Tibetan
་པ་ནི་དེ་རྣམས་ལ་མི་གནས་པའོ་ཞེས་པ་ནི་བཅོ་ལྔ་པའོ། །གལ་ཏེ་ཡང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་བཅུ་དྲུག་པའོ། །བསླབ་པའི་བརྗོད་པ་པོའི་ལེའུ་སྟེ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་པའོ།། །།བསྟན་པ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་འདི་བསྟན་བཅོས་ལས། ཀུན་མཁྱེན་ཉིད་གསུམ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི། །ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་བླ་མེད་པས། །སེམས་ཅན་དོན་ཡོངས་མི་གཏོང་བ། །ངེས་པ་ཞེས་པ་ནི་མངོན་པར་བརྗོད། །ཅེས་པ་སྟེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་རྟོགས་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཀུན་མཁྱེན་པ་གསུམ་གྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་བླ་ན་མེད་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ནི་བསྟན་པ་ལ། མཐོང་བ་དང་བསྒོམ་པ་དང་ཁྱད་པར་དང་མི་སློབ་པའི་ལམ་གྱི་རྟོགས་པའི་གོ་རིམས་བཞིན་གྱིས། སྒྲོལ་བ་དང་སྨིན་པ་དང་དབུགས་འབྱུང་བ་དང་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཏེ། འདི་ལ་གསུངས་པ་ནི། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་སེམས་འཇུག་པ་ནི་རབ་ཏུ་དང་བའོ། །སེམས་བསྐྱེད་པ་ནི་ཀྱེ་མ་བདག་གིས་འདི་རྣམས་རྟོགས་པར་བགྱི་ཞེས་པའོ། །བསམ་པར་བྱེད་པ་ནི་སེམས་པར་བྱེད་པའོ། །མཉམ་པར་གཞག་པ་ནི་སྐྱོན་མེད་པ་ལའོ། །ཕ་རོལ་གྱི་འགྲམ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་རོ། །འདོད་པ་ནི་དགའ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་ནི་ཡོངས་སུ་མི་གཏོང་བའི་སྦྱོར་བས་སོ། །སངས་རྒྱས་ཞེས་པ་འདིའི་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཅེས་པ་སྟེ། རྐུན་མཁྱེན་པ་གསུམ་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱིས་གང་དུ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་འགྱུར་ བའོ། །དེ་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་མཁྱེན་པ་ནི་འདིར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལ་ཆོས་འདི་རང་ཉིད་ལས་བྱུང་བས་ཞེས་པ་ནི་རང་བྱུང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དབང་སྒྱུར་བའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །དེའི་ཆོས་རྣམས་རང་བྱུང་ཉིད་ཀྱིས་གང་ཀུན་ཏུ་བསྡུས་པས་འདི་ལ་འཕྲོག་པ་མེད་པ་ནི་དེ་ལྟར་མི་འཕྲོགས་པ་སྟེ། བག་ཆགས་དང་བཅས་པའི་སྒྲིབ་པ་ལས་ངེས་པར་གྲོལ་བའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །དེའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་མི་འཕྲོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀུན་ཏུ་བསྡུས་པས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་བཤད་པའོ། །སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཡོངས་སུ་མི་གཏོང་བ་གསུངས་པ་ནི། བདག་གིས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འདི་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་པ་ནི་ལུང་གི་ཚིག་ཡིན་པས་སོ། །ཇི་ལྟར་ཞེས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་བདག་གིས་ཞེས་པ་ལ་དེ་ནི་བསྟན་པ་དང༌། སེམས་ཀྱིས་གནས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ། བསྟན་བཅོས་སུ་ཡང༌། གླིང་བཞི
Chinese
不居于彼等，此为第十五。若复等，此为第十六。修习之讲述品，此为第二十五。此为经论中对教法广为阐述：全知自性三法之，圆满无上不舍弃，有情义利悉皆者，决定即是胜妙语。即是说，无分别念证悟之际，三全知之法，圆满无上之佛法，即是教法。以见道、修道、殊胜道及无学道之证悟次第，度脱、成熟、出息、完全寂灭，乃有情之义利。对此所说为：自此之后等，心之入处乃极欢喜。发菩提心即是：噫！我当证悟此等。思惟即是作意。等持即是无过失处。彼岸即是寂灭。欲求乃为喜乐之故。完全摄取乃以不舍弃之方便。佛陀，对此之广释为一切智性，即是说，三全知之所有一切智之事物，于何处成为一切智。于此，如实了知一切法之所有相状，即于此一切智性中，此法由自身而生，即是说，此乃自在，能主宰一切法之义。彼之法，由自性所摄持，故于此无有被夺取，即是不被夺取，乃从具足习气之障碍中决定解脱之义。彼之法亦由不被夺取所摄持，故将成为完全圆满，此乃圆满之阐述。所说不舍弃有情义利为：我等语等，此等乃经文之词句。如何，即是如何我等语，此乃教法，及心所安住之等持。于经论中亦有：四洲
English
