Tibetan
་མཆོག་འབྲིང་གི་བྱེ་བྲག་གི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བསྟན་བཅོས་ལས། ཐབས་དང་མི་དམིགས་པ་དག་གིས། །དགེ་བའི་རྩ་ལ་ཡི་རང་བ། །རྗེས་སུ་ཡི་རང་ཡིད་བྱེད་པ། །བསྒོམ་པ་ཡིན་པར་འདིར་བརྗོད་དོ། །ཞེས་ཏེ་དེ་གསུངས་པ་ནི། དེ་ནས་ཡང་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། མ་ལུས་པ་ནི་མ་ལུས་པར་བྱས་པའོ། །མཆོག་ལ་སོགས་པ་བཅུ་བཞི་ནི་མཆོག་ཉིད་དེ་ཕྱོགས་ བཅུ་དང༌། དབུས་དང༌། དུས་གསུམ་གྱི་དགེ་བ་ལ་དམིགས་པ་ཉིད་དང་རྣམ་པ་བཅུ་བཞི་ཡིན་ནོ། །ཚིག་བཅུ་གསུམ་ཡོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཕྱོགས་བཅུ་དང་དུས་གསུམ་དུ་ཕྱེ་བས་རྣམ་པ་བཅུ་གསུམ་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་དབུས་ཀྱི་ཕྲ་མོའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཕྱོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་གཞག་པ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ལ། ཡང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་ནི་བྱེད་པའི་དད་པ་ཤིན་ཏུ་གཟེངས་བསྟོད་ཅིང་རང་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པའི་བསམ་པ་ཤིན་ཏུ་ཡང་བྱེད་པས་སོ། །མི་འཛིན་པ་ནི་གཟུང་བར་བྱ་བར་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རློམ་སེམས་སུ་མི་བྱེད་པ་ནི་དངོས་པོ་ཉིད་མི་དམིགས་པ་སྟེ། རང་གི་ངོ་བོས་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་ལ། མི་རྟོག་པ་ནི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དུའོ། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ལ། མི་མཐོང་བ་ནི་ལྟ་བ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་བ་ནི་ཡོད་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་རྟོགས་པས་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པས་རྣམ་པར་སྐྱེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་ཏུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མ་སྐྱེས་པ་ནི་ས་བོན་མེད་པའི་ཕྱིར་ལ། ངེས་པར་མ་སྐྱེས་པ་ནི་མ་གྲུབ་པའོ། །འོང་བ་མེད་པ་ནི་མ་འོངས་བའི་དུས་མེད་པ་ལ། འགྲོ་བ་མེད་པ་ནི་འདས་པའི་དུས་སོ། །དེ་ལྟར་ཇི་སྲིད་དུ་འགག་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཞེས་པའི་བར་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཏེ། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་སྐབས་སུ་ཡང་དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བྱ་བ་དེ་ལྟར་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པས་ནི་ངེས་པར་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་རྣམ་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་པོ་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ནི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་ལྡན་པའི་བསོད་ནམས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཞེས་བརྗོད་དོ་ཞེས་པ་ནི་མི་དམིགས་པའི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་སྟེ་དང་པོའོ། །ག
Chinese
对于殊胜、中等的差别随喜，以作意随喜的方面来说，经论中说：以方便和无所缘，随喜善根，随喜作意，这里说是禅修。这样说的是：从那以后，又说“有寿者”等等。 “没有剩余”就是没有剩余地做了。殊胜等十四种是殊胜本身，即十方、中央和三时的善根所缘本身和十四种相。有十三句词的那些，因为分为了十方和三时，所以就是十三种相。其中，以中央的微细方面来说，安立为方位的相，因为一个世界的方位，又被称为世界。随喜是因为行持的信心非常赞叹，而且自己也非常想成办这一切。不执著是因为不显现为所取。不做傲慢心是因为事物本身不可缘，因为不显现为自性，不分别是一般的体相，不分别是以特殊的体相，不看见是因为没有对见解的执著。不真实地随不看见是因为没有对存在的执著，因为以不真实的认识完全分别而产生的诸法普遍可见。不生是因为没有种子，决定不生是因为没有成立。没有来是因为没有未来的时间，没有去是因为过去的时间。这样直到“无论如何也不会坏灭”之间，是因为无自性的缘故的理由，是法性的自性空性。在随喜的时候，也这样随喜，应当这样回向，因为一定应当回向。从随喜的相中产生的随喜者本身的心，被称为具有随喜的福德之事物，这是无所缘的随喜，是第一种。
English
