Tibetan
དམིགས་པས་རྒྱུད་གཞན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ནི་རང་གསལ་བ་ཙམ་མོ། །གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་མྱོང་བ་མེད་པའི་ངོ་བོའི་རྣམ་པ་མེད་པར་སྨྲ་བའི་སངས་རྒྱས་པས་གཞན་གྱི་རྒྱུད་མེད་ཅེས་པ་ཁས་མི་ལེན་ཅིང་བདག་ཉིད་མེད་པའི་སྒྲ་དོན་གྱི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ། གཞན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་གསལ་བ་མེད་པས་མེད་ཅེས་ཉིད་ནི་སྣང་བ་མེད་པའི་ཚང་པ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་པར་འཕྲོ་བའི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་ནི་རྟོག་པའི་བདག་ཉིད་ལ་གསལ་བ་ཙམ་པོའི་ཚངས་པ་གཉིས་སུ་མེད་པ་ནི་དོན་དམ་པ་སྟེ། ཚུ་རོལ་བྱི་གནས་སྐབས་སུ་ནི་མ་ཏིག་པས་ཀུན་དུ་བསྒྲིབས་པ་སྟེ། དེ་ལ་རྟག་པ་དང་ཁྱབ་བདག་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ལ་གོམས་པས་མ་ལུས་པའི་མ་རིག་པ་ཟད་ནས་དེའི་ཁྱད་པར་ལས་བྱུང་བ་འདིར་གསལ་བར་འགྱུར་ཞེས་པ་ནི་རིག་བྱེད་ཀྱི་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྟེ། གཞན་གྱི་རྒྱུད་མི་སྲིད་ན་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་དགེ་བའི་ཚོགས་ལ་སོགས་པ་མེད་པས་གང་དུ་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བས་སྐྱེས་བུའི་དོན་མཆོག་ཏུ་འགྱུར། ཇི་ལྟར་ ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་གཞན་གྱི་སེམས་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཅན་ལ་ཡང་སྨོད་པར་འགྱུར་བས་དེའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པར་འཛིན་པ་བཞིན་ཐ་མི་དད་པར་འཛིན་པ་ཡང་ཐོང་ཤིག །དེ་འདི་ལྟར། གང་ལས་ཐ་དད་མཐོང་བ་དང༌། །མ་འདྲེས་ཐ་མི་དད་པར་ཤེས། །ཐ་དད་ཐ་མི་དད་དག་ལས། །གཞན་པའི་དངོས་དང་དངོས་འཛིན་མེད། །ཅེས་ཏེ། གང་དུ་ཡང་མེད་དོ། །དོན་དམ་པར་ནི་དངོས་པོ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ཐ་དད་པའམ་ཐ་མི་དད་རྣམས་མེད་དེ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཉི་ག་མེད་པའོ། །དེ་ཉིད་སྤྲོས་པ་དེས་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདེན་པ་ཉིད་ལ་ནི་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པ་དང་གཞན་པའི་བྱེ་བྲག་གི་བདེན་པ་དང་མི་བདེན་པ་ལ་སོགས་པའི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་ཞིང་མེད་པས་དེ་ལ་མི་སྲིད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རང་དང་གཞན་གསལ་བའི་ལྡོག་པའི་མ་བརྟགས་ན་ཉམས་དགའ་བས་མྱོང་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གཞན་གསལ་བ་ནི་རིགས་པ་ཁོ་ནའོ། །བེམས་པོ་ལས་ལྡོག་པ་ཙམ་གྱིས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་རང་གི་རིག་པའི་ངོ་བོར་ཡང་ཐ་སྙད་བྱེད་དེ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་རྣམ་པར་ཆད་པའི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཅན་གྱི་ཕྱི་རོལ་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོར་མ་བརྟགས་ན་ཉམས་དགའ་བ་དེ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་དེས་ངེས་པར་འགྱུར་ལ། རྣམ་པར་རྟོག་པས་
Chinese
由于专注而导致没有其他的相续，没有形象的智慧仅仅是自明而已。说没有二取的前后体验的体性没有形象的佛教徒不承认没有其他的相续，如同没有自性的词义的蓝色等等一样。由于没有其他的相续的明分，所以说没有就变成了和没有显现的盲人一样没有差别，因为是完全放射的对境的形象，仅仅在觉的自性上是明分的梵（藏文：ཚངས་པ་），二取不存在是胜义谛。从彼岸的角度来说，因为不坚固而被完全遮蔽，因为习惯了对它的常恒和遍主等等的差别，所以全部的无明灭尽，从此产生的差别在此显现，这是吠陀的宗义。如果没有其他的相续，就没有大悲布施等等的善法，在哪里积累福德和智慧的资粮呢？因此变成了士夫的殊胜义利。如果这样，那么也将会诽谤如来们具有的不可思议的知晓他心等等的能力，因此如同执着于他异一样，也请放下执着于不异吧！这就像这样：从何处见到他异，不杂而知为不异，从他异与不异中，没有其他的有和有执。就像这样，在任何地方也没有。胜义谛中，所取和能取的有是异体或非异体都不存在，因为是无自性的缘故，一切诸法的二者都不存在。仅仅是那个以戏论而了知的缘故。在真如中，由于远离了所取等等和他异的差别之真和非真等等的戏论并且不存在，所以在它那里是不可能的。仅仅因此，如果没有考察自和他显现的相违，那么安乐的体验自性的差别，其他显现仅仅是道理而已。仅仅是从有法中遣除，在世俗中也安立为自己的智慧的体性，在世俗中，如果没有考察完全断灭的蓝色等等的外部的自体之有，那么安乐就是由无分别的智慧所决定的，由分别
English
Due to focus, there is no other continuum. Wisdom without appearance is merely self-illuminating. Buddhists who speak of the nature of non-duality without experiencing before and after do not accept the absence of other continuums, just like the meaning of words without self-nature, such as blue. Because there is no clarity in other continuums, saying there is none would be no different from a blind person without appearance. Because it is the appearance of a completely radiating object, the non-duality of Brahman (Sanskrit: Brahma) is merely clear in the nature of awareness, which is the