Tibetan
་བསྒོམ་པའི་ལམ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སྤང་བར་བྱའོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི་འཐད་པ་མ་ཡིན་པས་འདི་རྣམས་སུ་ནི་བག་ཆགས་འདི་ལྟར་རབ་ཏུ་སྤོང་བར་འགྱུར་བ་དག་གོ་ཞེས་པའི་འཐད་པ་དང་བཅས་པ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། འདི་རྣམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་པ་རྣམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་མཚན་ཉིད་ལ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལྔ་སྟེ། དེ་བཞིན་ཉིད་དང་སངས་རྒྱས་དག །ཕན་ཚུན་རྟེན་ལ་བརྟེན་མེད་ཕྱིར། །རྣམ་གྲངས་ཁས་མི་ལེན་པ་དང༌། །ཆེན་པོ་ཚད་མེད་ཉིད་དང་བཅས། །དཔག་མེད་མཐའ་གཉིས་མེད་པ་དང༌། །དེར་གནས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ། །སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་ངེས་འཛིན་དང༌། །བླང་མེད་དོར་བ་མེད་སོགས་དང༌། །བྱམས་པ་སོགས་དང་སྟོང་ཉིད་དང༌། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ནི་ཐོབ་པ་དང༌། །རྣམ་པར་བྱང་ཀུན་ཡོངས་བསྡུས་དང༌། །ཉམ་ང་བ་དང་ནད་ཀུན་སེལ། ། མྱ་ངན་འདས་འཛིན་ཞི་ཉིད་དང༌། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སྲུང་ལ་སོགས། །སྲོག་མི་གཅོད་པ་ལ་བརྩམས་པའི། །རྣམ་པ་ཀུན་མཁྱེན་ཚུལ་ལ་ནི། །བདག་ཉིད་གནས་ཏེ་སེམས་ཅན་དག །འགོད་དང་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བསྔོ་བ། །ལམ་ཤེས་ཉིད་ཀྱིས་སྐད་ཅིག་མ། །ཞེས་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཞེས་པ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་བརྒྱད་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྔོན་གྱི་ལ་སོགས་པ་དང་འབྲེལ་པར་འགྱུར་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཉིད་དུ་སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མ་བརྒྱད་པ་ལ་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་སུ་མཐོང་བས་དེ་ལ་དམིགས་པ་སྟེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ནི་སེམས་ཅན་དུ་བཤད་དེ། འཕགས་པ་སྟོང་ཕྲག་ཉི་ཤུ་ལྔ་པ་ལས་གསུངས་པ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མེད་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་མེད་ཅེས། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་འདིར་སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཁོ་ན་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཅན་ཏེ། འདིར་ཕན་ཚུན་དུ་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དངོས་པོར་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་གྲངས་ནི་ཐ་དད་པ་ལ་ཁས་མི་ལེན་པ་ནི་ཐ་དད་པར་ཁས་མི་ལེན་ཞེས་པའི་དོན་ཏེ། གཟུགས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལས་གཞན་དུ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མེད་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལས་གཞན་དུ་ཡང་གཟུགས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་མེད་ཅེས་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་ཏེ། བྱེ་བྲག་གཞན་གྱིས་ཁས་མི་ལེན་ཅིང་ཐ་དད་པ་མེད་ཅེས་པས་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པ་ཉེ་བར་དམིགས་སུ་མེད་པ་གསུངས་ལ། དེའི་རྗེས་ལ་དེར་ཡང་གསུངས་ཏེ། གཟུ
Chinese
说“修习之道应由自身舍弃”是不合理的，因此将要讲述在这些之中，以这种方式彻底舍弃习气的合理性。这些的第十六个刹那的差别的体性有五颂：如是性与诸佛，互相依存无所依，不承认类别，与伟大无量性，不可估量无二边，于彼处所住色等，于佛性中定执持，无取无舍等，慈爱等与空性，获得佛性，圆满清净皆摄集，消除怖畏与诸病。 证入涅槃寂静性，诸佛之守护等，以不杀生为开端，于一切智之理中，自身安住众有情，安置布施等，回向圆满菩提，由道智性之刹那。如是。色等，是指第八个刹那与先前的等相联系。色等即是痛苦，以及生起之因，因此第八个刹那以慈爱等之色相见，并缘于此。色等即是说为有情。圣《二万五千颂》中说：于色等之如是性中亦无如来，如来亦无色等之如是性。色等之如是性的自性无有，如来于此，有情皆是如是性，如其所是，具有如来藏。于此，互相为能依与所依之事物是不存在的。类别即是不承认差别，意思是说不承认差别。从色的如是性之外也没有如来，从如来之外也没有色的如是性，以类别，即是不承认其他差别，并且没有差别，因此宣说了对于差别与无差别无所缘。之后在那里也说了，色
English
