Tibetan
་ངོ་བོ་ཉིད་དམིགས་པ་མེད་པའི་སྦྱོར་བས་ཏེ། འདིའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཉེ་བར་དམིགས་པས་འདིའི་གཟུགས་སོ་ཞེས་པ་ནས། ཇི་སྲིད་དུ་འདི་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་བར་རོ་ཞེས་པ་ནི་རབ་ཏུ་འབྱེད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །དངོས་པོ་མེད་པ་བྱས་ལ་དེ་ལ་འདིར་སྤྱད་པར་བྱ་སྟེ། གང་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་མ་བྱས་པ་རྣམ་པར་མ་བྱས་པ་མངོན་པར་འདུ་མ་བྱས་པ་ནི་གཉེན་པོ་ལ། འདིའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོར་བྱས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ལ་སྤྱོད་ཅེས་པ་ནི་དངོས་པོའི་ཆེད་དུ་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །གལ་ཏེ་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་བྱས་པ་དེ་ལྟར་ན་ཡང༌། ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྤྲུལ་པས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་ནས་ཐེག་པ་གསུམ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་ལ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དོན་དམ་པར་ནི་དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ་ཞེས་པ་ནི་གཉེན་པོའི་ལམ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ནི་ཐེག་པ་གསུམ་ནི་དོན་དམ་པར་རྣམ་པར་གཞག་པའོ་ཞེས་པ་ནི། ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རབ་ཏུ་གནས་པ་ཉིད་ལ་ཡོན་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་ཀྱང་མི་ཟད་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་སྤྲུལ་པ་ལ་ཡང་སྟེ། གང་ཞིག་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དེ་ཉིད་སྤྲུལ་པའི་ཡང་སྟེ། འདིའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ནི་གལ་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྤྲུལ་པ་ལྟ་བུ་ནི་ཇི་ལྟར་དེའི་ཡོན་དག་པར་འགྱུར་ཞེས་པ་ནི་ཡོན་ཡོངས་སུ་དག་པ་ མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །སྤྱོད་པ་ནི་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་ལ། དེའི་རྣམ་པར་འཁྲུག་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་ལས་འབྱེད་པ་སྟེ། འདིའི་གཉེན་པོ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྤྲུལ་པའི་ཆོས་བསྟན་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་རྣམས་རྣམ་པར་འཁྲུག་པར་ནི་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་ནི་སྤྱོད་པ་རྣམ་པར་འཁྲུག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་དགུ་ཚན་བཞི་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བསྟན་བཅོས་ལས། སེམས་ཅན་བཏགས་དང་དེ་རྒྱུ་བའི། །ཡུལ་ཅན་བསྒོམ་པའི་ལམ་འབྲེལ་པ། །དེ་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་ཡི། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་གཞན་རྣམ་པ་དགུ། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཉིད་གསུམ་དག་གིས། །བདག་ཉིད་ཇི་བཞིན་སྒྲིབ་རྣམ་གསུམ། །ཞི་ལམ་དེ་བཞིན་ཉིད་སོགས་དང༌། །མཚུངས་པར་ལྡན་དང་མི་ལྡན་དང༌། །མི་མཉམ་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་དང༌། །གཉིས་སུ་མེད་ལ་ཀུན་རྨོངས་པ། །རྣམ་
Chinese
以无自性之观行。此之相违品为于自性而起耽著，谓此乃色等，乃至此是遍知之间，是为分别自性之分别。于无事物而作，于此当修习之，于彼一切法乃未作、不作、不现作是为对治。此之相违品为于色等事物而作，谓于薄伽梵母而修习，是为于事物之所作分别。若复一切法未作如是，云何如来之化身现证菩提，转三乘之法轮，成熟世间之名言有情耶？胜义谛中，如来亦非有，是为对治道之相违品，谓三乘乃胜义谛中安立，是为三乘之分别。如来极安住者，功德虽涅槃亦不尽，如是于化身亦尔，何者法性如来之自性，化身亦尔。此之相违品为若如来如化身者，云何彼之功德清净耶？是为以功德非圆满清净之故而分别。行持是为趣入布施波罗蜜多等法性，彼之错乱是为从法性中分离，此之对治为薄伽梵所垂示之化身之法，彼等之自性皆不令错乱，是为行持错乱之分别。以分别九品四句之方式，于论典中云：有情假立及彼因，有境修道之联系，于彼作害之，相违品类另有九。一切智性三者，自性如实障三类，寂道如是真如等，相似相应不相应，不平等苦等及，无二元中皆愚昧，类。
English
