Tibetan
་དགུ་པོ་རྣམས་ལ། སེམས་བསྐྱེད་པ་རེ་རེ་ཞིང་སྦྱོར་བ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པའི་གནས་སྐབས་ནི་རྩེ་མོའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ལས། སྦྱོར་བའི་གོ་རིམས་ཀྱིས་གནས་སྐབས་ཉིད་ནི་མཐར་གྱིས་པའི་མངོན་པར་རྟོགས་པའོ། །ཉི་ཤུ་པ་ནི་སྦྱོར་བ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པ་དང་གོ་རིམས་རྣམས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པའི་གནས་སྐབས་ཏེ། སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའོ། །རྩེ་མོའི་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ལམ་གྱི་རྟགས་དང༌། རྣམ་པར་འཕེལ་བ་དང༌། བརྟན་པ་དང༌། སེམས་ཀུན་ཏུ་གནས་པ་ནི་གོ་རིམས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དྲོད་དང༌། རྩེ་མོ་དང༌། བཟོད་པ་དང་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་གི་ངོ་བོ་རྣམས་དང༌། རབ་ཏུ་དགའ་བའི་སའི་མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞིའི་མངོན་པར་རྒྱུ་རབ་ཏུ་སྤོང་བའི་ངོ་བོར་ལྡོག་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་དེ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་རྣམ་པར་ རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱི་རབ་ཏུ་སྤོང་བར་འགྱུར་ལ། ཁམས་གོང་མ་གཉིས་ནི་ཅི་རིགས་པར་སྐད་ཅིག་མ་གཞན་རྣམས་ཀྱིས་ཏེ་ཞེས་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་གཞན་དུ་བཤད་དེ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོར་ཡང་བཤད་ལ། ཅིའི་ཕྱི་ཡང་འདིར་བཤད་ཅེ་ན་དང་པོ་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་ཡང་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཕན་ཚུན་མེད་ཅིང་ཤིན་ཏུ་བསྡུ་བ་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པས་ན་འདིའི་དོན་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་སུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞི་པོ་ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་དེ་ལྟར་མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་གི་སྤང་བྱར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཅིའི་ཕྱིར་མ་བསྟན་ཞེ་ན། དེ་དང་དེར་འདུལ་བར་བྱ་བ་རྟོགས་པར་འདོད་པ་མེད་པས་ཞེས་པ་སྟེ་རྒྱ་ཆེར་སྤོང་བའི་དགོས་པ་མེད་དེ། བསྒོམ་པའི་ལམ་དུ་ནི་རྟོགས་པའི་བྱེ་བྲག་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་གཅིག་སྟེ། དེ་ལ་དྲི་མ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་དྲུག་གིས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞིའི་མངོན་དུ་གྱུར་པས་སྤོང་བར་འགྱུར་ཞེས་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱང་ལྡོག་པའི་དབྱེ་བས་རྣམ་པ་བཞི་ལ།མི་གྱོ་བ་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་རྣམས་ཀྱིས་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བརྒྱད་རྣམས་དང་གཞན་ཡང་བག་ཆགས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་ལྷག་མ་རྣམས་སྤོངས་པར་འགྱུར་ཞིང༌། བྱེ་བྲག་བརྒྱད་ཅུ་པ་ནི་བར་ཆད་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུ་དང་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་མོ། །བྱེ་བྲག་གི་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་གཅིག་པ་ནི་བསྒོམས་པས་བགྲོད་པར་བྱ་བའི་ལམ་སྟེ། དེ་ལྟར་བསྒོམ་པའི་ལམ་དང་རྣམ་པར་གྲོལ་པའི་ལམ་དང༌། རྣམ་པར་སྨིན་པ་དང་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་རྣམ་པར་གཞག་གོ །མངོན་པར་རྟོགས་པ་གཞན་གྱི་བཤད་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་འདིར་ཇི་ལྟར་རིག་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །འདིར་བཤད་པའི་དང་པོའི་གནས་སྐབས་སུ་གནས་པ་རྣམས་ནི་འཕགས་པ་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་སྡེའི་དགོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་ཡང་ཚུ་རོལ་པ་ཡིས་རྣམ་པར་གཞག་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཡང་དེས་བཤད་དེ། བཞི་པའི་རྩེ་མོ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྣམ་པར་འཕེལ་བ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ་ཞེས་པ་དང་རྟོགས་པས་ན་ཇི་ལྟར་ན་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཡོངས་སུ་མི་གཏོང་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཡང་དག་པར་རྟོགས་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་ལྟུང་བ་བཟློག་པའི་དོན་དུ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོས་མངོན་དུ་ བྱེད་པ་ལ་དགོངས་པས་སོ་ཞེས་པ་དང༌། ཇི་ལྟར་སྲིད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞི་དང༌། གཉེན་པོ་དག་ནི་མཐོང་བ་དང་བསྒོམ་པའི་ལམ་དག་གི་རྣམ་པ་བཞི་རྟོགས་པ་པོར་རྣམ་པར་བཤད་པས་ཀྱང་དེ་རྣམ་པ་བཞིར་བཤད་པའོ་ཞེས་པ་ནི་གཅིག་ཅིག་གི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ན་སྒྲིབ་པ་དང་བྲལ་བ་སྟེ། འདིར་མཐོང་བའི་ལམ་གྱིས་བཟོད་པ་སྐྱེས་པས་འདོད་པ་དང་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པས་བསྡུས་པར་སྐྱེས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་མཐོང་བའི་ལམ་གྱིས་སྤང་བར་བྱ་བ་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཡང་དག་པར་བསྡུས་པ་རབ་ཏུ་སྤོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ནི་འདོད་པ་ལ་སོགས་པས་བསྡུས་པའི་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་པོ་གང་འཇིག་རྟེན་པའི་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པའི་ཀུན་ཏུ་སྦྱོར་བ་ཅན་དེའི་འདིར་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་སྤོང་བར་འགྱུར་ཞེས་པ་ལ་དགོངས་པ་སྟེ། རྣམ་པར་བཤད་པ་འདིའི་རྒྱས་པར་ནི་རྩེ་མོའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ། གཞན་གྱིས་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པས་ནི་འདོད་པར་གཏོགས་པའི་སྤོང་བ་ལ། རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པས་ནི་ཁམས་གོང་མའི་འོ་ཞེས་པས་ཇི་ལྟར་ན་གཅིག་གིས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་སྤོང་སྟེ་ཞོག་ཅིག །སྐབས་སུ་བབ་པ་བརྗོད་པ་ནི་རྩེ་མོའི་མངོན་པར་རྟོགས་ཞེས་པ་འདིའི་རྣམ་པར་འཕེལ་བའི་གནས་སྐབས་སུ་ནི་རྒྱུན་གྱིས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའོ་ཞེས་མངོན་པར་འདོད་པ་སྟེ་གཞན་དུ་ནི་ཅི་ཞིག་འདིས་ས་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྟོགས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་བཟོད་པའི་ག
Chinese
第九个，每个发心都与达到最极的结合之究竟阶段是顶峰之现观，结合的次第之阶段本身是渐次的现观。第二十个是结合之究竟与次第等的最终阶段，即一刹那间现前菩提。以顶峰现观的差别，道的征相、增长、稳固和心安住是次第，如暖、顶、忍和胜法之体性等，以及极喜地的见道之苦法智忍的体性的一刹那间，四种分别念的现前因彻底断除之体性而转变，以彻底分开的四种相，即此一刹那间，欲界的如是苦之见所断之分别念都将被彻底断除，而上二界则各自以其他刹那间断除，这是说现观是其他的。如果是这样，那么第一个刹那也说了，为什么又在这里说呢？因为第一个刹那虽然见到了真如，但布施等互相没有，并且想要成就非常简略的，所以这里的意义并非没有。那么，在一切相智的阶段，四种分别念是如何指示的呢？为什么没有指示像那样见道的刹那间所断的分别念呢？因为没有想要调伏的对境，所以不需要广泛地断除。在修道中，有八十一种现观的差别，其中以无垢等六种差别，四种分别念现前而将被断除。那些也以转变的差别分为四种相，以不退转等差别，八种分别念以及其他的习气也将被断除。第八十种差别是无间三摩地，如金刚喻和无间道。差别的辩
English
The ninth, each generation of bodhicitta, along with the ultimate stage of reaching the perfection of union, is the peak realization. The stage itself, through the order of union, is the gradual realization. The twentieth is the final stage of the perfection of union and the order, which is the manifestation of enlightenment in a single moment. With the distinction of the peak realization, the signs of the path, such as increase, stability, and abiding of the mind, are in order, such as the nature of heat, peak, forbearance, and supreme dharma, and the nature of the moment of the forbearance of the knowledge of the dharma of suffering on the path of seeing of the Joyous Ground, the four conceptualizations transform into the nature of completely abandoning the manifest cause, with four aspects of complete separation, that is, in this single moment, the conceptualizations to be abandoned by the sight of suffering in the desire realm will be completely abandoned, and the two upper realms will each be abandoned by other moments, which means that realization is explained as something else. If that is the case, then it is also explained in the first moment, but why is it explained here again? Because although Suchness is seen in the first moment, generosity and so on are not mutually present, and since it is desired to