Saying "the path of cultivation should be abandoned by oneself" is unreasonable, therefore, the reasonability of thoroughly abandoning habits in this way will be explained in these. The nature of the difference of the sixteenth moment of these has five verses: Suchness and the Buddhas, because they depend on each other without dependence, not admitting categories, together with greatness and immeasurability, immeasurable without two extremes, in that place dwelling form and so on, definitely holding onto Buddhahood, without acceptance or rejection, etc., loving-kindness, etc. and emptiness, obtaining Buddhahood, completely gathering all purity, eliminating fear and all diseases. Attaining Nirvana, peacefulness, the protection of the Buddhas, etc., beginning with not killing, in the manner of omniscience, oneself abides, sentient beings, placing and giving, etc., dedicating to perfect enlightenment, by the moment of the wisdom of the path. Thus. Form, etc., refers to the eighth moment being connected to the previous etcetera. Form, etc. is suffering, and the cause of arising, therefore the eighth moment is seen as the form of loving-kindness, etc., and is focused on that. Form, etc. is said to be sentient beings. The Noble Twenty-Five Thousand Verses says: In the suchness of form, etc. there is also no Tathagata, and the Tathagata also does not have the suchness of form, etc. The selflessness of the suchness of form, etc. is the Tathagata, here sentient beings are all suchness, as it is, possessing the Tathagatagarbha. Here, things that are mutually dependent and dependent are not existent. Category is not admitting difference, meaning not admitting difference. Apart from the suchness of form there is also no Tathagata, and apart from the Tathagata there is also no suchness of form, by category, that is, not admitting other differences, and there is no difference, therefore it is said that there is no object of focus for difference and non-difference. Afterwards it is also said there, form
Tibetan
གས་ལ་སོགས་པར་ཡང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མ་ཡིན་ལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལས་གཞན་དུ་ཡང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མེད་ཅེས་པས་དེ་བཞིན་ཉིད་རྗེས་སུ་རྟོག་པ་ཉིད་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟེ། འདི་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཐ་དད་པ་དང༌། ཐ་མི་དད་པ་ཉེ་བར་དམིགས་པ་གསུངས་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་འདིར་ནི་མདོར་བསྡུས་ནས་གསུངས་བའི་དང་པོའི་སྐད་ཅིག་གི་གནས་སྐབས་ནི་དེ་ ནས་ཡང་ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ལེའུ་བསྟན་པ་ལས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལས་དོན་དམ་པར་ཐ་དད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། ཐ་མི་དད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡང་གང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང༌། གང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང༌། གང་ཡང་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིས་དང༌། གང་ཡང་ཚོལ་བའི་ཆོས་འདི་རྣམས་ཐམས་ཅད་ནི་དོན་དམ་པར་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་ལ་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པ་དག་ནི་དངོས་པོའི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་སྡུག་བསྔལ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་མཚན་ཉིད་མི་དམིགས་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པའོ། །བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་མདོར་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། རབ་འབྱོར་གྱིས་བསྟོད་པ་དང་བཅས་པས་རྗེས་སུ་རྩོམ་པ་ནི་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དེ་ལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལས་ཆེན་པོ་མེད་ཅེས་པ་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་མི་གཅོད་པའི་ཕྱིར་རམ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་ན་ཆེན་པོ་ལ། དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་ཡང་ཆེན་པོ་ཉིད་ཅེས་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའོ། །ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་འདི་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