Through the practice of non-inherent existence. The opposing aspect of this is attachment to inherent existence, saying "this is form," etc., up to the point of "this is omniscience," which is the conceptualization of discriminating self-nature. Having made things non-existent, one should practice this; wherein all dharmas are unmade, uncreated, and unmanifested, which is the antidote. The opposing aspect of this is making things into objects such as form, saying "practicing with the Blessed Mother," which is the conceptualization of acting for the sake of things. If all dharmas are unmade in that way, how can the emanation of the Tathagata manifest enlightenment, turn the wheel of Dharma of the three vehicles, and ripen sentient beings in worldly terms? In ultimate truth, the Tathagata is also non-existent, which is the opposing aspect of the antidote path, saying that the three vehicles are established in ultimate truth, which is the conceptualization of the three vehicles. The Tathagata, the one who abides perfectly, whose qualities are inexhaustible even in nirvana, is also the same for the emanation. Whatever is the Dharma-nature, the self-nature of the Tathagata, is also the same for the emanation. The opposing aspect of this is, if the Tathagata is like an emanation, how can his qualities be pure? This is the conceptualization due to the qualities not being completely pure. Conduct is entering into the Dharma-nature of generosity, the perfection of wisdom, etc. Its confusion is separating from the Dharma-nature. The antidote to this is that the Blessed One does not cause the self-natures of the emanated Dharma teachings to be confused, which is the conceptualization of confused conduct. In the manner of the fourfold nine categories of conceptualization, it is said in the treatise: Sentient beings, imputation, and their cause, The connection of the path of meditation with objects, That which harms them, The opposing aspects are nine other kinds. The three aspects of omniscience, The three kinds of obscurations that obscure self-nature as it is, The path of peace, suchness, etc., Similar, corresponding, and non-corresponding, Unequal, suffering, etc., And complete delusion in non-duality, kinds.
Tibetan
པར་རྟོག་པ་ཐ་མར་བཞེད། །ཅེས་ཏེ་སེམས་ཅན་དུ་བཏགས་པ་དང༌། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པར་བཏགས་པ་དང༌། དེའི་རྒྱུའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལ་སོགས་པའི་བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་ཡུལ་དག་ལ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་སྒྲིབ་པ་ནི་གསུམ་དུ་ཀུན་ཏུ་རྨོངས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཆོས་རྣམས་རྗེས་སུ་རྟོགས་པ་འདིས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་པ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལ་ཀུན་ཏུ་རྨོངས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལམ་རྣམས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་རྫོགས་པར་བྱ་ཞིང་དེ་རྣམས་ཀྱི་ལམ་གྱི་བྱ་བ་ཡང་བྱ་ལ། ཡང་དག་པའི་མཐའ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་མི་བྱེད་པ་དེས་ན་ལམ་ཤེས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལམ་ཤེས་པའོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི་ལམ་ཤེས་པ་ལ་ཀུན་ཏུ་རྨོངས་པའོ། །གང་ཞིག་ཕྱི་དང་ནང་གི་ཆོས་འདི་རྣམས་ཐམས་ཅད་ནི་དེས་ཀྱང་ཤེས་ལ་ལམ་ཐམས་ཅད་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ནི་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་ཅེས་བརྗོད་དོ་ཞེས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ལ་ཀུན་ཏུ་རྨོངས་པའོ། །གང་ལ་གནས་ནས་ཞི་པ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་དེ་ནི་ཞི་བའི་ལམ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞི་བ་ལ་ཀུན་དུ་ རྨོངས་པ་ལ། གང་ལ་ཡང་མི་གནས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡང་དག་པའི་མཐའ་མངོན་སུམ་དུ་མི་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི་གཉེན་པོའོ། །འདི་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཉིད་བཞིན་དུ་ཞི་བ་ལ་གང་དུ་ཡང་མི་གནས་པ་ཉིད་ཅེས་བརྗོད་དོ་ཞེས་པ་ནི་ལམ་ལ་ཀུན་ཏུ་རྨོངས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །འདི་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་དང་མི་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡང་འདི་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་བསྟན་དུ་མེད་ལ་ཐོགས་པ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་གཅིག་པ་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་ལ་ཞེས་པ་འདིའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་དང་མི་ལྡན་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ་ཞེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་དང་མི་ལྡན་པའི་རྣམ་པ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་ལམ་གཞན་དང་མཉམ་པ་ཉིད་ནི་འདིའི་གཉེན་པོ་ལ། བདུད་དང་མུ་སྟེགས་དང་ཐེག་པ་གཞན་གང་གིས་ཀྱང་སྒྲིབ་པར་མི་ནུས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་མི་མཉམ་པ་ཉིད་ལ་ཀུན་ཏུ་རྨོངས་པའི་རྟོག་པའོ། །སྤྱོད་པ་འདིས་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་ཀུན་
Chinese
最终确立了分别念。即是说，对于被假立为有情、被假立为佛和菩萨等，以及对于了知其因的一切相，等等的修道之境，三种不顺品的障碍，就是三种普遍愚昧的分别念。以一切相来随顺了知诸法，因此如来就是一切相智，这就是对于一切相智普遍愚昧的分别念。声闻、独觉和菩萨的道，菩萨应当圆满，并且也应当做他们的道的行作，由于没有现见真实的边际，因此说道之知就是菩萨的道之知，这就是对于道之知普遍愚昧。如果对于这些内外之法全部知晓，但不是以一切道和一切相来知晓，因此说声闻和独觉就是全部知晓，这就是对于全部知晓普遍愚昧。安住于何处而现见寂静，那就是寂静之道，这是对于寂静普遍愚昧。不住于任何处，也不现见真实的边际，这是对治。因此才说般若波罗蜜多本身就像寂静一样，不住于任何处，这就是对于道普遍愚昧的分别念。这并非具有或不具有如是性，即使如此，这也是无自性、不可显示、无碍的单一相，例如，因为无相的缘故。与此不顺的方面是，与如是性等同的具有或不具有的般若波罗蜜多，这就是与如是性等同的具有或不具有的相。般若波罗蜜多与其他的道相同，这是此的对治。任何魔、外道和其他乘都不能遮蔽，因此是不共的，这就是对于不平等性普遍愚昧的分别念。以此行持而痛苦和一切
English
Finally, the conceptualization is established. That is to say, the three obstacles of the dissimilar aspects to the objects of the path of meditation, such as those imputed as sentient beings, those imputed as Buddhas and Bodhisattvas, and knowing all aspects of their causes, etc., are the three kinds of universally deluded conceptualizations. Because of following and knowing all phenomena with all aspects, therefore the Tathagata is the all-knowing one, which is the universally deluded conceptualization of the all-knowing one. The paths of the Hearers, Solitary Buddhas, and Bodhisattvas should be perfected by the Bodhisattva, and the actions of their paths should also be done. Since the ultimate limit is not directly perceived, it is said that the knowledge of the path is the Bodhisattva's knowledge of the path, which is the universal delusion about the knowledge of the path. If one knows all these outer and inner phenomena, but not with all paths and all aspects, therefore it is said that the Hearers and Solitary Buddhas are all-knowing, which is the universal delusion about all-knowing. That which, abiding in, directly realizes peace, that is the path of peace, which is the universal delusion about peace. Not abiding in anything, and not directly realizing the ultimate limit, is the antidote. It is precisely because of this that the Perfection of Wisdom itself is said to be like peace, not abiding anywhere, which is the conceptualization of universal delusion about the path. This is neither possessing nor not possessing Suchness. Even so, this is a single characteristic of selflessness, unshowable, and unobstructed. For example, because of the absence of characteristics. The dissimilar aspect to this is the Perfection of Wisdom that possesses or does not possess, being equal to Suchness, etc., which is the aspect of possessing or not possessing, being equal to Suchness, etc. The Perfection of Wisdom being equal to other paths is the antidote to this. No demon, heretic, or other vehicle can obscure it, therefore it is uncommon, which is the conceptualization of universal delusion about inequality. Suffering and all through this conduct