Tibetan
བདེན་པ་དེ་དང་མ་བྲལ་བར་གང་དུ་ཡང་བདེ་བ་མི་སྐྱེའོ། །དེ་ལ་ལྡོག་པ་ཡང་མེད་དེ། རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལྡོག་པ་ཅན་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་དོན་དམ་པར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་གྲུབ་པའི་ཚད་མ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་དོན་དམ་པ་པའི་འབྲས་བུའི་སྐྱེད་པ་པོ་རང་ལས་སམ་གཞན་ལས་སམ་གཉི་ག་ལས་སམ་གཉི་ག་མ་ཡིན་པ་ལས་སམ་རྒྱུ་མེད་པ་ལས་གྱུར་ཏེ། དེ་ལ་ཐོག་མ་མེད་ པ་ནས་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་དངོས་པོའི་བདག་ཉིད་ལ་ནི་རྒྱུ་ཉིད་མི་འཐད་ལ། མེད་པ་ནི་མོ་གཤམ་གྱི་བུའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་བཞིན་དུ་མེད་ཅིང་རང་ཉིད་མ་སྐྱེས་པ་ལ་རང་ལས་སྐྱེ་བ་ནི་མེད་ལ། རྫོགས་ཀྱང་ཆ་ནས་མེད་པར་སྐྱེས་པས་ན་སེམས་པ་བཞིན་རང་ལས་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བར་འགྱུར། གང་ཞིག་རྫོགས་པ་མིན་པས་གང་ཞིག་རྫོགས་པར་འགྱུར་བ་ནི་དེ་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་སྦྱོར་བ་ནི་ཆེས་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་དངོས་པོ་རྣམས་ནི་གྲངས་ཅན་གྱི་འདོད་པས་རྟག་ཏུ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པའི་མངོན་པར་གསལ་ཏེ། མངོན་པར་གསལ་བར་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མངོན་པར་གསལ་བར་རྟག་ཏུ་གནས་པའི་ཕྱིར་མངོན་པར་མི་གསལ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་གཞན་མི་རིགས་པས། གསལ་བ་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཅུང་ཟད་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་ན། རྟག་ཏུ་ཡང་དངོས་པོ་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྟག་ཏུ་མངོན་པར་གསལ་བ་ལ་སོགས་པར་ཐལ་བ་ནི་བཟློག་པར་དཀའོ། །གཞན་ཡང་གང་དུ་གང་རང་ལས་སྐྱེ་བ་ལ་ནི་ཡུལ་ལ་སོགས་པ་ངེས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། གཞན་ལ་ལྟོས་པའི་འདི་གཞན་ལས་སྐྱེ་བར་གྱུར་པའི་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མེད་པ་ལ་ལྟོས་པ་ནི་རིགས་པ་མི་ཡིན་ཞིང་ལྟོས་པར་བྱ་བ་ནི་རྟག་ཏུ་ཉེ་བའི་ཕྱིར་ཏུ་འདི་ཉིད་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་རང་ལས་སྐྱེ་བ་མི་སྲིད་ལ། གཞན་ལས་ནི་དུས་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་དུས་དག་ངོ་བོ་གཅིག་པར་མངོན་པར་འདོད་པས་རྟག་པ་ལ་སྐྱེ་བའི་ཐ་སྙད་ཀྱང་མི་རིགས་ཏེ། རྟག་པ་ལ་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་ན། དེ་ལ་ཚད་མས་གཞན་དུ་ཉེ་བར་བརྗོད་པས་ཅི་ཞིག་བཏགས་པ་འཐད་དེ། དེའི་རྟག་པ་ནི་ནུས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ངོ་བོ་རི་བོང་གི་རྭ་དང་ཁྱད་པར་མེད་དེ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །མི་རྟག་པ་སྐད་ཅིག་མའི་དངོས་པོ་ལ་སྐྱེ་བར་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། མི་རྟག་པའི་དངོས་པོ་ནི་སྐད་ཅིག་མས་གནས་པའི་ཆོས་ཉིད་གཞན་དུ་འཐད་པར་བྱས་སོ། །དེ་འདས་པ་ལས་མི་སྐྱེ་
Chinese
不离彼真实，于何处亦不生安乐。彼亦无有变异，以恒常性故，非具变异性之故。是故，就胜义而言，成立因果之实事之量，丝毫亦不存在。任何胜义之果之生者，由自生，或由他生，或由二者生，或由非二者生，或由无因而生耶？于彼，自无始以来，有与无之事物自性，因性不应理。无者，如石女之子之后行般，既无且自身未生，故无由自生。纵圆满，亦由分位而无生，如思念般，如何能由自而生？何者非圆满，由何者而成为圆满，则彼与彼之体性相合，则过于极端之故。然于一切处，事物皆如数论之所许，以恒常自性而住之显现，以显现者恒常安住于显现之故，不显现等之异相不应理。以显现者未曾稍作之故，则恒常一切事物恒常显现等之过失，难以遮止。复次，于何处，何者由自而生，则境等定不转变，以观待他者，此由他而生之近需无有，观待乃非理，且所观待者恒常亲近之故，此即生也。是故，名言中亦无有由自而生，由他生者，以前后时之体性显现为一，故于恒常亦不应有生之名言，以恒常无有次第与同时之作用之故。于彼，以量而于异处近说，则立何名方为合理耶？彼之恒常，乃离一切能力之体性，与兔角无有差别，离一切事物即是无事物之体相。于无常刹那之事物，亦不应有生，以无常事物，乃刹那安住之法性，已于异处成立之故。彼不从已逝者而生。
English
Without departing from that truth, happiness does not arise anywhere. And there is no alteration in it, because of its permanence, it is not something that possesses alteration. Therefore, in the ultimate sense, there is not even a little bit of valid cognition that establishes the reality of cause and effect. Whatever is the producer of the ultimate result, does it arise from itself, or from another, or from both, or from neither, or from no cause? For that, from beginningless time, the nature of things that are existent and non-existent, the nature of cause is not reasonable. Non-existence is like