Not abiding in them, this is the fifteenth. If again, etc., this is the sixteenth. The chapter on the exposition of learning, this is the twenty-fifth. This is the extensive explanation of the teachings in the treatise: The omniscient nature of the three dharmas, complete and unsurpassed, does not abandon sentient beings' benefit, determination is the excellent speech. That is to say, in the state of realization without conceptualization, the dharmas of the three omniscients, the complete and unsurpassed Buddha dharma, is the teaching. According to the order of realization of the path of seeing, the path of cultivation, the path of distinction, and the path of no more learning, liberation, maturation, exhalation, and complete nirvana are the benefits of sentient beings. What is said about this is: From then on, etc., the entry of the mind is extremely joyful. Generating bodhicitta is: Alas! I shall realize these. Thinking is paying attention. Samadhi is the place without fault. The other shore is nirvana. Desire is for the sake of joy. Complete grasping is by the means of not abandoning. Buddha, the extensive explanation of this is the all-knowing nature, that is to say, the objects of all-knowing of the three omniscients, where does it become all-knowing. Here, truly knowing all the aspects of all dharmas, that is, in this all-knowing nature, this dharma arises from itself, that is to say, this is independent, the meaning of being able to dominate all dharmas. That which is gathered by the nature of its dharmas, therefore there is no taking away from this, that is, not being taken away, is the meaning of definitely being liberated from the obscurations with habitual tendencies. Its dharmas are also gathered by not being taken away, so it will become completely perfect, this is the explanation of completeness. What is said about not abandoning the benefit of sentient beings is: I, etc., these are the words of the scriptures. How, that is, how I, etc., this is the teaching, and the samadhi in which the mind abides. In the treatise also: Four continents
Tibetan
་པ་ནི་སྟོང་དག་དང༌། །སྟོང་གཉིས་གསུམ་དག་དཔེར་མཛད་ནས། །བསོད་ནམས་མང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ནི། །ཏིང་འཛིན་ཡོངས་སུ་བསྒྲགས་པ་ཡིན། །ཞེས་ཏེ་གླིང་བཞི་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་དང༌། སྟོང་དང་སྟོང་གཉིས་པ་དང༌། སྟོང་གསུམ་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་དཔེས་བསོད་ནམས་མང་པོ་ཉིད་དུ་གསུངས་ཀྱི་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གསུངས་པ་ནི། གང་དེ་རྣམས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེའི་ཞེས་པ་ནི་ཚུལ་མི་མཐུན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །ཆོས་ཉིད་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཚོགས་སམ། ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །སྲང་གྲངས་ནི་སྲང་གི་ཚད་ཀྱིས་སོ། །ཚད་ནི་སྲང་འདི་ཙམ་ཞེས་པའོ། །འདིར་འཛམ་བུའི་གླིང་ལ་སོགས་པའི་ཚད་ནི་བསོད་ནམས་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་དཔེ་ལ། བསྟན་བཅོས་སུ་ནི་ཉེ་བར་བརྟགས་ནས་བྱས་པ་སྟེ། འོ་ན་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་ཙམ་ལ་འདི་ཙམ་ཡིན་གྱི་བསོད་ནམས་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་བསོད་ནམས་ཀྱང་གཞལ་དུ་མེད་པ་དང་མང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་སོ་ཞེས་པ་ལ་དགོངས་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། །བདུད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཞེས་པ་ནི་བདུད་ཀྱིས་སྤྲོ་བ་མེད་པར་བྱས་པའོ། །མི་ཉན་པ་ནི་སྒྲ་ལའོ། །མི་ཤེས་པ་ནི་དོན་ཏོ། །མ་མཐོང་བ་ནི་གུས་པས་སོ། །མི་སེམས་པ་ནི་མངོན་དུ་གྱུར་པ་མི་ བྱེད་པའོ། །བདུད་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལས་རྣམ་པར་ཉམས་པར་བྱེད་པས་ན་བདུད་ཀྱི་ཕྱོགས་སོ། །མངོན་པར་སྒྲུབ་པ་ནི་རྫོགས་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་སྐད་ཅེས་གསོལ་པ་དང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་བསྔགས་པའོ། །གང་དག་གིས་ཞེས་པ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཡང་དག་པར་གནས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། །གང་དག་གིས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་སྟེ། ཡུམ་ཆེན་མོར་བཤད་པ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་འབའ་ཞིག་གིས་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པ་དང་གཞན་གྱིས་མངོན་པར་བསྒྲུབས་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་དེ་ལ་ཡང་གཞན་དུ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བྱས་ནས་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་ལྡན་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ལ་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་རྣམ་པར་སེམས་གནས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །སུ་ཞིག་གནས་པར་འགྱུར་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་པས་སོ་ཞེས་པ་ནི་སེམས་ཀུན་ཏུ་གནས་པའོ། །མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཉེན་པོ་དང་བཅས་པའི་དབང་དུ་བྱས་
Chinese
是空性，以二重三重为空性之例，以众多福德，宣说禅定。如是，以四洲之世界，以及空、二重空、三重空为例，说的是众多福德，而不是显现。其中所说的是，凡是那些等等，那是指以不相同的方式。法性是法的集合，或自性。秤数是以秤的量来计算。量是指这个秤有多少。这里以赡部洲等的量，作为回向福德的例子，在论典中是经过仔细推敲而做的。那么，仅仅随喜就这么多，难道不是为了回向福德的禅定吗？随喜的福德也是不可估量和众多的，这样想就没有过失。魔加持是指魔不高兴。不听是指声音。不理解是指意义。不看见是指恭敬。不思考是指不显现。 像魔一样，从众生的利益中彻底败坏，所以是魔的一方。显现成就是指圆满。如是祈请等等，是帝释天的赞颂。凡是那些是指安住于大乘的人们。凡是那些等等，也是指发起最初发心等等的人们。在《大般若经》中所说，不仅仅是随喜，对于自己在相续中生起的，以及他人显现成就的善根，也随喜，然后回向圆满菩提。对于与此随喜相应的善根，所缘的禅定，是真实圆满菩提的回向之相，心安住的自性。谁能安住，因为一切法都是空性，所以是心完全安住。以见而断除的分别念的对治力为主。
English
It is emptiness, using double and triple emptiness as examples, and with many merits, the samadhi is proclaimed. Thus, taking the world of the four continents, as well as emptiness, double emptiness, and triple emptiness as examples, it speaks of many merits, but not of manifestation. What is said therein is, all those, etc., that is, in a different way. Dharma nature is the collection of dharmas, or self-nature. The number of weights is calculated by the measure of weights. The measure means how much this weight is. Here, the measure of Jambudvipa, etc., is taken as an example of dedicating merit, which is carefully considered in the treatises. So, is it not for the samadhi of dedicating merit that there is so much mere rejoicing? The merit of rejoicing is also immeasurable and numerous, so there is no fault in thinking so. The blessing of Mara means that Mara is not happy. Not listening refers to sound. Not understanding refers to meaning. Not seeing refers to respect. Not thinking refers to not manifesting. Like Mara, completely ruining from the benefit of sentient beings, so it is on the side of Mara. Manifest accomplishment means perfection. Such prayers, etc., are the praises of Indra. All those refer to those who abide in the Mahayana. All those, etc., also refer to those who generate the initial bodhicitta, etc. As stated in the Great Perfection of Wisdom Sutra, it is not just rejoicing, but also rejoicing in the roots of virtue that arise in one's own continuum and that others manifest and accomplish, and then dedicating them to perfect enlightenment. For the root of virtue corresponding to this rejoicing, the samadhi of the object of focus is the aspect of dedicating to true and complete enlightenment, the self-nature of the mind abiding. Who can abide, because all dharmas are emptiness, so it is the complete abiding of the mind. Mainly the antidote to the conceptual thought to be abandoned by seeing.