Tibetan
ལྔ་པ། རྩེ་མོའི་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་སྐབས། ལྔ་པ། རྩེ་མོའི་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་སྐབས། འདི་ལས་གོང་དུ་རྩེ་མོའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ། ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཡང་ས་བཅུ་པོའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་བཅོ་ལྔ་པ་ལ་སོགས་པ་ནས་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་པ་དྲུག་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་གྱིས་ཏེ། དེ་ལ་དང་པོའི་ལྔ་ལ་རེ་རེ་བཞིན་ལ་སྦྱོར་བ་དང་དངོས་གཞི་དང་རྗེས་སོ། །དེའི་དངོས་གཞི་ལ་ཡང་ཆུང་ངུ་དང༌། འབྲིང་དང་ཆེན་པོའི་ཆེན་པོ་དབྱེ་བ་སྟེ། ཡང་ཆུང་ངུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུ་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱིས་རྣམ་པ་བཅུ་བཞི་ནི་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་ཀྱི་གནས་བདུན་དུ་སོ་སོར་དགུ་དགུ་ལ་བརྒྱད་པར་བདུན་ཞེས་པ་ནི་རྣམ་པ་བདུན་ཅུར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་དང་པོའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་དག་དང་སེམས་བསྐྱེད་པའི་བྱེ་བྲག་གཉིས་ནི་རྩེ་མོའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་སྟེ། ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་གྱུར་པའི་ལམ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་དུས་དེ་སྲིད་དུ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་རྒྱུན་ཆད་པ་མེད་པར་སྒྲུབ་པར་འདོད་པ་དང༌། ཅིག་ཅར་སྐྱེ་བ་དགག་པ་རྗོད་པར་བྱེད་པས། ཐར་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་དང་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་མེད་པ་མེད་ཅེས་པ་དེ་ཤུགས་ཀྱིས་རྟོགས་པར་བྱེད་པས་ཐར་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ལ་གསུམ་དང༌། རྟགས་དང་རྣམ་པར་ འཕེལ་བ་དང་བསྟེན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་ཀྱི་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་བཞི་པོ་རྣམས་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་བཤད་པའི་རིགས་པས་ངེས་པར་བྱས་ལ། རེ་རེ་བཞིན་ཆུང་ངུ་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོའི་དབྱེ་བས་དེ་ལྟར་བཅུ་གཉིས་སོ། །མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་སྦྱོར་བའི་གནས་སྐབས་སུ་གཉིས་དང༌། དངོས་གཞིའི་གནས་སྐབས་སུ་གཉིས་སོ། །བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་ཡང་སྦྱོར་བའི་གནས་སྐབས་སུ་གཉིས་དང་དངོས་གཞིའི་གནས་སྐབས་སུ་དགུ་ཞེས་པས་བྱེ་བྲག་སུམ་ཅུའོ། །འདིར་མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་སྦྱོར་བའི་བྱེ་བྲག་དག་ལས་གཟུང་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་སྤོང་བར་བྱེད་ལ། དངོས་གཞིའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་དག་ལ་ནི་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དག་གོ །བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་ཡང་སྦྱོར་བའི་བྱེ་བྲག་དག་ལ་ནི་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དག་ལ་གཉིས་སྤོང་བར་བྱེད་ལ་དངོས་གཞིའི་བྱེ་བྲག་དག་ལ་ནི་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པོ་སྤོང་བར་འགྱུར་ཏེ། སོ་སོར་གཉེན་པོའི་བྱེ་བྲག་རེ་རེས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བྱེ་བྲག་གཉིས་སྤོང་སྟེ། དེ་ཡང་སེམས་བ
Chinese
第五，顶峰现观之时。 第五，顶峰现观之时。 从这以上，顶峰现观，应讲述殊胜道。如是，十地之位次的差别，从第十五等起之六发心是殊胜道。其中，最初之五，各自有加行、正行和后行。其正行又分小、中和大之大。又小等各自有小之小等的差别，以三种方式，十四种是色界和无色界之七处，各自九九，第八为七，即成七十种。其中，最初之发心等和发心之差别二者是顶峰现观。即使是任运成就之道，然于彼时，欲无间断地成办有情之义，且遮止顿生，故说与解脱分相应和与决择分相应无有不具足。由此暗示，具有与解脱分相应之自性者有三，以及 标志、增上和所依之等持等之与决择分相应之四者，以宣说一切相智之理而确定。各自以小、中、大的差别，如是共有十二。见道之加行位有二，正行位有二。修道之加行位亦有二，正行位有九，故共有三十种差别。此处，从见道之加行差别中，舍弃所取之分别二者，而于正行位之差别中，则是能取之分别。于修道之加行差别中，亦舍弃所取之分别二者，而于正行之差别中，则将舍弃能取之分别二者。各自以对治之差别，一一舍弃分别之差别二者。即是心。
English
