Tibetan
པ་ནི། ཐབས་ལ་མཁས་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་བཟུང་བར་འདོད་པས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཐབས་ལས་འབྱུང་བས་ཐབས་ཏེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལ། དེའི་མཁས་པ་ནི་ལོག་པར་བསྒྲུབས་པ་རྣམས་སེལ་བས་སོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་ཞེས་པ་ནི་བར་ཆད་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་ འཛིན་གྱི་མཚན་ཉིད་ལའོ། །སྤྱོད་པར་བྱ་བ་ནི་སྦྱོར་བ་དང་མངོན་པར་སྒྲུབ་པས་སོ། །མངོན་པར་བསྒྲུབས་ནས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །བསྒོམས་པ་རྣམས་ལ་དེའི་རྗེས་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཐོབ་པས་ལོག་པར་བསྒྲུབས་པ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཟད་པས་སོ་ཞེས་པ་ལ་དགོངས་པའོ། །མངོན་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའོ། །མངོན་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ནི་ཀློང་དུ་འགྱུར་བར་བྱ་བའོ། །གང་གིས་ཞེས་པ་སྟེ་གང་གིས་ནི་མཚམས་སོ། །སྐལ་པ་མེད་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་དགོངས་པའི་ཕན་ཡོན་གསུངས་ཀྱི། བར་ཆད་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ནི་ངན་འགྲོ་འམ་བདེ་འགྲོ་མེད་དེ་བར་ཆད་མེད་པར་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་སྟེ་ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། །ལོག་པར་བསྒྲུབས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བསྟན་བཅོས་ལས། དམིགས་པ་འཐད་དང་དེ་ཡི་ནི། །ངོ་བོ་ཉིད་ངེས་གཟུང་བ་དང༌། །རྣམ་ཀུན་མཁྱེན་པའི་ཚུལ་དང་ནི། །དམ་པའི་དོན་དང་ཀུན་རྫོབ་དང༌། །སྦྱོར་དང་དཀོན་མཆོག་གསུམ་པོ་དང༌། །ཐབས་བཅས་ཐུབ་པའི་རྟོགས་པ་དང༌། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་ནི་ལམ་བཅས་དང༌། །གཉེན་པོ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དག་དང༌། །མཚན་ཉིད་དང་ནི་བསྒོམ་པ་ལ། །འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ལོག་རྟོག་པ། །རྣམ་པ་ཀུན་མཁྱེན་ཉིད་རྟེན་ཅན། །རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་སྨྲ་རྣམས་ཀྱིས། །ཞེས་ཏེ་ཇི་ལྟར་བཅུ་དྲུག་ན་གང་དུ་བཅུ་དྲུག་པོ་དེ་རྣམས་ནི་རང་གི་དོན་དུ་སྟེ། དམིགས་པ་འཐད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། །ཇི་ལྟར་ན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལ་རྟེན་ཞེ་ན། དམིགས་པ་ལ་སོགས་པ་འདི་རྣམས་ཀྱིས་ཡུལ་ཏེ། །ཡུལ་གྱི་འབྲེལ་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡུལ་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་བརྟགས་པ་ནི་ལོག་པར་སྒྲུབ་པ་སྟེ། ཕལ་ཆེ་བ་ནི་གཉེན་པོ་གསུངས་པས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཡུམ་ཆེན་མོ་ལས་དེ་ལ་དང་པོའི་འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་པ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་ཞེས་པས་ཅུང་ཟད་མེད་པ་ལ་ཇི་ལྟར་དམིགས་པ་གང་གིས་བརྗོད་པར་འགྱུར་ཏེ། རབ་འབྱོར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་དམིགས་པའོ་ཞེས་པས་ནི་ལོག་པར་སྒྲུབ་པ་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དམིགས་ཞེས་པ་ནི
Chinese
又，就像“想要完全掌握一切善巧方便”等等所说的那样，由于从方便中产生，所以方便即是一切种智。而它的善巧在于遣除颠倒的修持。所谓“于般若波罗蜜多”是指无间三摩地的体性。应当行持的是结合和现证。现证之后应当修习。对于修习者来说，之后获得一切种智，从而一切颠倒的修持都将耗尽，这是它的密意。现证是指现前造作。应当现证的是使其融入虚空。所谓“以何”等，以何是指界限。所谓“没有福分”等等，是如来宣说了意趣的利益，而不是安住于无间三摩地。因为对于它来说，没有恶趣或善趣，而是无间地获得菩提，其余的就容易理解了。就颠倒修持的方面来说，在论典中说：所缘合理以及它的，自性确定执取，一切种智之理以及，胜义谛和世俗谛，结合和三宝，以及具方便的能仁之证悟，颠倒则是具道，对治不顺品诸方，体性和修习上，希求者们颠倒思，一切种智具有所依，十六种相语者们。就像十六种，在哪里十六种那些是为了自己的利益，即所缘合理等等。如果问：如何说一切种智具有所依呢？以所缘等这些作为境，以境的联系，将一切种智的境性视为近似，这是颠倒的修持。大多数是通过宣说对治来了解的。从大母般若经中说，对于它来说，最初的有为法和无为法也是自性空，因此对于稍微都没有的，如何能有所缘，谁能言说呢？善现，一切种智是缘于无实有而缘的。因此，对于颠倒的修持来说，在世俗中一切法都是所缘。
English
