections. These refer to the knowledge of selflessness by both. Therefore, the so-called profound is the antidote, if one becomes separated from the path of entering into it, then demons and so forth will not be greatly frightened, just as an unarmored warrior is by enemy warriors, this is a conceptualization of the path not being complete. Thus and so forth, thus the perfection of wisdom is the chief of the perfections, and also, because that chief does not perceive samsara and nirvana. How is it that one does not fall into samsara by the perfections, thus, not making manifest the true limit by the power of the selflessness of persons, if it is not the chief, then one will make manifest the true limit in inferior enlightenment, this is a conceptualization of going by other conditions. By this also and so forth, it will be explained. How does one not make manifest? Because one does not engage in what is to be done, what is to be done is desiring perfect complete enlightenment. How is it that one is not turned away by those five, that person until the perfection of wisdom
Tibetan
་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པས་དེ་ལས་ལྡོག་པ་མེད་དེ། དེའི་དོན་ཉིད་དུ་དེ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིག་ ཤོས་དེ་རྣམས་ཀྱང་དེ་ལ་རྗེས་སུ་གནས་པས་དེ་རྣམས་ཀྱང་མི་ལྡོག་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། ཆུ་བྲན་ཐམས་ཅད་ནི་ཆུ་ཀླུང་ཆེན་པོར་རྗེས་སུ་ཞུགས་ནས་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་ཉིད་དུ་འགྲོ་ཞིང་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ནི་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ལོག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ། དེ་ནས་ཡང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། གོ་ཆ་བགོས་པ་ཞེས་པ་འདིས་ནི་བྱ་བར་དཀའ་བ་ཉིད་དུ་སྟོན་པ་སྟེ། མཐའ་ཡས་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱེད་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡང་འདི་ཉིད་ཁོ་ན་གོ་ཆར་བྱ་བ་སྟེ། འདི་ལྟ་བུའི་བསམ་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལས་གཞན་པས་རང་དང་གཞན་དག་གི་དོན་བྱེད་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པ་ནི་གཉེན་པོའོ། །སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་གང་གིས་ཀྱང་མི་བྱེད་པས་བདག་ཉིད་ཀྱིས་གདུལ་བར་བྱ་བ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ་གོ་ཆ་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི་ཉི་ཚེ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཉེན་པོར་ནི་མཉམ་པ་ཉིད་དེ། དེ་རྣམས་འདོད་པའི་མཆོག་ཏུ་དགའ་བར་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་གསུངས་པ་ནི། དེ་ནས་ཡང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། གདུལ་བར་བྱ་བ་ཅན་གྱིས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་འདུལ་བར་རིགས་ལ། དེ་ལྟར་ན་ཡང་གང་གིས་དཀའ་བ་བྱེད་པ་བརྗོད་པ་ནི། དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་ཆོས་མཐུན་པས་སོ། །ནམ་མཁས་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཅན་རྣམས་དང་ཇི་ལྟར་རྩོད་ན། གསུངས་པ་ནི། འདི་ཡང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། སེམས་ཅན་གང་གིས་གདུལ་བར་འདོད་པ་དེ་ཡང་སེམས་ཅན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་བྲལ་བར་འགྱུར་ཞེས་པའོ། །འཐབ་པ་སྟེ་རྩོད་པའོ། །ཇི་ལྟར་ཡང་གདུལ་བར་བྱ་བ་མེད་པ་དེ་ལྟར་གདུལ་བ་ཡང་དེའི་ཤིན་ཏུ་དཀའ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་དེ། དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདག་དང་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །གང་བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པར་འགྱུར་བ་ནི་ཞུམ་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་སྒྱིད་ལུག་པར་མི་འགྱུར་ལ། ཤིན་ཏུ་དགའ་བར་འགྱུར་ནས་དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པས་ནི་གང་གིས་གང་དུ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ལན་ནི། སེམས་ཅན་ཞེས་པ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་དབེན་པ་དང་མཉམ་པ་ཉིད་ཅེས་པའི་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་གཉེན་པོའོ། །སེམས་ཅན་སྣ་ཚོགས་དང་ཚོས་སྣ་ཚོགས་པ་དེ་ལ་ མེད་པའི་རོ་གཅིག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ་ཞེས་པ་ནི་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །དེ་ལྟར་ལྷའི་བུ་དག་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཞུམ་པར་མི་འགྱུར་བ་ནི་གནས་པ་དང་འཇུག་པ་དག་ལ་མི་རྨོངས་པར་འགྱུར་བ་ལ། གང་གིས་བགྲོད་པར་བྱ་བ་དང་གང་དུ་གནས་པར་བྱ་བ་ཞེས་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ཡང་དག་པར་རིག་པར་བྱ་བ་དང༌། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དག་ལ་དེས་ཀུན་ཏུ་མི་རྨོངས་པས་གང་གི་བྱང་ཆུབ་པས་དེས་བགྲོད་པ་བྱེད་ན་བྱང་ཆུབ་ལ་གནས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་དེའི་འགྲོ་བ་དང་གནས་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་གནས་སྐབས་ནི་རང་ལ་དབང་ཡོད་པ་ཉིད་ལ། དེས་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྔ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་ཉིད་དུ་འགྲོ་བར་འགྱུར་ཞིང་དེ་ཉིད་དུ་གནས་པར་འགྱུར་ཞེས་པས་ནི་གཉེན་པོའོ། །མི་མཁས་པ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྔ་རྣམས་དང་དྲུག་པ་སྤྲོས་པ་མེད་པ་ལ་དེའི་གནས་པ་དང་འཇུག་པ་དག་ཏུ་མ་ངེས་པ་ནི་གནས་པ་དང་འཇུག་པ་ལ་མྲོངས་པའི་རྟོག་པ་ལ། གང་ལ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྔོན་དུ་སྤྱོད་ཅེས་པ་ནི་གཉེན་པོའོ། །ཡུལ་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཕྱིར་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྔ་རྣམས་ལ་སྔོན་དུ་འཇུག་པ་ལ་ཡུལ་ཞིབ་མོའི་ཕྱིར་རྗེས་ལ་དྲུག་པའོ་ཞེས་པ་ནི་རྗེས་ལ་འགྲོ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །དེའི་རྗེས་ལ་བསྟན་བཅོས་ལས། འཛིན་དང་སོ་སོར་སྡུད་པ་དང༌། ཡིད་ལ་བྱེད་དང་ཁམས་རྣམས་ནི། །གསུམ་ཆར་ཉེ་བར་འབྲེལ་བ་དང༌། །གནས་དང་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང༌། །ཆོས་ཀྱི་དངོས་པོར་བརྟགས་པ་དང༌། །ཆགས་པ་དང་ནི་གཉེན་པོ་དང༌། །ཇི་ལྟར་འདོད་བཞིན་འགྲོ་ཉམས་པ། །འཛིན་པ་པོ་དང་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་ཏེ་རྫས་སུ་ཡོད་པའི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་པོ་གཞན་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དེས་ཀྱང་ཅུང་ཟད་འཛིན་པར་བྱེད་ཅིང་ཅུང་ཟད་མོས་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་ནི་འཛིན་པ་དང་སོ་སོར་ཐར་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ། དེ་ཡང་འཛིན་པར་མི་བྱེད་པ་དང༌། ཐར་པར་མི་བྱེད་ཅེས་པ་ནི་གཉེན་པོའོ། །འཛིན་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དུ་ཆོས་དེ་རྣམས་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་ཆོས་དེ་རྣམས་དང་བཅས་པ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་ཅེས་པ་ནི་གཉེན་པོའོ། །ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ནི་ཁམས་ གསུམ་དང་འབྲེལ་པས་སོ་ཞེས་པ་ནི་ཁམས་གསུམ་དང་འབྲེལ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ། འདིར་ཁམས་གསུམ་དང་འབྲེལ་པར་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་ནི་གཉེན་པོའོ། །ཁམས་གསུམ་ལ་གནས་པ་ཇི་ལྟར་འབྲེལ་པར་མི་བྱེད་ཅེས་པ་ནི་གནས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་འདིར་གང་དུ་ཡང་གནས་པ་མེ
Chinese
以智慧到彼岸故，不从彼退转，以于彼之义而行故。其余诸法亦随顺于彼，故彼等亦不退转。譬如，一切小河皆随顺于大江，入于大海，不复退转。此说乃是对于特别之事颠倒之分别。从“彼复”等开始，所谓“披甲”，此乃显示做事之艰难，因不能成办无边众生之利益故。如是，则唯有此堪为铠甲，因除此广大之心外，不能成办自他之利益故，此乃对治。若谓以任何亦不作一切有情之义利，故为应调伏者之义利而披甲，此乃是片面之分别。为对治种种性之分别，则是平等性，彼等令于欲乐之最胜中欢喜。彼说者，从“彼复”等开始，应调伏者理应调伏有情，如是，则说何者作艰难之事者，如是等。彼为何故者，谓如何与法相合故。若问虚空如何与如虚空之有情争论？说者，此亦等。若有情欲调伏者，彼亦因无有有情之故，而成为完全分离。斗诤即是争论。如是，既无应调伏者，则调伏亦成为极其艰难之事。如是，应视一切有情与自己平等。若能成办自他之利益，则不怯懦，不懒惰，极其欢喜，以彼行于智慧到彼岸，则于何者何处亦无有，因见诸法无我故。此处之答复是，有情等。一切法皆是寂静与平等性，此广大即是对治。有种种有情与种种法，于彼
English
Because of going to the other shore with wisdom, there is no turning back from it, because of practicing it in its very meaning. The other things also follow it, so they also do not turn back. For example, all small rivers follow the great river and enter the great ocean, and do not turn back. This saying is a special kind of reversed discrimination. Starting from "Then again," etc., the so-called "wearing armor" shows the difficulty of doing things, because it is impossible to accomplish the benefit of infinite beings. In this way, only this can be used as armor, because other than this vast mind, it is impossible to accomplish the benefit of oneself and others, this is the antidote. If it is said that