Tibetan
་ལ་དེ་ནས་མི་འཛིན་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་ཞེས་པ་ནི་ཀླན་ཀ་སྟེ། རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི་ལན་ཏེ། གང་དུ་འདི་ལྟར་ཆོས་འདི་དག་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པར་ན་མངོན་པ་མེད་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་མཐོང་པ་མེད་པའི་སྦྱོར་བས་མཐོང་བ་སྟེ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམ་པར་དག་པའོ། །རྣམ་པར་ དག་པའི་ཕྱིར་མི་འཛིན་པ་ནི་དོན་དམ་པ་ལ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་གཏོང་བའོ། །ཕུང་པོ་རྣམ་པར་དག་པ་དང་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་དག་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་རྣམ་པར་དག་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ཡང་དེ་རྣམ་པར་དག་པས་བདག་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ་ཇི་ལྟར་བདག་རྣམ་པར་ཤིན་ཏུ་མེད་པ་དོན་དམ་པར་ཞེས་པ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལ། གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་དང་འབྲས་བུ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་རྣམས་ཤིན་ཏུ་མེད་ན། འདི་ནི་ཅུང་ཟད་མིན་ཞེས་པ་ནི་ཀླན་ཀ་ལ། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི་ལན་ནོ། །དོན་དམ་པར་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཤིན་ཏུ་མེད་པ་ཉིད། དེའི་ཕྱིར་ན་དེ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལ་དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་དང་རོ་གཅིག་པས་ཡོད་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། །བདག་རྣམ་པར་དག་པས་ཐོབ་པ་ཡང་མེད་ལ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཡང་མེད་ཅེས་པའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལ་ཐོབ་པ་ནི་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་གྱི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལམ་གྱིས་ཐོབ་ཅེས་པ་སྟེ་ཀླན་ཀ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ལ། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི་ལན་ཏེ། གང་དུ་འདི་ལྟར་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་རྣམས་ཤིན་ཏུ་མེད་ལ། དེའི་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་དང་རོ་གཅིག་པས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་དེ། དེ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་སྟེ། དེའི་བདག་ཉིད་ལ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་དེ་ལྟར་མི་འགྱུར་བས་ཐོབ་པས་མངོན་པར་རྟོགས་པ་མེད་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། །བདག་མེད་པས་གཟུགས་དང་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་མུ་མེད་པ་ཞེས་པ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལ། དེ་གང་དུ་མཐོང་བར་འགྱུར་བའི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་མཐའ་ནི་དེ་ཇི་ལྟར་མུ་མེད་པ་ཡིན་ཞེས་པ་ནི་ཀླན་ཀ་སྟེ། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི་ལན་ཏེ། ཇི་ལྟར་ན་བདག་ནི་ཤིན་ཏུ་མེད་པ་ཉིད་དེ། དེའི་ཕྱིར་གང་ཡང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་དེ་ལ་མེད་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་མུ་ཇི་ལྟར་ཆོས་ཉིད་དང་རོ་གཅིག་པས་རོ་གཅིག་པ་ཡོད་པ་མིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་ཤིན་ཏུ་ཡང་མུ་མེད་པ་ཉིད་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཁྱད་པར་ཅན་དེའི་དབྱེ་བ
Chinese
之后，不执著就不能成为智慧，这是诘难。因为清净的缘故，这是回答。无论在哪里，像这样，这些法因为无自性的缘故，在胜义谛中没有显现。因此，以不见的瑜伽而见，即因此智慧的波罗蜜多是清净的。因为清净的缘故，不执著是胜义谛，在世俗谛中是舍弃。说了蕴清净、果清净和一切智清净。而且，因为它们清净，所以我也清净，就像我完全不存在于胜义谛中一样，这是宗义。如果蕴、果和一切智本身完全不存在，这岂不是一点也没有，这是诘难。因为完全清净的缘故，这是回答。胜义谛中，一切法完全不存在。因此，它是空性的自性之法性，它也与世俗谛味道相同而存在的意思。因为我清净，所以也没有获得，也没有现证，这是宗义。获得是指无间道之现证，现证是指解脱道所获得，这是诘难，与之前一样。因为完全清净的缘故，这是回答。无论在哪里，像这样，以法的自性，诸法完全不存在，而且与它的真如之法味道相同，所以在世俗谛中存在。它也是自性清净的。因此，在其自性中，一切智不会那样改变，所以没有获得，也没有现证的意思。因为无我，所以色和受等是无边的，这是宗义。在哪里能见到成为所见之蕴等边际，那怎么会是无边的呢，这是诘难。因为完全清净的缘故，这是回答。怎么样呢，我完全不存在。因此，任何色等也同样不存在于其中，那些的边际怎么会与法性味道相同，味道相同而存在呢？如果不是这样，那么以自己的体性空性的完全无边本身就是一切法的共同特征，以及特殊的那种差别
English