Regarding the joy of distinction between the supreme and the middling, in terms of rejoicing with intention, it is said in the scriptures: "With skillful means and without object of focus, rejoicing in the roots of virtue, rejoicing with intention, here it is said to be meditation." This is what is said: From then on, it is also said, "O life-endowed one," and so on. "Without remainder" means having done it without remainder. The fourteen, such as the supreme, are the supreme itself, namely, the object of focus of the virtues of the ten directions, the center, and the three times, and the fourteen aspects. Those with thirteen words are thirteen aspects because they are divided into the ten directions and the three times. Among them, in terms of the subtle aspect of the center, it is established as an aspect of direction, because one direction of a world is also called a world. Rejoicing is because the faith of practice is highly praised, and one also very much intends to accomplish all of that oneself. Non-grasping is because it does not appear as something to be grasped. Not making arrogance is because the thing itself is not an object of focus, because it does not appear as its own nature, not discriminating is in terms of the general characteristic, not discriminating is with the characteristic of particularity, not seeing is because there is no attachment to views. Not truly not seeing is because there is no attachment to existence, because all phenomena that arise from being completely conceptualized by untrue cognition are universally visible. Unborn is because there is no seed, definitely unborn is because it is not established. No coming is because there is no future time, no going is because it is past time. Thus, up to "it will not change to cessation in any way," the reason is because of the lack of own-being, it is the emptiness of the own-being of the nature of phenomena. At the time of rejoicing, also rejoice in this way, it should be dedicated in this way, because it must be dedicated. The mind of the rejoicer himself, which arises from the aspect of rejoicing, is called the object of meritorious action that possesses rejoicing, this is the rejoicing without object of focus, it is the first.
Tibetan
ཞན་ཡང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་དམ་པ་དེ་ཉིད་བཞིན་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་གྱིས་ ཡོངས་སུ་དག་པའི་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །ཆགས་པ་ནི་སྲིད་པ་ལ་དེ་མེད་པ་ནི་ཆགས་པ་མེད་པའོ། །སྲིད་པའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་སྐྱེ་བ་མེད་པས་ནི་མ་བཅིངས་པ་ལ། དེ་ལ་མ་གྲོལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། །ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཞེས་པ་ནི་དེ་ཡང་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཅི་ལྟར་ཞེ་ན། མི་འཕོ་བའི་སྟེ། གནས་གཞན་དུ་འཕོ་བ་མེད་པ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་སྟེ། སྔ་མ་འཇིག་པས་སམ་གཞན་སྐྱེས་པས་མ་ཡིན་པ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་གནས་གཞན་དུ་འཕོ་བ་དང་འཇིག་པ་མེད་པས་སོ། །ཡང་དག་པར་ལེན་པ་ནི་ཡང་དག་པའི་བླ་མ་ལ་སྟེ། དུས་མཚམས་དང་བཅས་པ་ཡང་དག་པར་བླངས་པའོ། །ཁྲོས་པ་ནི་སྨོད་པ་དོར་བ་ལ་རྡེག་པ་ནི་གདུང་བའོ། །སྤྱོས་པ་ནི་སྐྱོན་དུ་གྱུར་པ་དང་མ་གྱུར་པ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། །ང་རྒྱལ་དང་བཅས་པ་ནི་ཡོད་པ་ལས། ཐབས་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་དང་འདྲ་བ་སྟེ། དེས་འདི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་ནི་མི་དམིགས་པས་སོ་ཞེས་པ་ནི་ཐབས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་སྟེ། གཉིས་པའོ། །ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་དང་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་འདི་རྣམས་ནི་འདུན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཡོད་མོད་ཀྱི། ཅུང་ཞིག་འདིར་རབ་དང་བཅས་པས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གཞན་དུ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ཀྱང་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་ནི་ཁ་ཅིག་གིས་བདག་ཉིད་ཀྱི་དགེ་བ་མི་ཟད་པར་བྱེད་པར་འདོད་ནས་ཡོངས་སུ་བསྔོ་ཞིང་རྗེས་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་རྒྱས་པར་བྱེད་པ་དང༌། བསོད་ནམས་རྒྱས་པར་བྱེད་པ་དང༌། སེར་སྣ་ལ་སོགས་པའི་སེམས་ཀྱིས་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའོ། །ཁ་ཅིག་ཏུ་ནི་དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་བྱས་པ་དེ་ལྟར་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་བྱའོ་ཞེས་པས་འདི་དག་གི་རིམ་པ་ནི་ངེས་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་མཐར་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའམ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་སྟེ། དེའི་དེ་དག་བརྗོད་པའི་ལེའུ་ནི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་ལེའུ་སྟེ་དྲུག་པའོ།། །།འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་སྒྲུབ་པ་དང་ཤིན་ཏུ་དག་པ་ཞེས་པ་རྣམ་པ་གཉིས་བསྟན་ཏེ། དེ་ལ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་འདོད་ཆགས་དང༌། ཁོང་ཁྲོ་བ་དང༌། ང་ རྒྱལ་དང༌། མ་རིག་པ་དང༌། འཇི
Chinese
ཞན་ཡང་等等。解脱即是涅槃，也就是法界一切障碍完全清净的真实意义，如实地从本性上完全清净的无戏论布施等等一切之义。贪执是对于存在的执着，没有贪执就是没有执着。因为没有以存在为因的出生，所以没有被束缚。对于那些没有解脱的人来说。以没有回向的方式，那也是因为不可得的缘故。那是怎样的呢？不转移的，也就是没有转移到其他地方的回向，不是因为先前的毁灭或者其他的产生，因为从法界没有转移到其他地方和毁灭。如实地领受是指对于真实的上师，有时间限制地如实领受。愤怒是舍弃诽谤，殴打是伤害。辱骂是指已经成为过失和没有成为过失的那些。具有我慢是指从存在中。方便类似于解脱，因此随喜这个是不可得的缘故，这是随喜方便，是第二种。回向和随喜这些虽然在欲望等等中也有，但稍微在这里是具有殊胜的。世尊虽然在其他地方随喜是先行的，但回向是一些人认为自己的善根不会穷尽而回向，并且以随后的心完全增长，增长福德，并且因为不执着悭吝等等的心，所以随喜其他的布施等等。在一些地方，像那样随喜之后，也要像那样回向，因此这些的次第是不一定的。因此，最终是随喜或者回向，因此讲述这些的章节是随喜和回向的章节，是第六品。超越世间的修道之道的成就和非常清净，这显示了两种。其中，俱生贪、嗔、慢、无明和
English
Such as "Zhan Yang," etc. Liberation is Nirvana, which means that the true meaning of the Dharma realm is completely purified of all obscurations, and that all non-elaboration generosity, etc., is truly pure from its very nature. Attachment is clinging to existence, and non-attachment is non-clinging. Because there is no birth caused by existence, there is no bondage. For those who are not liberated. In the manner of non-dedication, that is also because of non-apprehension. How is that? Non-transferring, that is, dedication without transferring to another place, not because of the destruction of the former or the arising of others, because there is no transferring or destruction from the Dharma realm to another place. Truly receiving refers to the true Lama, truly receiving with time limits. Anger is abandoning slander, and beating is harming. Reviling refers to those who have become faults and those who have not. Having pride refers to being from existence. Skillful means is similar to liberation, therefore rejoicing in this is because of non-apprehension, this is rejoicing in skillful means, it is the second kind. Although dedication and rejoicing are also present in desires, etc., here it is slightly with excellence. Although the Blessed One's rejoicing in others is preliminary, some people dedicate because they think that their own merits will not be exhausted, and they completely increase with the subsequent mind, increase merit, and because they do not cling to stinginess, etc., they rejoice in others' generosity, etc. In some places, after rejoicing in that way, one should dedicate in that way, therefore the order of these is uncertain. Therefore, ultimately it is rejoicing or dedication, therefore the chapter that speaks of these is the chapter of rejoicing and dedication, it is the sixth chapter. The accomplishment and very purity of the path of meditation that transcends the world, this shows two kinds. Among them, innate attachment, anger, pride, ignorance, and