Tibetan
བགྱིད་ཅེས་པ་ནི་སྤངས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སོ་སོར་སྣང་བ་དང་ཀུན་ཏུ་སྣང་བར་ངེས་བགྱིད་པའོ་ཞེས་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། །ཕྱག་བགྱི་བར་འོས་པའི་རྗེས་ལ་ནི་བསྐོར་བ་ཡང་ངོ༌། །འདི་ནི་སྤངས་པའི་ཚིག་གཉིས་ཀྱིས་རྒྱས་པར་བཤད་དེ། གོས་པ་མེད་པ་ནི་སྒྲིབ་པའི་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཉེ་བར་མ་གོས་པ་ནི་ཁམས་གསུམ་པའི་སྒྲིབ་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་དྲི་མ་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚིག་གསུམ་གྱིས་ནི་ཡེ་ཤེས་རྒྱས་པར་བཤད་དེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པར་སོ་སོར་སྣང་བས་སྣང་བ་སྟེ་དེ་བྱེད་པའོ། །རབ་རིབ་ནི་མི་ཤེས་པ་སྟེ་རབ་རིབ་དེ་དང་བྲལ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་སོ། །ཁམས་གསུམ་ཐམས་ཅད་ནི་གང་དུ་དེས་དོན་དམ་པར་ཁམས་གསུམ་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ལྟ་བའི་མུན་པ་རྣམས་སོ། །འདི་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནི་རང་གི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་གསུངས་ལ། གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གསུངས་པ་ནི། བརྟེན་པར་བགྱི་བ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་གོ་འཕང་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། །མཆོག་ཏུ་བགྱིད་པ་ནི་གནས་ཏེ། རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཐབས་སོ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ནི་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་ལ། དེ་རྣམས་ཀྱི་བདེ་བར་བགྱིད་པ་ནི་བགེགས་སེལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་སྔ་ནས་ལྡོངས་པ་རྣམས་ཀྱིའོ། །འཇིགས་པ་དང་ཉེ་བར་འཚེ་བ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་སྤོང་བ་དང་སྣང་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ཉིད་ཀྱི་བསྒོམ་པའི་ལམ་སྟེ། འདི་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཐེག་པ་ དམན་པ་ཅན་གྱི་དོན་གསུངས་ནས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་དོན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གསུངས་པ་ནི་སྤྱན་ལྔ་ཞེས་པ་ནི་དེ་ཡང་གཞན་གྱི་དོན་གཙོ་བོར་བྱེད་པས་དེས་དེ་ཉིད་བསྒྲུབ་པ་ལ་དམིགས་པའི་དབྱེ་བ་སྟེ། ལྔ་ནི་ཤ་དང༌། ལྷ་དང༌། ཤེས་རབ་དང༌། སངས་རྒྱས་དང༌། ཆོས་ཀྱི་སྤྱན་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བའོ། །དབྱེར་མེད་པས་སྤྱན་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མཐོང་བའི་འཆིང་བ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། དེ་ལ་གཏི་མུག་ནི་མི་ཤེས་པ་ལ་མུན་པ་ནི་མུན་གནག་གོ །རབ་རིབ་ནི་མུན་པ་སྟེ། དེ་ལ་ཆུང་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོའི་དབྱེ་བས་གཏི་མུག་རྣམ་པ་གསུམ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །དེ་རྣམས་རྣམ་པར་འཇོམས་པར་བྱེད་དེ། མདོར་བསྡུ་ན་རྗེས་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ་རབ་རིབ་དང་བྲལ་བར་བྱེད་པ་སྟེ། རབ་རིབ་ནི་སྤྱི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ཕུང་པོ་ལྔ་
Chinese
“行”是指，以断德圆满，确定诸法各别显现和普遍显现，这指的是智慧圆满。行礼之处，也是围绕之处。这是用断的两个词语来广说的，无染是指一切障碍的垢染都已穷尽的缘故。不为一切世间所染是指三界障碍的习气垢染都已穷尽的缘故。用三个词语来广说智慧，诸法以胜义谛各别显现而显现，即是作此显现者。昏暗是不知，远离昏暗即是智慧。一切三界，即于此处，以胜义谛，三界的烦恼和见解的黑暗等。这一切说的是自利圆满，就他利圆满而说的是，所应依止的是希求一切智果位者们。最极行持是安住，是入流等那些的方便。菩提之分是三十七道品，令那些安乐是为了遣除障碍的缘故。对于从前就已适应超世间智慧者们而言。彻底断除和显现一切怖畏和近恼是超世间本身的修道，这些说的是小乘之义，就菩萨们之义而说的是，五眼是指，这也是以他利为主，因此是以此成办彼的差别，五者是肉眼、天眼、慧眼、佛眼和法眼所周遍围绕的。以无别是眼，因为如实见一切法的缘故。所见之系缚有三种，即是，其中愚痴是不知，黑暗是漆黑。昏暗是黑暗，其中以小、中、大之别，是愚痴三种之义。破灭那些，总而言之，在随后的阶段中，是使远离昏暗，因为昏暗是总相的缘故。一切法即是五蕴。
English