Fifth, the time of the peak realization. Fifth, the time of the peak realization. From this above, the peak realization, the path of distinction should be spoken of. Likewise, the distinction of the positions of the ten grounds, from the fifteenth and so on, the six bodhicittas are the path of distinction. Among them, the first five each have application, main part, and subsequent part. The main part of that is also divided into small, medium, and great of the great. Also, the small and so on each have the distinction of small of small and so on, with three kinds of ways, fourteen kinds are the seven places of the form and formless realms, each nine nine, the eighth is seven, which becomes seventy kinds. Among them, the first bodhicitta and the two differences of bodhicitta are the peak realization. Even if it is the spontaneously accomplished path, at that time, wanting to accomplish the meaning of sentient beings without interruption, and refuting sudden birth, therefore it is said that there is no lack of correspondence with the part of liberation and correspondence with the part of ascertainment. This implies that those who have the nature corresponding to the part of liberation have three, and the four that correspond to the part of ascertainment of the signs, increase, and dependent samadhi, etc., are determined by the reason of explaining all-knowingness. Each with the distinction of small, medium, and large, thus there are twelve in total. There are two in the application position of the path of seeing, and two in the main position. There are also two in the application position of the path of meditation, and nine in the main position, so there are thirty kinds of differences. Here, from the application differences of the path of seeing, the two conceptualizations of what is taken are abandoned, and in the differences of the main position, there are the conceptualizations of what is grasped. In the application differences of the path of meditation, the two conceptualizations of what is taken are also abandoned, and in the differences of the main part, the two conceptualizations of what is grasped will be abandoned. Each abandons the two differences of conceptualization with the difference of antidote. That is, the mind.
Tibetan
སྐྱེད་པ་དགུ་ནི་དགུ་རེ་རེ་ལ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་གཉིས་གཉིས་ཏེ་བཅོ་བརྒྱད་གཞོམ་ལ་ཆ་ཤས་ཀྱིས་དབྱེ་བ་སྟེ་ཞེས་པ་ནི་རྣམ་པ་ལ་དེ་ནི་བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་དངོས་གཞིའོ་ཞེས་པ་ནི་གཉེན་པོ་རྣམ་པ་བརྒྱད་རྣམས་ཏེ་གཉེན་པོ་རྣམ་པ་བརྒྱད་ཅེས་བྱ་ཞེས་བཤད་པས་སོ། །འདི་རྣམས་སུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྒོམ་པ་ཉིད་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བརྗོད་དོ། །རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་ཉེ་བར་བཏགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དངོས་པོ་ཉིད་ཀྱི་དྲི་མ་ཕྲ་མོ་དྲུངས་བྱུང་བ་ལ་ཤིན་ཏུ་འབད་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི་སློབ་པ་རྣམས་ལ་དགོངས་པས། མངོན་དུ་རྒྱུའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ནི་མི་གཡོ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་རིག་པར་བྱའོ། །འོ་ན་འདི་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བརྒྱད་པོ་རྣམས་སྤོང་བ་ནི་གཟུགས་ཁམས་ཀྱི་བཤད་པ་དང༌། འཕགས་པ་རྣམ་པར་གྲོལ་པའི་སྡེས་ནི་ཁམས་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པ་རྣམས་སྤོང་ཞེས་པ་དང༌། ཇི་ལྟར་མི་འགལ་ཞེ་ན་ཁམས་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱིས་ཀུན་ཏུ་སྦྱོར་བ་ཅན་གྱི་གང་ཞིག་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡོད་པ་རྣམས་ཏེ། འདི་གཟུགས་ཀྱི་ ཁམས་སུ་ནི་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་སྤོང་བར་འགྱུར་ཞེས་པ་ནི་དོན་གྱིས་འགལ་བ་མེད་དོ། །ཇི་ལྟར་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞི་པོའི་དབྱེ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཁམས་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པ་རྣམས་ནི་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་ས་ལ་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་དུ་མ་རིག་པའི་ནང་འདུས་པ་རྣམས་ནི་མ་རིག་པ་སྤངས་པས་སྤོང་བ་ཉིད་ལས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་ནས་མ་རིག་པ་སྤོང་བར་ནི་མི་འདོད་པ་ཉིད་དོ། །བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་དགུ་པོ་རྣམས་ནི་དྲི་མ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་གཉེན་པོའི་བྱེ་བྲག་རྣམས་ཀྱིས་སྤོང་ལ། གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་རྣམས་ཀྱི་ཡང་མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་བཅོ་ལྔ་གདུལ་བྱའི་ངོར་བྱས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་དབྱེ་བ་རྣམ་པ་བདུན་ཅུ་རྩ་གཉིས་ནི་གཉེན་པོའི་བྱེ་བྲག་བཅོ་ལྔ་རྣམས་ཀྱིས་སྤོང་ཞིང་དེ་ལས་གཞན་པའི་མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་བྱེ་བྲག་མ་བཤད་པའི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་རྣམས་ནི་གཞན་པའི་གཉེན་པོའི་བྱེ་བྲག་རྣམས་ཀྱིས་སྤོང་བས་བསམ་གཏན་བཞི་པ་དང་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་ཞེས་པ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་འཕགས་པའི་དགོངས་པ་དང་འགལ་བ་མེད་དེ། དེ་ཡང་རྩེ་མོའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ནི་བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་མདོར་བསྟན་ལ། དེ་ཡི་རྟགས་དང
Chinese
生起九法，每一法各有不相顺之二分，共十八种，以部分来区分而摧伏，此即是说，就相而言，这是修道之正行，也就是八种对治法，因为经中说有八种对治法。在此等法中，以分别念来修持，故说分别念。因为从因安立近果之故。经中说，对于事物本身的细微垢染，要竭力清除，这是对学人而言。要知道，显现的因之分别念，在不动等法中是不存在的。那么，在此处舍弃八种分别念，是色界的解说，而圣解脱部则说舍弃三界所摄之法。如果这样，如何不相违呢？三界所摄之法，是指与世间决定性部分相符的，具有随顺因缘的，任何具有分别念的事物。此在色界中，如何合理地舍弃呢？这在意义上是没有矛盾的。无论如何，四种分别念的分类中，三界所摄之法，如极喜地中所说，包含在无明之中的，是因舍弃无明而舍弃，而不是特别区分后舍弃无明。修道之欲界九法，是以无垢等对治法的差别来舍弃。而色界诸法中，对于所化有情所作的十五种无明习气差别，以及如实性等分别念习气的七十二种差别，是以十五种对治法的差别来舍弃。除此之外，未说明的无明习气差别，以及能取和所取的分别念习气差别，是以其他的对治法差别来舍弃，因此安立第四禅和无色界，与圣者的意趣不相违背。而且，顶位之现观，是论典中所略说，其相
English
The nine productions, each with two opposing aspects, totaling eighteen, are subdued by dividing them into parts. This means that, in terms of appearance, this is the actual practice of the path of meditation, which is the eight antidotes, as it is said that there are eight antidotes. In these, meditation is done with conceptual thoughts, so conceptual thoughts are mentioned. Because the near result is established from the cause. It is said in the scriptures that one should strive to eliminate the subtle impurities of things themselves, which is meant for the learners. It should be understood that the manifest conceptual thoughts of the cause do not exist in the immovable and other things. Then, the abandonment of the eight conceptual thoughts here is the explanation of the form realm, and the noble liberated group says to abandon the things included in the three realms. If so, how can it not be contradictory? The things included in the three realms refer to those things that are in accordance with the decisive part of the world, have the condition of being connected with the cause, and have conceptual thoughts. How can this be reasonably abandoned in the form realm? This is not contradictory in meaning. In any case, in the classification of the four conceptual thoughts, the things included in the three realms, as mentioned earlier in the Extremely Joyful Ground, are included in ignorance, and are abandoned by abandoning ignorance, rather than abandoning ignorance after distinguishing them separately. The nine dharmas of the desire realm of the path of meditation are abandoned by the differences of the antidotes such as the stainless. And among the dharmas of the form realm, the fifteen kinds of differences of the habits of ignorance made for the sentient beings to be tamed, and the seventy-two kinds of differences of the habits of conceptual thoughts such as reality, are abandoned by the differences of the fifteen antidotes. Apart from that, the differences of the habits of ignorance that have not been explained, and the differences of the habits of conceptual thoughts of the grasper and the grasped, are abandoned by the differences of other antidotes, so the establishment of the fourth dhyana and the formless realm is not contrary to the intention of the noble ones. Moreover, the realization of the peak is briefly stated in the treatises, and its signs