Furthermore, as it says, "Wishing to fully grasp all skillful means," and so on, because it arises from means, means is the very omniscience. And its skillfulness lies in dispelling the inverted practices. "In the Perfection of Wisdom" refers to the nature of uninterrupted samadhi. What should be practiced is the union and the realization. Having realized, one should meditate. For those who meditate, after that, they attain omniscience, thereby exhausting all inverted practices, this is its intention. Realization means present action. What should be realized is to transform it into space. "By what," etc., by what means the boundary. "Without merit," etc., the Tathagata has spoken of the benefits of intention, but not of abiding in uninterrupted samadhi. Because for it, there is no evil or good destiny, but uninterruptedly attaining enlightenment, the rest is easy to understand. Regarding the aspect of inverted practice, it is said in the treatise: The object is reasonable and its, nature is certain to be grasped, the manner of all-knowing and, the ultimate meaning and the conventional, union and the Three Jewels, and the sage's realization with means, inversion is with the path, the antidote is the unfavorable aspects, characteristics and meditation, those who desire have inverted thoughts, all-knowingness has a basis, sixteen aspects are spoken of. How are there sixteen, where are the sixteen, those are for their own benefit, namely the object is reasonable and so on. If asked, how is it that all-knowingness has a basis? With these objects, such as the object, by the connection of the object, considering the state of all-knowingness as approximate, this is the inverted practice. Most of it is to be understood by explaining the antidote. From the Great Mother Prajna Sutra, it says that for it, the first conditioned and unconditioned phenomena are also empty of nature, therefore, for what is slightly nonexistent, how can there be an object, who can speak of it? Subhuti, all-knowingness is based on the non-existent. Therefore, for the inverted practice, in the conventional, all dharmas are objects.
Tibetan
་ལན་ཏེ་ཞེས་པ་ནི་དམིགས་པ་འཐད་པའོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་ཇི་ལྟར་ན་ལས་དང་པོ་པས་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྤྱོད་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། ལན་ནི་སྦྱིན་པ་དང་སྦྱིན་བདག་དང་སྦྱིན་པ་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་གཟུང་བའི་ཐབས་ལ་མཁས་པས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྤྱོད་ཅིང་ཡོངས་སུ་འདྲིས་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་ནི་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ངེས་པར་གཟུང་བའོ། །བདེན་པ་མཐོང་བས་དེ་ལྟར་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པར་དམིགས་སུ་མེད་པ་ལ་ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་མེད་པར་ཀུན་དུ་ཤེས་ཞེས་པ་ནི་ལོག་པར་སྒྲུབ་པ་ལ། ལན་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་དཔྱོད་ཅིང་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་སོ་སོར་མེད་པའོ་ཞེས་ཤེས་ན་དོན་དམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདིར་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ལམ་གྱི་བྱེ་བྲག་རྣམས་ཐམས་ཅད་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དེ་རྣམ་པ་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་ལ་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པར་དམིགས་སུ་མེད་དོ་ཞེས་པ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བདག་ཉིད་ཀུན་རྫོབ་ཀྱང་གཞན་ལ་དོན་དམ་པ་ཡང་གཞན་ནམ་ཞེས་པ་ནི་འདྲི་བ་ལ། ལན་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཉིད་དོན་དམ་པ་སྟེ། དེ་དག་གི་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་གཅིག་ཉིད་དོ། །གང་དུ་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། །ཀུན་རྫོབ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བཤད། །སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། །མེད་ན་མི་འབྱུང་ངེས་པའི་ཕྱིར། །བྱས་དང་མི་རྟག་དག་བཞིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། འོན་ཀྱང་ཕུང་པོ་སྤྲུལ་པ་རྣམས་ལ་དོན་དམ་པའི་དངོས་པོའི་འདུ་ཤེས་རྣམས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བསྟན་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་དངོས་པོ་