“Acting” means that with the perfection of abandonment, it is certain that all dharmas appear separately and universally, which refers to the perfection of wisdom. The place where one should prostrate is also the place to circumamb. This is explained in detail with two words of abandonment: without defilement means that all the stains of obscurations have been exhausted. Not being defiled by all the worlds means that the stains of habitual obscurations of the three realms have been exhausted. Wisdom is explained in detail with three words: all dharmas appear separately in the ultimate truth, thus appearing, that is, the one who does this appearing. Dimness is ignorance, and being free from dimness is wisdom. All three realms, that is, in this place, with the ultimate truth, the afflictions and views of the three realms, and the darkness, etc. All of this speaks of the perfection of one's own benefit, and speaking in terms of the perfection of the benefit of others, what should be relied upon are those who desire the state of omniscience. The ultimate practice is abiding, which is the means for those such as the stream-enterer. The aspects of enlightenment are the thirty-seven factors of enlightenment, and making those comfortable is for the sake of dispelling obstacles. For those who have long been accustomed to transcendental wisdom. Completely abandoning and manifesting all fears and near harms is the path of meditation of transcendence itself. These speak of the meaning of the Hinayana, and speaking in terms of the meaning of the Bodhisattvas, the five eyes refer to, this is also mainly for the benefit of others, therefore it is the distinction of accomplishing that with this, the five are surrounded by the flesh eye, the divine eye, the wisdom eye, the Buddha eye, and the Dharma eye. Being inseparable is the eye, because it truly sees all dharmas. The bonds of seeing are of three kinds, namely, of which ignorance is not knowing, and darkness is pitch black. Dimness is darkness, in which, with the distinction of small, medium, and large, is the meaning of the three kinds of ignorance. Destroying those, in short, in the subsequent stage, is to make it free from dimness, because dimness is the general characteristic. All dharmas are the five aggregates.
Tibetan
ལ་དེ་མི་བྱེད་པ་ནི་དོན་དམ་པར་ན་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་རྣམས་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་དེ་རྣམས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་བདག་ཉིད་ཅན་པས་མི་བྱེད་པ་སྟེ། དེའི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་བྱེད་དོ་ཞེ་ན་ནི་སྟེ། མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང་བཅས་པ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་གྲུབ་པ་ཡང་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཅི་བྱེད་ཅེ་ན། ལམ་ལོག་པ་ནི་ཆོས་རྣམས་ལས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ། །དེར་ལྟུང་བ་རྣམས་ལ་ལམ་སྟེ། ཆོས་ལ་བདག་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་གཞུག་པའོ། །གང་གི་ལམ་ལ་ཞེ་ན། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ལའོ། །གང་ཞིག་བཤད་པའི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཅེས་པ་དེ་ནི་གཞན་གྱི་དོན་དུ་ཡང་གསུངས་པ་ནི། ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་བག་ཆགས་ཀྱི་མཚམས་སྦྱོར་བ་རབ་ཏུ་སྤངས་པ་དེའི་དེ་འདིར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། །སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཅན་ནི་རྣམ་པར་བྱང་བ་རྣམས་ལ་འགག་པ་མེད་པ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་རྣམས་སོ། །གང་ཡང་སེང་གེ་བཟང་པོས་སྣང་བར་བྱེད་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་རྣམས་གོ་རིམས་ཇི་བཞིན་དུ་དྲོད་ལ་སོགས་པ་བཞི་དང༌། མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་རྣམས་ཀྱི་དང༌། བསྒོམ་པའི་ལམ་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་རྣམས་སུ་དོན་དམ་པར་གཞག་ པ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། སྒྲུབ་པའི་བསྒོམ་པའི་ལམ་ཟག་པ་མེད་པར་གསུངས་ཏེ། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཁོ་ན་ཉིད་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ནི་དྲོད་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་སུ་ཇི་ལྟར་རིགས་ལ། གང་ཡང་བཤད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ལ་རང་གིས་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཁམས་གསུམ་པའི་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པས་ཁམས་གསུམ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རབ་རིབ་དང་བྲལ་བར་བྱེད་ཅེས་པ་ནི་དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡང་ངོ་མཚར་བར་བྱེད་པ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པས་ནི་འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་ས་སྤོང་བར་འགྱུར་ལ། གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པའི་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ་ཞེས་པའི་སྔོན་གྱི་སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱིས་བསྒྲུབས་པ་འདི་དང་ཡང་ཇི་ལྟར་མི་འགལ་ལ། དེ་བཞིན་དུ་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མར་བཅོམ་ལྡན་འདས་མའི་གསུང་རབ་ལ་རྣམ་པར་བཤད་པའི་ཚུལ་ཉེས་པ་མང་པོ་རྣམས་ནི་གཞུང་མངས་ཀྱིས་དོགས་པས་བདག་ཅག་གིས་མ་སྤྲོས་ཏེ། ལེགས་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱས་ལ་རང་ཉིད་ཀྱིས་འདོར་བ་
Chinese
不做那些是因为实际上它们没有自性，所以它们不是如此性，它们以自性空性为自性，因为它们没有开始和结束。如果说做正等觉，那么无明的习气等以及其他等等，以其自身成就为正等觉，实际上也是远离自性的。如果这样，做什么呢？歧途是对诸法的分别。对于那些堕落于此的人来说，这是一条道路，让他们进入诸法无我的智慧。这是谁的道路呢？是遍知者的道路。所说的遍知性，也是为了他人而说的，即一切等等。因为断绝了习气的连接，所以这在这里是遍知性的意义。无生者是对完全清净者来说，是没有止息、没有一切烦恼者。还有，像“善狮子所照耀”等词语，按照顺序，对于暖位等四者，以及见道的十六刹那，以及有漏的修道，实际上安立是不合理的。因为所说的修道是无漏的。因为它的自性本身就是般若波罗蜜多，所以在这里要修证的是暖位等状态，怎么会合理呢？还有，所说的在苦法智忍中，以自己所见而断除三界烦恼，从而使三界都远离昏暗，这真是非常令人惊叹。因为在苦法智忍中，会断除欲界的烦恼，而色界和无色界的烦恼，则是由苦类智忍来断除的。这与以前的论师们所建立的又怎么不矛盾呢？同样，对于前后世尊母的经论的各种解释方式的许多过失，因为担心篇幅过多，我们没有展开。善于了解的人们会加以辨别，并自行舍弃。
English
Not doing those is because, in reality, they are without inherent existence, so they are not Suchness, they are characterized by the emptiness of inherent existence, because they have no beginning and end. If it is said that they perform perfect enlightenment, then the imprints of ignorance and so on, and so on, by their very nature, are established as perfect enlightenment, but in reality, they are also devoid of inherent nature. If so, what does it do? The wrong path is the conceptualization of all phenomena. For those who fall into it, this is a path, to lead them into the wisdom of the selflessness of phenomena. Whose path is it? It is the path of the all-knowing. The very all-knowingness that is spoken of is also spoken for the sake of others, that is, all and so on. Because the connection of imprints is completely abandoned, therefore, this here is the meaning of all-knowingness. The unborn is for those who are completely purified, those who are without cessation, without all defilements. Furthermore, the words such as "illuminated by Good Lion" and so on, in order, for the four of heat and so on, and for the sixteen moments of the path of seeing, and for the path of cultivation with outflows, it is not reasonable to actually establish them. Because the path of cultivation that is spoken of is without outflows. Because its very nature is the Prajnaparamita, therefore, what is to be cultivated here is the state of heat and so on, how can it be reasonable? Furthermore, what is said that in the forbearance of the knowledge of Dharma in suffering, by one's own seeing, one abandons the afflictions of the three realms, thereby making all three realms free from darkness, this is truly very amazing. Because in the forbearance of the knowledge of Dharma in suffering, one will abandon the afflictions of the desire realm, while the afflictions of the form and formless realms are abandoned by the forbearance of the subsequent knowledge of suffering. How does this not contradict what was established by the previous teachers? Similarly, for the many faults of the various ways of explaining the scriptures of the Bhagavati, both earlier and later, because of the fear of excessive length, we have not elaborated. Those who are good at understanding will discern them and abandon them themselves.