Then, not grasping does not become wisdom, which is a criticism. Because of purity, this is the answer. Wherever, like this, these dharmas, because of their lack of self-nature, do not appear in the ultimate truth. Therefore, seeing with unseen yoga, that is why the perfection of wisdom is pure. Because of purity, not grasping is the ultimate truth, and in the conventional truth, it is abandonment. It is said that the aggregates are pure, the fruits are pure, and the omniscient is pure. Moreover, because they are pure, I am also pure, just as I do not exist at all in the ultimate truth, this is the doctrine. If the aggregates, fruits, and omniscience themselves do not exist at all, is this not nothing at all, this is a criticism. Because of complete purity, this is the answer. In the ultimate truth, all dharmas do not exist at all. Therefore, it is the nature of emptiness, and it also exists with the same taste as the conventional truth. Because I am pure, there is neither attainment nor realization, this is the doctrine. Attainment refers to the realization of the uninterrupted path, and realization refers to what is attained by the path of liberation, this is a criticism, the same as before. Because of complete purity, this is the answer. Wherever, like this, with the nature of dharma, all dharmas do not exist at all, and they have the same taste as its suchness, so they exist in the conventional truth. It is also naturally pure. Therefore, in its nature, omniscience will not change like that, so there is no attainment and no realization. Because of no-self, form and feeling, etc., are infinite, this is the doctrine. Where can one see the edge of the aggregates, etc., that become visible, how can that be infinite, this is a criticism. Because of complete purity, this is the answer. How is it that I do not exist at all. Therefore, any form, etc., also does not exist in it, how can the edge of those have the same taste as the dharma nature, and exist with the same taste? If not, then the completely infinite itself, empty of its own nature, is the common characteristic of all dharmas, and the special kind of difference
Tibetan
་ནི་དོན་དམ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་ཡང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་དག་པ་དེ་ཉིད་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་དག་པ་དང༌། ཐམས་ ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པ་དང༌། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམ་པར་དག་པ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །གང་དེ་དེ་ལྟར་དོན་དམ་པར་མེད་པ་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པ་དེ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ་ཞེས་པ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལ། དེ་གལ་ཏེ་དེ་གང་དུ་རྟོགས་ན་དེ་ལྟར་ན་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་མ་ཡིན་ཞེས་པ་ནི་ཀླན་ཀ་ལ། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པ་ནི་ལན་ཏེ། འདི་ཉིད་འདིའི་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ། གང་གིས་འདིར་དོན་དམ་པར་ཤིན་ཏུ་མེད་པར་རང་དང་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟོགས་ཤིང་མཐོང་བའོ། །གང་དུ་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་ཡོད་ཅིང་དོན་དམ་པར་ནི་ཤིན་ཏུ་མེད་དེ་དངོས་པོ་དང༌། དངོས་པོ་མེད་པའི་རྟོགས་པ་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་ཀླན་ཀ་དང་ལན་ནོ། ། གཉིས་པ། ལམ་ཤེས་པའི་སྐབས།
Chinese
因为那不是胜义谛的缘故。因此，任何色等清净，那即是果清净，以及一切智清净，以及般若波罗蜜多清净之义。如果像那样胜义中不存在，而证悟一切诸法，那就是般若波罗蜜多，这是宗义。如果那在何处证悟，那样就不是极清净，这是诤论。因为极清净的缘故，这是回答。这本身就是此的极清净，即以其在此胜义中极不存在而证悟并见到自身和一切诸法。在何处一切诸法世俗中是存在，而胜义中是极不存在，从有事和无事的证悟中产生，那就是那样的诤论和回答。 第二，道智之章节。
English
Because that is not the ultimate truth. Therefore, whatever form, etc., is pure, that itself is the purity of the fruit, and the purity of omniscience, and the meaning of the purity of prajnaparamita. If, like that, all phenomena are realized as non-existent in the ultimate truth, that is prajnaparamita, this is the tenet. If that is realized where, then it is not utterly pure, this is the dispute. Because it is utterly pure, this is the answer. This itself is the utter purity of this, that is, by which one realizes and sees oneself and all phenomena as utterly non-existent in this ultimate truth. Where all phenomena exist in conventional truth, but are utterly non-existent in ultimate truth, arising from the realization of things and non-things, that is such dispute and answer. Second, the chapter on the knowledge of the path.