Tibetan
གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་མིན་ཏེ། དོན་དམ་པའི་མངོན་སུམ་ནི་ཇི་ལྟར་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་ལ། གང་དུ་གསལ་བ་བདེན་པར་ཡོད་ཅེས་པ་ནི་གང་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བཏགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་ལ། རང་གསལ་བའི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ལ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པས་ཐེ་ཚོམ་ཞེས་པ་ནི་བྱིས་པས་ཀྱང་བརྗོད་པར་མི་ནུས་སོ། །སྐྱེ་བ་ཉིད་དུ་ཤེས་ཤིང་མཐོང་ཡང་དེ་གང་དུ་གསལ་བ་མེད་པས་གནས་ཞེས་པ་ནི། རྣམ་པར་རིག་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་སྟེ། དེ་གང་དུ་གཏན་ཚིགས་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ན་ལྡོག་པའི་དོགས་པ་ཡང་མེད་དོ། །དེ་ནས་རིགས་པས་གང་གིས་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་དངོས་པོ་སྐྱེ་བ་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་བ་དེ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་གནོད་པར་འགྱུར་བས། དེའི་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པོ་ཞེ་ན། མིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིའི་རྒྱུ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བ་བཞིན་དུ་འདིར་སྐྱེ་བ་ཐམས་ཅད་ཡུལ་དང་དུས་དང་རྒྱུའི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་པ་ཡང་ཁྱོད་ཀྱིས་ཀུན་རྫོབ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱ་སྟེ། ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་རང་རང་གི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱིས་ཕན་ཚུན་རྗེས་སུ་བསྐྱེད་ལ། དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་ངེས་པར་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱེད་པ་ནི་དུས་མཉམ་པའི་དུས་ཐ་དད་པ་གལ་ཏེ་རྣམ་པར་གཞག་པ་དེ་ལྟར་ནི་འགལ་བ་མེད་དོ། །སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་ཡང་དེ་ལ་འཇུག་པ་མེད་དེ། སྒྲ་དོན་ལ་འགལ་བ་འཇུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྱུ་མ་དང་རྨི་ལམ་ལྟ་བུའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་སྐད་ཅིག་མ་དང་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་སུ་མི་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་དུ་གཞན་དུ་འདུས་བྱས་པ་རྣམས་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་དེ་ནི་བག་མེད་པ་རྣམས་འདུས་བྱས་དག་ལ་ཀུན་ཏུ་ཡིད་བྱུང་ནས་རིམ་གྱིས་བདག་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་གཞུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དོན་དམ་པར་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ཀྱང་དངོས་ པོ་ཡུལ་དང་དུས་ལ་སོགས་པ་ངེས་པས་སོ་སོར་སྣང་ན་དེས་རི་བོང་གི་རྭ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ངེས་པར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། ཁྱོད་ལ་ཡང་འདི་འདྲི་བར་བྱའོ། །རབ་རིབ་ཅན་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡུལ་སྒྲ་དོན་ལ་སོགས་པ་དང་རི་བོང་གི་རྭ་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་མཉམ་ཡང༌། ཇི་ལྟར་ན་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ་ཉིད་སྒྲ་དོན་དུ་སྣང་བར་འགྱུར་ལ། རི་བོང་གི་རྭ་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན། འདིར་རབ་རིབ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྒྱུའི་ནུས་པས་དེ་ལྟར་ངེས་ཤེ་ན། ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་ནུས་པ་ངེས་པས་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཞན་དུ་ཡང་རྒྱུའི་ནུས་པ་ངེས་པས་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་གཞག་པར་ངེས་པར་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འདོད། ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རབ་རིབ་ཅན་ལ་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་བདེན་པ་ཉིད་དུ་མི་རིགས་ཞེས་བརྗོད་པ་ཉིད་ན། ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱ་དག་ལས་གཞན་པའི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྣང་བ་ཉིད་ཀྱི་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་འཇིག་རྟེན་དུ་ཚད་མར་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་ཉིད་ལ་དངོས་པོར་ནི་མེད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་གང་ཞིག་དོན་དམ་པར་མ་སྐྱེས་པ་དེ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་མི་སྐྱེ་སྟེ། དཔེར་ན་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་བཞིན་ལ་དོན་དམ་པར་དངོས་པོ་མ་སྐྱེས་ཞེས་པས་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་གཏན་ཚིགས་ལ་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་པར་འགྱུར་བ་ལ་ནི་བཟློག་པ་ལ་ཡང་ཚད་མ་མེད་པས་ལྡོག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ལ། དོན་དམ་པར་མེད་པས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་མེད་ན། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ནུབ་པར་འགྱུར་ལ། གང་དུ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་ལ་སོགས་པ་མི་སྐྱེ་བ་ནི་དེ་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་སྟེ། དོན་དམ་པའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པར་ཡོངས་སུ་སྤོང་བའི་ནུས་པ་མེད་དེ། དངོས་པོ་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྟག་ཏུ་ཡོད་པ་མིན་པ་ལ་དགག་པའི་སྦྱོར་བས་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་དགག་པའི་སྦྱོར་བས་ཞེས་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དགག་པ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་གྲུབ་པ་ལ་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་བའི་དོན་མེད་ཅེས་པ་ནི་སྤང་དཀའོ་ཞེས་པ་ལ་མིན་ཏེ། ཚད་མས་གནོད་པ་ནི་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་ རིག་པའི་མངོན་སུམ་ནི་དོན་དམ་པར་ཡོད་པའི་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་རྣམས་ལ་ཚད་མས་གནོད་ཅེས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ལ་གཞན་དུ་རིགས་པས་སྒྲོ་བཏགས་པ་དང་ལྡན་ནས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རིག་པ་མིན་པས་གྲུབ་ལ་བསྒྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདིར་ཇི་ལྟར་སྒྱུ་མ་མཁན་གྱིས་ཤེས་པ་ལ་སྒྱུ་མའི་སྐྱེས་པ་དང་བུད་མེད་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ལ་དེ་ཉིད་ལ་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པས། དེའི་གཟུགས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པས་དབེན་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་པའི་ངེས་པ་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུར་དེའི་ཡུལ་དུ་རྣམ་གཞག་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ལ་མངོན་སུམ་ལ་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱི་མཉམ་དུ་བྱུང་བའི་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་སྐྱེ་
Chinese
如果说理由不确定会怎么样呢？不是这样的。因为究竟的现量无论如何也无法成立。所谓“在何处显现为真实”，就会变成在何处要证成的事物带有假立等等。对于自明的蓝色等等的现象，如果因为隐蔽而产生怀疑，这是连小孩子也说不出来的。虽然生来就知晓并看到，但因为不知道它在何处显现，所以说“住”，这是唯识宗的观点。如果对那个理由产生怀疑，那么也不会有颠倒的顾虑。然后，以理智而言，凡是对事物本身的生起造成损害的，在世俗中也会造成损害。如果说那个理由不成立，那不是的。就像外因等等的生起一样，这里的一切生起都依赖于处所、时间和原因的差别，你也应该在世俗中进行区分。从无始以来，各自随顺的因和缘互相产生。那么，如何确定地进行区分呢？如果对同时期的不同时间进行区分，那么就不会有矛盾。非刹那等等的过失也不会落到它上面，因为声音和意义之间不会产生矛盾。像幻觉和梦境之类的法，其自性不会与刹那和非刹那的法相混合。在其他地方，所说的有为法是刹那的，那是为了让放逸的人们对有为法产生普遍的信任，从而逐渐进入无我的真如。如果究竟上没有自性，但事物
English
If it is said that the reason becomes uncertain, it is not so. Because ultimate direct perception cannot be established in any way. What is said to be "where it appears to be true" will become where the thing to be proven is attributed with imputation and so on. To doubt the self-evident blue and other phenomena because they are hidden is something even a child cannot say. Although one knows and sees from birth, but because one does not know where it appears, it is said to "abide," which is the tenet of the Mind-Only school. If one doubts that reason, then there will be no fear of reversal. Then, logically, whatever harms the arising of things themselves will also harm conventionally. If it is said that that reason is not established, it is not so. Just like the arising of external causes and so on, here all arising depends on the difference of place, time, and cause, and you should also distinguish it in the conventional. From beginningless time, causes and conditions that are in accordance with each other arise mutually. So, how can one