་རོ་གཅིག་པས་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པར་བལྟ་བར་བྱས་པས་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པ་ཞེས་བཤད་དེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་སྟོང་པ་ཉིད་པས་གང་ཡང་ཚད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་མཆོད་པས་ཚད་མེད་ཅེས་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པའོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་གྲངས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་མ་ཆོད་པས་གཞལ་དུ་མེད་ཅེས་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པའོ། །མཐའ་ཉིད་ནི་མཐའ་ལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་མཐའ་མེད་པ་ཉིད་དེ་ཡུལ་གྱིས་ཡོངས་སུ་མཆོད་པ་དང༌། རྩོམ་པ་མཐའ་མེད་དེ། རྩོམ་པའི་ཆོས་དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ལ་མཐའ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་བགྲང་བ་ལས་ཤིན་ཏུ་འདས་པའི་ཕྱིར་དང༌། མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པའི་མཐའ་དག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་
Chinese
而且在色等之中也没有般若波罗蜜多，也不是在色等之外有般若波罗蜜多，因此，如实随念即是般若波罗蜜多。因此，宣说了异体和非异体之近取。世尊母在此处是简略宣说的，最初刹那的状况是，从那里又是天王帝释等等。从章节的开示中，般若波罗蜜多与色等在胜义谛上既非异体，也非非异体。如是，何者是般若波罗蜜多，何者是色等，以及何者是色等的如是性，以及何者是寻觅之法，这些全部在胜义谛上是无自性的缘故，异体和非异体是实有之法的缘故，不见痛苦和痛苦之相是于痛苦知法的忍。帝释所说的伟大等是简略的开示，善现的赞颂和随作者是广说。其中，从色等之中没有伟大，因为不是完全断除的缘故吗？以法界之自性故为伟大，因为缘彼之故，对般若波罗蜜多也说是伟大，这是于痛苦知法。此等般若波罗蜜多伟大等的智慧，以法界和味道相同故，通过无有显现执着而观察，故说为无有显现执着。色等如同虚空般的空性，以任何量来完全供养故为无量，这是于痛苦随知法的忍。对于色等，以数量不能完全衡量故为不可量，这是于痛苦随知法的忍。边际即是边际，对于色等，没有边际，以境来完全供养，以及造作无有边际，因为对于所有造作之法，没有边际，从计数中完全超离的缘故，以及以无有之性故，没有生和灭的边际。因此
English
Moreover, there is no Prajñāpāramitā in form and so on, nor is there Prajñāpāramitā other than form and so on. Therefore, truly contemplating reality itself is Prajñāpāramitā. Thus, the perception of difference and non-difference is taught. The Blessed Mother here speaks concisely, and the initial moment is, from there, also the Lord of the Gods, Indra, and so on. From the teaching of the chapter, Prajñāpāramitā is neither truly different from form and so on, nor is it non-different. Thus, whatever is Prajñāpāramitā, whatever is form and so on, and whatever is the suchness of form and so on, and whatever is the Dharma of seeking, all of these are without intrinsic nature in ultimate truth, because difference and non-difference are the nature of real things. Not perceiving suffering and the characteristics of suffering is the forbearance of knowing Dharma in suffering. Indra's words about greatness and so on are a brief teaching, and Subhuti's praise and subsequent composition are an extensive explanation. Among these, there is no greatness from form and so on, because it is not completely cut off? Because of the nature of the Dharmadhātu, it is great. Because of focusing on it, Prajñāpāramitā is also said to be great, which is knowing Dharma in suffering. These wisdoms of the great Prajñāpāramitā and so on, because the Dharmadhātu and taste are the same, are observed without manifest clinging, so it is said to be without manifest clinging. Form and so on are emptiness like the sky, and because anything is completely offered by measure, it is immeasurable, which is the forbearance of knowing Dharma in suffering. Because form and so on cannot be completely measured by number, it is immeasurable, which is the forbearance of knowing Dharma in suffering. The limit itself is the limit. For form and so on, there is no limit, because the realm is completely offered, and the creation is without limit, because for all created Dharmas, there is no limit, because it is completely beyond counting, and because of the nature of non-existence, there is no limit of birth and destruction. Therefore,