one does not do the benefit of all sentient beings with anything, so one should wear armor for the benefit of those who should be tamed, this is a one-sided discrimination. To counteract the discrimination of various kinds, it is equality, which makes them rejoice in the supreme of desires. The speaker said, starting from "Then again," etc., those who should be tamed should tame sentient beings, in this way, what is said is who does the difficult things, like this, etc. Why is that, how is it in accordance with the Dharma? If you ask how the sky argues with sentient beings like the sky? The speaker said, this is also the same. If a sentient being wants to tame, he will also become completely separated because there are no sentient beings. Fighting is arguing. In this way, since there is no one to be tamed, taming also becomes an extremely difficult task. In this way, all sentient beings should be regarded as equal to oneself. If one can accomplish the benefit of oneself and others, one will not be timid, not lazy, and extremely happy. By practicing the perfection of wisdom, there is nothing in anything, because one sees that all dharmas are selfless. The answer here is, sentient beings, etc. All dharmas are vast in emptiness and equality, this is the antidote. There are various sentient beings and various dharmas, in that
Chinese
是思择分别之相。如是天子等，不怯弱者，于住与入不愚昧。以何而行，于何而住，谓当正知一切法平等性，及诸般若波罗蜜多，由彼不普愚昧，以何菩提而行，则于菩提而住。彼之行与住之因果位，是自能自在。由彼回向，五度亦于彼而行，于彼而住，此是能对治。不善巧者，于五度及第六无所戏论，于彼之住与入不定者，是于住与入愚昧之分别。于何等语，谓先当行般若波罗蜜多，此是能对治。以境广大故，先入于五度，以境微细故，后为第六度，是随行之思择分别。于彼之后，论中云：执与各别摄，作意及界等，三者皆近相联，住与现行贪，于法事物而观察，贪着及对治，如欲而行衰，当知为执者。谓于实有之我而执者，及般若波罗蜜多亦稍执持，稍许信乐，是执与各别解脱之思择分别。又不执持，不解脱，此是能对治。于执持转之法等作意之思择分别，谓不以彼等法而作意，此是能对治。作意之法等是与三界相联结，是与三界相联之思择分别。此处不与三界相联结，此是能对治。于三界而住，如何不相联结，是住之思择分别，此处于何处亦无住。
English
It is the aspect of discursive thought. Thus, sons of gods, etc., those who do not become timid are not deluded about abiding and entering. 'By what should one proceed, and where should one abide?' means that one should correctly know all dharmas as equality, and because one is not completely deluded by the Prajñāpāramitās, by what Bodhi does one proceed, then one abides in Bodhi. Moreover, the causal and resultant states of its going and abiding are self-empowered. By dedicating it, the five perfections also go to it and abide in it, which is the antidote. The unskillful, the five perfections and the sixth, which is without elaboration, are uncertain in their abiding and entering, which is the discrimination of being deluded about abiding and entering. 'To what,' etc., means that one should first practice the Prajñāpāramitā, which is the antidote. Because the object is vast, one first enters the five perfections, and because the object is subtle, the sixth follows, which is the discursive thought of following. After that, the treatise says: 'Grasping and separately gathering, attention and the elements, all three are closely related, abiding and manifest attachment, contemplating dharmic entities, attachment and antidote, going and declining as desired, should be known as the grasper.' That is, the grasper who grasps at a self that exists as a substance, and even the Prajñāpāramitā slightly grasps and slightly believes, which is the discursive thought of grasping and separate liberation. Not grasping and not liberating is the antidote. The discursive thought of attending to those dharmas that are about to be grasped, means not attending to those dharmas, which is the antidote. The dharmas of attention are connected with the three realms, which is the discursive thought of being connected with the three realms. Here, it is not connected with the three realms, which is the antidote. How does one not connect with abiding in the three realms? It is the discursive thought of abiding, here there is no abiding anywhere.