definitely distinguish them? If one distinguishes different times at the same time, then there will be no contradiction. Faults such as non-momentariness will not fall on it, because there will be no contradiction between sound and meaning. The nature of phenomena such as illusions and dreams will not be mixed with momentary and non-momentary phenomena. Elsewhere, it is said that conditioned phenomena are momentary, which is to make the negligent have universal trust in conditioned phenomena, and gradually enter the suchness of selflessness. If there is no self-nature ultimately, but things
Chinese
既然能力确定，为什么一定不想要那样安立呢？如果从认识的自性来说，那么对患有眼翳的人来说，说头发等是不真实的，既然已经这样说了，那么就不是在认识和所认识之外的实物的自性中存在了。仅仅是显现的毛发等，在世间被广泛认为是量，但实际上是不存在的。因此，凡是胜义中不生的，世俗中也不生，比如石女的儿子等。如果以“胜义中实物不生”作为会产生过失的理由，那么以抓住幻术等作为理由，就会变成不定，因为反过来也没有量，所以对相反的情况产生怀疑。如果胜义中不存在，那么世俗中也不存在，这样世俗谛就会消失。在任何情况下，即使在世俗中石女的儿子等也不会产生，这是因为与那些集合体分离，而不是因为与胜义自性分离。那么，如何才能没有完全消除理由不成立等的能力呢？因为并非所有事物都永远存在，所以通过否定的陈述来否定假设的自性，这与通过否定的陈述来否定所要证明的事物已经成立的情况下的证明没有意义，所以很难放弃，这不是因为量会造成损害，而是因为量会损害假设的自性。自证现量会损害胜义中存在的完全成立的自性事物的自性，也就是说，在假设的自性上，由于以其他方式用理智进行假设，并且具有能取和所取的自性，所以不是通过认识来成立，而是通过证明来成立。就像魔术师对认识的幻化出的男人和女人等境，因为其本身不具备那种自性，所以会执着于其形象，但由于没有执着，所以在作为产生对空性进行专注的定解的因，于彼境上进行分别安立一样，对于其他具有现量证悟的人们来说，也会产生共同产生的错觉的原因。
English
Since the ability is certain, why would you definitely not want to establish it in that way? If we speak from the nature of cognition, then for someone with cataracts, it is said that hairs, etc., are not true. Since it has already been said like this, then it is not in the nature of objects other than cognition and the cognizable. Merely the appearance of hairs, etc., are widely known as valid cognitions in the world, but in reality, they do not exist. Therefore, whatever is not born in the ultimate sense is also not born in the conventional sense, like the son of a barren woman, etc. If one uses "a real object is not born in the ultimate sense" as a reason that would lead to a fallacy, then using grasping at illusions, etc., as a reason would become uncertain, because there is no valid cognition for the reverse either, so one would doubt the opposite. If it does not exist in the ultimate sense, then it also does not exist in the conventional sense, and thus the conventional truth would disappear. In any case, even in the conventional sense, the son of a barren woman, etc., will not arise, and this is because of being separated from those aggregates, not because of being separated from the ultimate nature. So, how can there be no ability to completely eliminate reasons that are not established, etc.? Because not all things exist forever, negating the assumed nature by means of a negative statement, which is the same as negating the nature that has been examined by means of a negative statement, is meaningless in proving something that has already been established, so it is difficult to abandon. This is not because valid cognition causes harm, but because valid cognition harms the assumed nature. Self-cognizing direct perception harms the nature of things that are fully established as existing in the ultimate sense, that is to say, on the assumed nature, because it is assumed in other ways by reason and has the nature of grasper and grasped, it is not established through cognition, but through proof. Just as a magician, for the objects of illusory men and women, etc., in cognition, because they themselves do not possess that nature, one becomes attached to their form, but because there is no attachment, in the same way that one establishes distinctions on that object as the cause of generating certainty in focusing on emptiness, so too, for others who possess direct perception and realization, the cause of jointly arising illusions arises.