accomplish a very concise form, the meaning here is not without purpose. So, how are the four conceptualizations indicated in the stage of all-knowingness itself? Why are the conceptualizations to be abandoned in a single moment of the path of seeing not indicated in that way? Because there is no desire to realize what is to be tamed there and then, there is no need for extensive abandonment. In the path of meditation, there are eighty-one distinctions of realization, of which, with six distinctions such as stainlessness, the four conceptualizations become manifest and will be abandoned. Those are also divided into four aspects by the distinction of reversal, and by the distinctions such as non-regression, the eight conceptualizations and other habitual tendencies will also be abandoned. The eightieth distinction is the uninterrupted samadhi, such as the vajra-like and the uninterrupted path. The debate of distinctions
Chinese
第二十一是通過禪修而行之道。如此，禪修之道與解脫之道，以及異熟與法身，皆被安立。對於其他人的現觀之安立，應如何在此知曉？此處所說的最初階段的安住者，並非聖者解脫部的所需，因為是由此岸者所安立。如是，彼亦說道：第四之頂點現觀的增長是無分別，即是般若波羅蜜多。既已證悟，如何不捨棄有情之義？如是，於如實證悟之階段，菩提薩埵為遮止墮入寂滅之故，以大悲而現前，是其意旨。又，如何存在四種世間之分別，以及對治，亦由解說見道與修道之四種相，而說彼等為四種。如云「一者」等，是遠離障礙。於此，由見道生起忍，則欲界、色界與無色界所攝之生起煩惱一百零八，由見道所應斷者，以分別而如實攝集，將極為斷除。謂由欲界等所攝之百零八者，凡與世間決定性之分相符順之俱生者，彼等應如何在此如理斷除？是其意旨。此分別之廣說，則於頂點現觀等中。於他人之分別中，由法知忍則斷除屬於欲界者，由隨知忍則斷除上界者。如是，如何能以一者而斷除一百零八耶？置之不論。所應說者為頂點現觀，此之增長階段，則恆常無分別，是如是顯現意欲，否則，此於一切地中亦無分別。如是轉變故，分別之證悟乃是世間忍之
English
The twenty-first is the path to be traversed by meditation. Thus, the path of meditation and the path of liberation, as well as maturation and the Dharmakāya, are established. How should the establishment of the Abhisamaya of others be understood here? Those who abide in the initial stage described here are not the needs of the noble liberated group, because they are established by those on this shore. Thus, it is also said that the increase of the Abhisamaya of the fourth peak is non-conceptual, which is the Prajñāpāramitā. Since it has been realized, how can one not abandon the meaning of sentient beings? Thus, in the stage of truly realizing, the Bodhisattva, in order to prevent falling into extinction, manifests with great compassion, which is its meaning. Also, how do the four kinds of worldly distinctions exist, and the antidotes, also by explaining the four aspects of the path of seeing and the path of meditation, it is said that they are four kinds. As it says, "One," etc., is to be free from obstacles. Here, by the arising of forbearance on the path of seeing, the one hundred and eight arising afflictions included in the desire realm, form realm, and formless realm, which should be abandoned by the path of seeing, are truly collected by distinction, and will be extremely eliminated. That is, the one hundred and eight included in the desire realm, etc., those who are always in accordance with the part of worldly certainty, how should they be rationally eliminated here? That is its meaning. The extensive explanation of this distinction is in the peak Abhisamaya, etc. In the distinction of others, by the Dharma-knowing forbearance, one eliminates those belonging to the desire realm, and by the subsequent-knowing forbearance, one eliminates those of the upper realms. Thus, how can one eliminate one hundred and eight with one? Leave it aside. What should be said is the peak Abhisamaya, in this stage of increase, there is always no distinction, it is as if manifesting desire, otherwise, this is also without distinction in all places. Because it has transformed in this way, the realization of distinction is the worldly forbearance of