ultimate truth. From the perspective of the other shore, it is completely obscured because it is not firm. Because one is accustomed to the distinctions of permanence and all-pervasiveness, all ignorance is exhausted, and the distinctions arising from it become clear here. This is the tenet of the Vedas. If there is no other continuum, there would be no accumulation of merit and wisdom through great compassion, generosity, and other virtuous deeds. Where would one accumulate the stores of merit and wisdom? Therefore, it would become the supreme benefit for individuals. If that were the case, then one would also be slandering the Tathagatas who possess inconceivable abilities to know the minds of others. Therefore, just as you cling to otherness, please also let go of clinging to non-otherness! It is like this: From where one sees otherness, and knows non-mixture as non-otherness, from otherness and non-otherness, there is no other entity or entity-grasping. Just like that, there is nothing anywhere. In ultimate truth, the object of grasping and the grasper, whether different or non-different, do not exist, because they are without self-nature. Therefore, both do not exist for all phenomena. It is only through that elaboration that one knows. In reality, because it is free from elaborations of grasping and other distinctions of truth and untruth, and does not exist, it is impossible there. Therefore, if one does not examine the contradiction of self and other appearing, then the distinction of the nature of joyful experience, the appearance of the other, is merely reason. Merely by removing it from the material, one also designates it as the nature of one's own awareness in conventional truth. In conventional truth, if one does not examine the external entity of completely severed blue and so on, then that joy is determined by non-conceptual wisdom, and by conceptualization.
Tibetan
ནི་བདེན་བ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་འདོགས། སྒྲོ་བཏགས་ནས་ཡང་ཐ་སྙད་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་པོའི་བྱེད་པ་སྟེ། རྗོད་བྱེད་དང་ལྡན་པའི་རྗོད་བྱེད་སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བྱའི་དོན་གསལ་བར་མ་ངེས་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྣམ་པར་འཇོག་ལ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་ལ་དམིགས་པ་དང་མངོན་པར་རློམ་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྣམ་གྲངས་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཁོ་ན་ཉིད་མིན་པར་སྒྲོ་བཏགས་ནས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མིན་པ་གཏན་ལ་མ་ཕེབས་ནས། ཐེ་ཚོམ་དང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐའ་གཅིག་པའི་ཡུལ་གྱི་ཕྱིར་ངེས་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་གཞག་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ཉིད་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོས་གནས་པ་འདི་ཐམས་ཅད་དང་གཞན་གྱི་སེམས་ཡོད་པ་ཉིད་ནི་ཁ་ན་མ་ཐོབ་མེད་པའོ། །ཐོག་མ་མེད་པའི་སྲིད་པ་ནས་གོམས་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་ན་ བྱས་པ་དང་བུད་མེད་ལ་སོགས་པ་དང༌། ཡང་འཇིག་རྟེན་པས་སྐྱེས་བུ་ལ་སོགས་པ་ཅན་དུ་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱི་སེམས་པ་དང་སེམས་པ་མེད་པ་དང་བདེན་པ་དང་མི་བདེན་པ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་གཅོད་ཅིང༌། མྱུར་དུ་འཁྱུད་པ་དང་བརྡེག་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ལ་ཉེ་བར་འཇུག་ལ། ཐོས་པ་ལ་སོགས་པས་ཐེ་ཚོམ་མི་སྐྱེ་བ་ཉིད་དུ་གཞན་གྱི་སེམས་རྗེས་སུ་དཔག་སྟེ། དེ་ལྟར་ཡང་འདོད་པའི་སེམས་ཀྱི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཚིག་གི་བརྗོད་པའི་བྱ་བ་སྟོན་ལ་དེ་མེད་པ་ན་མི་སྟོན་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་འདོད་པའི་སེམས་དང་ལྷན་ཅིག་པས་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པ་ལ་སོགས་པས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་དེའི་འདོད་པའི་སེམས་ཀྱིས་མྱོང་བའི་དུས་སུ་རྣམ་པར་ཆད་པའི་ཚིག་གིས་བརྗོད་པ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