Chinese
菩萨禅定和入于无色界，那不是他显现欢喜之处，因为他没有完全的烦恼。稍微的禅定之乐会使傲慢的众生受其支配，而无色界则是那些自以为解脱的人的境界，这是顶峰现观的修行道。它的圆满在于，如果通过修行，应该断除的九品四类分别念得以灭尽。这些的对治法，大乘经中已说。在此可以通过暗示来理解。在那里所说的，将简略地讲述。其中，首先就最初的九种分别念而言，经书中说：简略广与佛，未以开示所摄持，三时无功德，善道有三种，执取之分别念，此乃唯一者，乃是结合之行境。这是说，般若波罗蜜多是结合的特殊行境，分别念是完全的愚痴。所谓“广”，是指最初进入所知境的阶段，其他地方所说的“广”是指对广大之境愚痴的分别念。对此的对治是，菩萨不应学习众多，即从布施等直到力量等。对简略愚痴，是指对简略的分别念，对此的对治是，没有什么应该学习的。众多也是这些分别念，因为空性和味一，所以自性也是唯一的。圆满佛所开示的，是没有被完全摄持的，那没有的就是分别念。对此的对治是，学习般若波罗蜜多本身，从布施波罗蜜多直到获得一切种智，由此应该这样理解：十方诸佛都以开示没有完全摄持我，他们以此来报答自己母亲的恩德。功德是赞叹，那没有功德的是结合、见和修的
English
A Bodhisattva's absorption in meditation and the formless realm is not a place of manifest joy for him, because he is free from complete defilements. A little meditative bliss controls arrogant beings, while the formless realm is the realm of those who presume to be liberated; this is the path of cultivation for the peak realization. Its perfection lies in the exhaustion of the four sets of ninefold conceptualizations to be abandoned through cultivation. The antidotes to these are spoken of in the Great Mother Sutra. Here, it can be understood by implication. What is said there will be briefly explained. Among them, regarding the initial nine conceptualizations, the scriptures say: Brief, extensive, and by the Buddhas, not held by instruction, without merit in the three times, and the three paths of virtue, the conceptualization of grasping, this is the only one, having the sphere of conjunction. This means that the Prajnaparamita is a special sphere of conjunction, and conceptualization is complete ignorance. The term "extensive" refers to the stage of initially entering the knowable, and what is said elsewhere as "extensive" refers to the conceptualization of being ignorant of the vast realm. The antidote to this is that Bodhisattvas should not study many things, i.e., from generosity and so on up to powers and so on. Being ignorant of the brief means the conceptualization of the brief, and the antidote to this is that there is nothing to be learned. The many are also these conceptualizations, because emptiness and one taste, therefore the nature is also unique. What is taught by the perfect Buddhas is what is not completely held, and what is absent is conceptualization. The antidote to this is that by learning the Prajnaparamita itself, from the Paramita of generosity up to the attainment of omniscience, one should understand it in this way: all the Buddhas of the ten directions have not completely held me with instruction, and they repay the kindness of their own mother with this. Merit is praise, and what is without merit is the conjunction, seeing, and cultivation.
Tibetan
་དུས་སུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དུས་གསུམ་པ་ཅན་གྱི་དེའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གསུམ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ནི་རྗེས་སུ་བསྔགས་པ་མེད་པ་རྗེས་སུ་གསུངས་པའོ་ཞེས་པའོ། །དེའི་རྗེས་སུ་བསྔགས་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ལ་དང༌། སྦྱོར་བ་དང་མངོན་པར་སྒྲུབ་པ་དང༌། སྒོམ་པར་བྱེད་ཅེས་པས་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་ལེགས་པའི་ལམ་སྟེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ལམ་ལ་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བས་ཕྱེ་བ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ། དེ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ནི་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་གཟུགས་དང་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་ཞི་བ་དང༌། དབང་དུ་གྱུར་པ་དང་སྟོང་ཞིང་སྙིང་པོ་མེད་པས་དེ་རྣམས་ལ་སྤྱད་པར་བྱ་བ་དང༌། ནམ་མཁའ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པས་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང༌། ནམ་མཁའ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྒོམ་པས་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། །གཉིས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བསྟན་བཅོས་ལས། གཉིས་པ་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་རྣམས། །འཇུག་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་བཞེད་དེ། །སེམས་མི་སྐྱེད་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི། །སྙིང་པོ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་དང༌། །ཐེག་པ་དམན་པ་ཡིད་བྱེད་དང༌། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཡིད་མི་བྱེད། །བསྒོམ་དང་བསྒོམ་པ་མེད་པ་དང༌། །དེ་དག་ལས་ནི་བཟློག་ཉིད་དང༌། །ཇི་བཞིན་དོན་མིན་རྣམ་རྟོག་པ། །བསྒོམ་པའི་ལམ་ལས་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་ཏེ་ཇི་ཙམ་དུ་སྤྱོད་པས་འདིར་ཡུན་རིང་དུ་སྤྱོད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཞེས་པའི་འདྲི་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མི་སྐྱེ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ། ལམ་ནི་སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་པ་ནས་བཟུང་བ་ཉིད་ཅེས་པའོ། །ཇི་སྲིད་དུ་བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོའི་བར་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅེས་པ་ནི་འདིའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཏེ། ཇི་ལྟར་འདིར་སྤྱོད་པར་བྱ། མངོན་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ། བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོའི་བར་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྟེ་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །ཐེག་པ་དམན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་གོ་སྐབས་མི་འབྱེད་དོ་ཞེས་པ་ནི་གཉེན་པོ་ལ་ཐེག་པ་དམན་པ་དག་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཡིད་ ལ་བྱེད་པ་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་མི་འཇོག་པ་ཉིད་ཀྱིས་འདིར་སྤྱོད་པ་དེ་ལྟར་སྤྱད་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟར་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་མི་འཇུག་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི་གཉེན་པོའོ། །དེ་ལྟར་ན་ནི་རྣམ་པར་མི་འཇུག་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་པ་ནི་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །ཇི་ལྟར་བསྒོམས་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་རྗེས་སུ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཞེས་པ་ནི་བསྒོམ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །མིན་ཞེས་པ་ནི་གཉེན་པོ་དེ་ཅི་དམིགས་པ་མེད་པས་ན་ནི་དེ་ལྟར་ན་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་དེ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བས་ཞེས་པ་ནི་བསྒོམ་པ་མེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །དེ་ལྟར་དམིགས་པ་མེད་པ་དང་དམིགས་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་པ་དག་གིས་བསྒོམས་པས་ཀྱང་མ་ཡིན་ལ་མ་བསྒོམས་པས་ཀྱང་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་མིན་ཞེས་པ་ནི་བསྒོམས་པས་མ་ཡིན་པ་ལ་སྒོམ་པ་མེད་པས་ཀྱང་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ། དེ་དག་གིས་མ་ཡིན་ཞེས་པ་ནི་གཉེན་པོའོ། །དེ་ཇི་ལྟར་ན་དེས་རྗེས་སུ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ན། དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཡང་དག་པའི་མཐའ་དང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱིས་སོ་ཞེས་པ་ནི། གཉེན་པོ་ལ་གང་གིས་གཞན་དུ་ཐོབ་པར་རློམ་ཞིང་དེ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ནི་ཇི་བཞིན་དོན་མིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་དགུ་ཚན་གསུམ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བསྟན་བཅོས་ལས། སེམས་ཅན་བཏགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དང༌། །ཆོས་བཏགས་པ་དང་སྟོང་མིན་ཉིད། །ཆགས་དང་རབ་འབྱེད་བདག་ཉིད་དང༌། །དངོས་པོར་བྱེད་དང་ཐེག་པར་ནི། །གསུམ་དུ་དེ་ལྟར་བསྒྲགས་པ་དང༌། །ཡོན་ནི་དག་པ་མ་ཡིན་དང༌། །སྤྱོད་པ་རྣམ་པར་འཁྲུགས་པ་ལ། །འཛིན་པ་དང་པོར་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་ཏེ་སེམས་ཅན་ཉེ་བར་མི་དམིགས་པས་གདགས་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི་འདིའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ནི་རྗེས་སུ་ཡོད་པའི་སེམས་ཅན་དུ་གདགས་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་སྟེ་སེམས་ཅན་དུ་བཏགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནས་ཇི་སྲིད་དུ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི་ཆོས་སུ་བཏགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཉེ་བར་དམིགས་པ་བཀག་ནས་མངོན་པར་འདུ་མི་བྱེད་པས་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི་གཉེན་པོའོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ འཇིག་པའོ་ཞེས་པ་ནི། འདི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་མ་ཡིན་ཞེས་པ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །ཆོས་རྣམས་དང་ཆོས་རྣམས་ལ་དམིགས་པ་དག་ལ་འདིར་སྤྱོད་པ་དེ་ཡང་མི་དམིགས་པའི་དམིགས་པ་མེད་པའོ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ། འདིའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ནི་ཆོས་རྣམས་ཉེ་བར་དམིགས་པས་ཆོས་རྣམས་ཉེ་བར་མི་དམིགས་པའོ་ཞེས་པ་ནི། ཆགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ཆགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །ཆོས་རྣམས་ལ་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང
Chinese
是因为成为时间，具有三时的它的分别有三种，它们的对治是无有随喜之后所说。它的随喜是对般若波罗蜜多行持等，加行和现证及修习，以这些按顺序是善妙之道，是趋入寂灭之道的加行等差别所分的，三种的分别，它们的对治是按顺序色和受等寂静，成为自在和空且无有实义，应对它们行持，以及于虚空空性中现证，应现证，以及于虚空空性中修习，应修习。就第二种情况而言，经论中说：第二心与心所，认为是趣入之境，不生心及菩提之，心要不作意，小乘作意及，圆满菩提不作意，修与不修及，从彼等即是颠倒，如实非义之分别，从修道中应知。如是行持多久，在此会变得长久行持的提问，是对菩萨不生心的分别，道是从最初生起心开始。乃至菩提心要之间作意，这是此的相违品，如何在此行持，应现证，应修习，这是在菩提心要之间作意，是分别。不开启作意小乘之士的机会，是对治，对小乘之士作意，是分别，一切种智不作意，以不极度安立之故，在此行持应如是行持，如何不趣入心与心所，这是对治。如是则是不趣入，这是对圆满菩提不作意的分别。如何修习能
English