following after the son of a barren woman, it is non-existent and does not arise from itself, so there is no arising from itself. Even if it is complete, it arises from a part that is non-existent, so how can it arise from itself like a thought? That which is not complete, by what does it become complete, then the combination of that with its own essence becomes too extreme. In all cases, things are clearly abiding by their own nature, as asserted by the Samkhyas (Enumerators), because those that make manifest always abide in manifestation, other aspects such as non-manifestation are not reasonable. Because those that make manifest have not done anything at all, then the fault of all things always being manifest and so on is difficult to reverse. Furthermore, wherever something arises from itself, the object and so on do not necessarily change, because relying on another, this reliance on the absence of what is needed for it to arise from another is not reasonable, and because what is relied upon is always close, this itself will arise. Therefore, even in conventional terms, there is no arising from itself, and from another, the nature of the earlier and later times appears to be the same, so the term 'arising' is not reasonable for permanence, because there is no successive or simultaneous action for permanence. What is the point of applying a name to it by speaking of it differently with valid cognition? That permanence is a nature devoid of all abilities, no different from a rabbit's horn, being devoid of all things is the characteristic of non-existence. Arising is also not reasonable for impermanent, momentary things, because the nature of impermanent things, which is to abide for a moment, has been established elsewhere. It does not arise from what has passed.
Tibetan
སྟེ། འདས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རྒྱུ་མེད་པ་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བས་སོ། །མ་འོངས་པ་ལས་ཀྱང་མིན་ཏེ། མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པ་ནི་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་ བཞིན་ནོ། །ད་ལྟར་བྱུང་བས་ཀྱང་མིན་ཏེ། དེའི་ཡང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་འབྲས་བུ་དང་དུས་མཉམ་པའམ་དུས་ཐ་དད་པ་སྟེ། དང་པོ་ནི་མིན་ཏེ། འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པའི་སྔོན་དུ་རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རི་བོང་གི་བཞིན་དུ་ནུས་པ་ལ་སྦྱོར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཡང་རྒྱུའི་བདག་ཉིད་ཐོབ་པའི་དངོས་པོ་དེས་འབྲས་བུ་ཡང་དེ་དང་དུས་མཉམ་དུ་དེས་རྫོགས་ཤེ་ན་ནི། གང་གང་གི་རྒྱུ་ལ་དུས་ཐ་དད་པས་ཀྱང་ལམ་མངོན་པ་མིན་དེ་འདས་པས་མ་འོངས་པ་སྐྱེད་པ་ལ་སྦྱོར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནས་རྒྱུ་ཡོད་པའི་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་ལ་སྐད་ཅིག་མས་བར་ཆོད་པར་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་སྐྱེད་ན་དེ་ལ་ཡང་རྒྱུ་མེད་དེ་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། དེ་ལྟར་ནི་རྒྱུ་ནི་རྒྱུ་སྐད་ཅིག་ཏུ་ཡོད་པས་འབྲས་བུ་དུས་གཞན་གྱིས་བར་མ་ཆོད་པར་འབྲས་བུའི་ནང་དུ་ཕྲ་མོར་གྱུར་པའི་དུས་གཞན་ནི་མེད་པས། དུས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །ཆ་ཤས་མེད་པའི་སྔ་མ་དང༌། ཕྱི་མའི་སྐད་ཅིག་མ་དག་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཀུན་ཏུ་རེག་པས་དེའི་ཡང་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་གི་ནང་དི་སྐད་ཅིག་མ་ཐམས་ཅད་འདུས་པས་བསྐལ་པ་ཡང་སྐད་ཅིག་ཙམ་དུ་འགྱུར་ཏེ། རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཀུན་ཏུ་སྦྱོར་ན་གོང་བུ་ཡང་རྡུལ་ཕྲན་ཙམ་དུ་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཡང་ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་རིམ་གྱིས་སྣང་བའི་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཚད་མས་གནོད་པའི་ཕྱིར་ལ་དེ་ལྟར་དུས་ཀྱི་རིམ་པ་ལ་ཡང་འགྱུར་ཏེ། རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སུ་བསྐལ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །ཡུལ་གཅིག་པའི་སྐད་ཅིག་མས་བར་མ་ཆོད་པ་ལ་ཆ་ཤས་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་དུས་ཀྱི་མཐའི་བར་ཉིད་དུ་དེའི་མཚན་ཉིད་ཉམས་པར་འགྱུར་ཏེ། དངོས་པོ་རབ་ཏུ་བཅོམ་པ་དངོས་མེད་དང་ལྷན་ཅིག་བར་མ་ཆད་ཀྱང་དུས་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་བས། དེ་ལྟར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག་རྒྱུན་མ་ཆད་ཀྱང་དུས་མཉམ་མིན་ཞེས་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་གང་དུ་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་སྔོན་པོ་ནི་ཡུལ་གཞན་དུ་ཡང་སྔོན་པོ་མིན་པ་ལས་ལོག་པ་རང་གི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་ལ། དེ་ལྟར་དུས་གཞན་ལ་ཡང་ངོ༌། །དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་འཇིག་པར་འགྱུར་བའི་འཇིག་པ་ནི་འདིར་ཡུལ་དང་དུས་དག་གི་ངོ་བོ་ལྡོག་པ་ཙམ་འ
Chinese
即，由于过去不存在，所以会从无因而生。也不是从未来产生，因为不存在的事物产生果实，就像虚空中的花朵等一样。也不是从现在产生，因为它的产生者和果实是同时或异时。首先，不是同时，因为在产生果实之前，无因就像兔子一样，无法施加力量。如果说，获得因的自性的事物，其果实也同时由它完成，那么，对于任何因，即使时间不同，也不会显现道路，因为过去无法施加力量来产生未来。然后，在有因的第二个刹那，如果刹那之间有间隔，则会产生果实，那么它也没有因，因为它是一个刹那。因此，因存在于因的刹那，果实没有被其他时间间隔，而是微细地存在于果实之中，没有其他时间，所以会变成同一时间。无分的前后刹那，由于以一切的自性普遍接触，所以在其一个刹那中，一切刹那都聚集在一起，因此劫也变成一个刹那。就像极微尘以一切的自性普遍结合时，团块也会变成极微尘一样。此外，事物如何以次第显现的世俗量所损害，因此时间的次第也会改变，就像在梦等之中显现劫等一样。对于同一境的刹那没有间隔，因为具有部分，所以在时间的尽头，它的特征会消失。即使事物被彻底摧毁，与非事物没有间隔，也不会变成同一时间。因此，如果说因和果虽然没有中断，但不是同时，这是不合理的。因为非事物在任何地方都不存在，甚至在名言中也不存在。就像蓝色在其他地方也不是蓝色，而是从自己的因产生一样，对于其他时间也是如此。事物的自性会毁灭的毁灭，在这里只是境和时间的自性颠倒而已。
English
That is, since the past does not exist, it will arise from a causeless cause. It is also not from the future, because the non-existent produces fruit, like flowers in the sky, etc. It is also not from the present, because its producer and fruit are simultaneous or different times. First, it is not simultaneous, because before the fruit is produced, the causeless is like a rabbit, unable to exert power. If it is said that the thing that obtains the nature of the cause, its fruit is also completed by it at the same time, then, for any cause, even if the time is different, the path will not be manifested, because the past cannot exert power to produce the future. Then, in the second moment of having a cause, if there is an interval between moments, the fruit will be produced, then it also has no cause, because it is a moment. Therefore, the cause exists in the moment of the cause, the fruit is not interrupted by other times, but exists subtly in the fruit, there is no other time, so it will become the same time. The indivisible before and after moments, because they universally touch with the nature of everything, so in its one moment, all moments are gathered together, so the kalpa also becomes a moment. Just as when extremely small dust universally combines with the nature of everything, the lump will also become extremely small dust. Furthermore, how the objects are harmed by the conventional measure that appears in sequence, therefore the sequence of time will also change, just like the appearance of kalpas, etc. in dreams, etc. For the moment of the same object there is no interval, because it has parts, so at the end of time, its characteristics will disappear. Even if things are completely destroyed, there is no interval with non-things, it will not become the same time. Therefore, if it is said that cause and effect are not simultaneous even though they are not interrupted, it is unreasonable. Because non-things do not exist anywhere, not even in name. Just as blue is not blue in other places, but arises from its own cause, so it is for other times as well. The destruction that destroys the nature of things is here only the inversion of the nature of objects and times.