་ནས་དེའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་འདོད་པའི་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་པས། རྒྱུད་གཞན་ལ་གནས་པ་སྟེ། ཚད་མ་དང་གཞལ་བྱའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ནི་ཀུན་རྫོབ་པས་ན་ཡང་དག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་དུ་བྱ་སྟེ། གཞན་དུ་ན་ནི་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་དོན་ཀུན་ཏུ་ཐོབ་པ་ཙམ་གྱི་དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་པ་ཅན་གྱི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཉིད་ནི་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མར་རྣམ་པར་གཞག་པ་ལས་གཞན་དུ་ནི་མིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་གཤད་པ། འདི་ལྟར་ཀུན་དུ་ཐ་སྙད་ནི། ཚད་མ་ཡི་ནི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་སོ། །འདིར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་ཇི་སྲིད་དུ་བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་གནས་པ་དེ་སྲིད་
Chinese
即是于真等之上妄加臆测。臆测之后，又是施设名言者的作用。即是，与能诠相合的，能诠结合的，所诠之义不甚明了，是为分别之安立。于分别本身，以耽著和傲慢等为异名。即由其于非是彼性上妄加臆测，以颠倒故，于彼性与非彼性未得定解，犹豫和于彼性唯一之境的决定等，应知为安立。于彼，世俗中，以外境之事物而安住的这一切，以及他心之存在，是不可避免的。从无始以来，由于串习之名言习气的力量， 所作和妇女等，以及世间人于士夫等，现量即决断为有心与无心，真实与不真实等。迅速趋入拥抱和击打等义。由听闻等，不生犹豫，而随他心推测。如是，于欲心之后，立即显示语言之表达作用，若无彼，则不显示，以随行和随遮之自性，与欲心相伴，以语言表达等，以了知因果之事物自性，于彼欲心所感受之时，见已断绝之语言表达等，而推测彼之因，即成彼欲之随行。安住于他相续。一切量和所量之事物，以是世俗故，应依止真实之世俗。否则，一切皆将成办之故。如是，如梦等一般，仅以如何希求之义皆得之故，于胜义中非有之事物境，即是名言量之安立，此外则无。如是亦说：如此周遍名言者，是为量之相。如是。于此，于世俗中，乃至所成立与能成立安住之时，乃至彼时。
English
That is, to falsely speculate on what is true, and so on. After speculating, it is the action of those who apply terms extensively. That is, the meaning of what is to be combined, which is combined with the expressive and combined with the expressive, is not very clear, and this is the establishment of discrimination. Focusing on discrimination itself, and arrogance, etc., are synonyms. That is, by falsely speculating on what is not that nature, because of the reversal, one does not gain a definite understanding of that nature and what is not that nature, and hesitation and certainty about the sole object of that nature, etc., should be understood as establishment. In that, in the conventional, all of this that abides by external objects, and the existence of other minds, is unavoidable. From beginningless existence, due to the power of the habitual imprints of terms, what is done and women, etc., and worldly people, such as men, immediately decide with direct perception whether they are sentient or non-sentient, true or untrue, etc. Quickly entering into the meaning of embracing and striking, etc. By hearing, etc., without giving rise to doubt, one infers the minds of others. Thus, immediately after the mind of desire, it shows the action of verbal expression, and if that is not present, it does not show it. With the nature of following and precluding, accompanied by the mind of desire, by verbal expression, etc., by understanding the nature of things as cause and effect, at the time when that mind of desire is experienced, one sees the verbal expression, etc., which has been cut off, and infers the cause of that, which becomes the following of that desire. Abiding in another continuum. All objects of valid cognition and what is to be measured, because they are conventional, should rely on the true conventional. Otherwise, everything will be accomplished. Thus, just as in dreams, etc., just because the meaning of whatever is desired is obtained, the object of things that are not truly existent in the ultimate sense is the establishment of conventional valid cognition, and there is nothing else. Thus it is also said: Thus, the one who pervades terms is the characteristic of valid cognition. Thus. Here, in the conventional, as long as what is to be established and what is capable of establishing abide, until that time.