Because it becomes time, its distinctions with the three times are threefold, and their antidotes are what is said after there is no rejoicing. Its rejoicing is to practice the Prajnaparamita, etc., application and actualization, and cultivation, in that order are the excellent paths, which are divided by the distinctions of applying to the path of nirvana, etc., the three kinds of distinctions, and their antidotes are, in order, the pacification of form and feeling, etc., becoming independent and empty and without essence, one should practice them, and one should actualize in the emptiness of space, one should actualize, and one should cultivate in the emptiness of space, one should cultivate. In the case of the second, it is said in the treatise: The second mind and mental factors, are considered to be the object of entry, not generating the mind and the essence of Bodhi, not paying attention, paying attention to the Hinayana and, not paying attention to the perfect Bodhi, meditation and non-meditation and, from them is the opposite, the distinction between what is true and meaningless, should be known from the path of meditation. How long will it take to practice here, the question of becoming a long-term practice here, is the distinction of the Bodhisattva's non-arising mind, the path is from the very beginning of the arising of the mind. Until the essence of Bodhi is taken into account, this is the opposite of this, how to practice here, should be actualized, should be cultivated, this is to pay attention between the essence of Bodhi, is the distinction. Not opening the opportunity for those who pay attention to the Hinayana, is the antidote, paying attention to those of the Hinayana, is the distinction, not paying attention to all omniscience, because of not extremely establishing, practicing here should be practiced in this way, how not to enter the mind and mental factors, this is the antidote. Thus, it is not entering, this is the distinction of not paying attention to the perfect Bodhi. How to cultivate can
Chinese
所谓的“将会获得”是关于修习的分别念。所谓的“不是”，因为对治法没有任何目标，所以如果这样，那么无事物将会获得，这是关于没有修习的分别念。像这样，通过对无目标和非无目标的事物进行修习，既不是通过修习也不是通过不修习而获得，所谓的“不是”，这是关于不是通过修习也不是通过不修习的分别念。所谓的“通过那些不是”，是对治法。那么，它如何才能由此获得呢？所谓的“通过如是性、真实的边际和法界”，对于对治法，谁认为通过其他方式可以获得，并且对颠倒显现执着，这是不如实义的分别念。通过九种分别念的三组分类，经论中说：“众生施设的行境，法施设和非空性，贪著和辨别自性，事物所作和乘，如是宣说为三，功德非清净，行持极扰乱，首先应知执着。”如是，因为不观察众生，所以不应施设，这与此不相符的方面是，应施设为随后的众生，这是关于施设为众生的分别念。从色等直到一切种智之间都应修习，这是关于施设为法的分别念。因为自性空，所以遮止对一切法的执着，并且不显现积聚，所以应修习，这是对治法。因为自性空，所以一切法毁灭，这是与此不相符的方面，一切法不是自性空，这是关于非空性的分别念。对于诸法和对诸法的目标，在此行持，那也是无目标的无目标，是般若波罗蜜多。与此不相符的方面是，因为执着诸法，所以不执着诸法，这是具有贪著自性的贪著的分别念。应当对诸法进行辨别，那也
English
The so-called "will be obtained" is the conceptualization of meditation. The so-called "is not," because the antidote has no object, so if this is the case, then the non-existent will be obtained, which is the conceptualization of non-meditation. Like this, by meditating on things that are without object and not without object, it is neither obtained through meditation nor through non-meditation, the so-called "is not," this is the conceptualization of not being through meditation and not being through non-meditation. The so-called "through those that are not" is the antidote. So, how can it be obtained by this? The so-called "through suchness, the true limit, and the realm of phenomena," for the antidote, whoever thinks that it can be obtained through other means, and clings to the inverted appearance, this is the conceptualization of not being in accordance with the true meaning. Through the three groups of nine conceptualizations, the treatise says: "The object of beings' designation, the designation of phenomena and non-emptiness, attachment and discrimination of self-nature, the making of things and the vehicle, thus declared as three, merit is not pure, conduct is extremely disturbed, one should first know attachment." Thus, because beings are not observed, they should not be designated, the opposite of this is that they should be designated as subsequent beings, this is the conceptualization of designating as beings. From form and so on, up to the all-knowingness, one should train, this is the conceptualization of designating as phenomena. Because self-nature is empty, the clinging to all phenomena is prevented, and it does not appear to accumulate, so one should train, this is the antidote. Because self-nature is empty, all phenomena are destroyed, the opposite of this is that all phenomena are not empty of self-nature, this is the conceptualization of non-emptiness. For phenomena and the objects of phenomena, the conduct here is also the objectless non-object, which is the Prajnaparamita. The opposite of this is that because one clings to phenomena, one does not cling to phenomena, this is the conceptualization of attachment with the nature of attachment. One should discriminate phenomena, and that also