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་རྣམས་ཀྱི་དངོས་པོའི་ཞེས་པའོ། །དོན་དམ་པར་ནི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པ་ལ་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་བདེན་པ་གཉིས་ལའོ། །སྦྱོར་བ་དང་སྤྱོད་པས་འདིའི་ཚུལ་ལ་ཉེ་བར་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ། གཞན་དུ་ན་གང་གིས་གང་ལ་སྦྱིན་ཞེས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་སྤྱོད་པ་ལ་ལན་ནི། སྤྲུལ་པ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་དུ་འཁོར་གསུམ་ཉེ་བར་མི་དམིགས་པས་སོ་ཞེས་པ་ནི་སྦྱོར་བ་ལའོ། །གལ་ཏེ་རྟོགས་པར་བྱེད་ཅེས་པས་སངས་རྒྱས་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་དེ་ལ་མི་འགྲུབ་སྟེ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་དག་གིས་སོ། །དེ་ནས་རྟོགས་བྱ་མེད་ན་དེ་ལྟན་ནི་ཅི་ཞིག་རྟོགས་པར་བྱེད་པས་སངས་རྒྱས་ཞེས་ཏེ། འདིའི་ལན་ནི་རྟོགས་ བྱ་དང་རྟོགས་བྱེད་རབ་ཏུ་རྟོགས་པའི་
Chinese
回答是，这是目标是合理的。如果一切法都没有实体，那么初学者如何行布施等行为呢？回答是，布施、施主和布施者的诸法，以善巧方便确切地把握其无实体的自性，从而在世俗中行持并完全熟悉，这就是确切地把握其自性。通过证悟真谛，像这样对有实体和无实体没有执着，那么如何普遍了知无实体呢？这是为了反驳。回答是，在世俗中分别辨析布施等，并且了知布施等各自都不存在，这不是胜义谛。在此，布施等道的差别，一切和所有的方式，即以了知所有的方式，对于智慧来说，对有实体和无实体没有执着，这就是以遍知一切的智慧，自性是世俗，而对于他人来说，胜义谛也是其他吗？这是提问。回答是，世俗本身就是胜义谛，它们的真如是一体的。如圣者龙树所说：世俗即是空性，空性即是世俗，若无则不生，如所作和无常等。如是说，然而对于化身蕴来说，并没有胜义谛实体的概念，这是在世俗中显示的，即使在世俗中，也是无实体的概念的实体。在胜义谛中，不是实体，也不是无实体，这是对于二谛而言的。通过结合和行持，仅仅是接近地专注于此道理，否则谁对谁布施呢？这是如何行持的回答。如同幻化一般，一切法以空性，布施等也都是在一切处三轮不执着，这是对于结合而言的。如果说通过证悟，那么对于佛陀来说，一切遍知者不能成立，因为有能取和所取。然后，如果没有所证，那么证悟什么而称为佛陀呢？对此的回答是，所证和能证完全证悟的
English
The answer is that the object is valid. If all dharmas are without substance, then how can a beginner practice generosity and so on? The answer is that the dharmas of generosity, the giver, and the recipient, skillfully grasp their nature of non-substance, and thus practice and become fully familiar with them in the conventional sense, which is to grasp their nature precisely. By seeing the truth, how can one universally know non-substance when there is no attachment to substance and non-substance in this way? This is to refute. The answer is that in the conventional sense, generosity and so on are analyzed and it is known that generosity and so on do not exist separately, which is not the ultimate truth. Here, all the differences of the path of generosity and so on, all and all the ways, that is, by knowing all the ways, for wisdom, there is no attachment to substance and non-substance, which is that with the wisdom of all-knowing, the nature is conventional, but for others, is the ultimate truth also other? This is the question. The answer is that the conventional itself is the ultimate truth, and their suchness is one. As the noble Nagarjuna said: Conventional is emptiness, emptiness is conventional, if there is no, then it will not arise, like what is made and impermanent, and so on. It is said that, however, for the illusory aggregates, there is no concept of ultimate substance, which is shown in the conventional sense, even in the conventional sense, it is the substance of the concept of non-substance. In the ultimate truth, it is not substance, nor is it non-substance, which is for the two truths. Through combination and practice, it is only by closely focusing on this principle, otherwise who gives to whom? This is the answer to how to practice. Like an illusion, all dharmas are empty, and generosity and so on are also without attachment to the three wheels everywhere, which is for combination. If it is said that through realization, then for the Buddha, the all-knowing one cannot be established, because there are the grasped and the grasper. Then, if there is no object to be realized, then what is realized and called Buddha? The answer to this is that the object to be realized and the agent of realization are completely realized.