Tibetan
ས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རང་དགར་ཏེ་བདག་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ངེས་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་པ་སྟེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པ་ལ་སྦྱོར་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལ་དེ་ཡང་རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་ཉིད་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པར་མི་རིགས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཚུ་རོལ་མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱིས་རིག་པར་འགྱུར་བའི་ཤེས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་འདིར་དོན་དམ་པར་རང་རིག་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་གྲུབ་ལ། རྗེས་སུ་དཔགས་པས་ཀྱང་མི་འགྲུབ་སྟེ། རང་བཞིན་ལས་སྐྱེས་པའི་རྟགས་མེད་དེ། རང་བཞིན་དེ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུའི་རྟགས་ལས་སྐྱེས་པ་ཡང་མིན་ཏེ། གཉིས་སུ་མེད་པ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་གང་དུ་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་སྟེ། དེ་དབང་པོ་ལས་ཤིན་ཏུ་འདས་པའི་ཕྱིར་དང་དེ་ལས་གཞན་པའི་འབྲས་བུ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང༌། གཉིས་སུ་མེད་པས་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་འཛིན་པ་ཡང་ མིན་ནོ། །མི་དམིགས་པ་ནི་མེད་པས་བསྒྲུབ་པའི་གོ་སྐབས་མེད་དོ། །དེ་ནས་གང་གསལ་བར་བྱེད་པ་དེ་ཤེས་པ་སྟེ། དཔེར་ན་རྨི་ལམ་དུ་མཐོང་བའི་གསལ་བ་བཞིན་ཏེ། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ངོ་ཞེས་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པར་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཐ་སྙད་ཙམ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་དུ་རྣམ་པར་ཆད་པའི་ཡུལ་དུ་གསལ་བར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་འབྱེད་པས་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཞེས་མ་གྲུབ་པ་ལ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་པའི་ཚིག་ནི་གསལ་བར་བྱེད་པའི་བྱེད་པ་པོའི་ཆོས་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཏེ། རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་མ་གྲུབ་པས་དེའི་འཐད་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ན་གསལ་བར་བྱེད་པའི་གཏན་ཚིགས་ལ་བདེན་པར་རང་གསལ་བར་ཡོད་པ་ཐ་སྙད་ཀྱི་བྱ་བ་མ་གྲུབ་པའི་གསལ་བས་གསལ་བ་གྲུབ་ཅེས་པ་ནི་མེད་དེ། ཕན་ཚུན་རྟེན་པའི་སྐྱོན་གྱིས་ན་གཅིག་ཀྱང་མ་གྲུབ་པ་མིན་ནོ། །ཐ་སྙད་དུ་ཡང་སོ་སོ་སྐྱེ་བོས་རྣམ་པར་མ་བརྟགས་པས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་ཐ་སྙད་བྱེད་ཀྱི་གང་དུ་རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་གྲུབ་པའི་ཐོས་ཟློས་ཙམ་ཡང་མེད་པ་གང་དེ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ། །རྨི་ལམ་དང་སྒྱུ་མ་དང་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པའི་དཔེ་ལ་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་བྱེད་དག་ཏུ་ཁྱབ་པ་ངེས་པ་མེད་པས་གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ན
Chinese
因此，分别念是随心所欲的，声称是对自身自性的确定认识。因为分别念不与其他认识相结合，所以自证现量本身不应是分别念。因此，对于那些没有能取和所取之相的空性彼岸见者来说，能够被认识的智慧的真如，在这里，实际上自证是不存在的，因为现量没有成立。而且，比量也不能成立，因为没有从自性产生的因，因为自性本身是要被证实的。也不是从果的因产生的，因为二者无别，无论在哪里，都没有成立为因和果的实体。因为那远远超出了感官，而且没有其他的果。由于二者无别，所以也不执着于因和果的实体。 不观察就是没有，所以没有通过不存在来证实的可能性。然后，显现事物的就是知识，例如在梦中看到的显现一样。蓝色等等也是如此，声称显现为蓝色等等，仅仅通过自性因来证实分别识的名称是不可能的。因为蓝色等等被确定为在外境中完全断绝的显现事物，所以“显现事物”没有成立。因此，“显现事物的蓝色等等”这个词是显现事物的作者的法因。由于自证现量没有成立，所以它的合理性没有成立。那么，对于显现事物的因来说，真实存在的自明，在名称的活动没有成立的情况下，通过显现来成立显现，这是不可能的。因为互相依赖的过失，所以没有一个是成立的。即使在名称上，凡夫俗子没有分别，所以对能取和所取没有怀疑地进行命名，而哪里连自证现量成立的听闻重复都没有，那就不应该说是要被证实的。对于梦境、幻觉和梦境等等的比喻，由于在要证实的和能证实的之间没有确定的周遍关系，所以因是不确定的。然后
English
Therefore, conceptualization is arbitrary, claiming to be a definite realization of one's own self-nature. Because conceptualization does not combine with other cognitions, self-cognizance itself should not be conceptualization. Therefore, for those who see emptiness beyond with no appearance of grasper and grasped, the suchness of wisdom that can be known, here, in reality, self-cognizance does not exist, because direct perception has not been established. Moreover, inference cannot be established either, because there is no sign arising from self-nature, since self-nature itself is to be proven. Nor is it born from the sign of the fruit, because the two are inseparable, and nowhere have they been established as the substance of cause and effect. Because that is far beyond the senses, and there is no other fruit than that. Since the two are inseparable, they do not grasp the substance of cause and effect either. Non-observation means there is nothing, so there is no opportunity to prove through non-existence. Then, that which makes things clear is knowledge, like the clarity seen in a dream. Blue and so on are also like that, claiming to make things clear as blue and so on, it is not possible to prove merely the name of discriminative consciousness by the reason of self-nature. Because blue and so on are determined to be clear objects that are completely cut off in the external world, so "making things clear" has not been established. Therefore, the word "blue and so on that make things clear" is the dharma-hetu of the agent that makes things clear. Since self-cognizance has not been established, its rationality has not been established. So, for the reason of making things clear, the self-evident that truly exists, in the absence of the activity of naming, it is impossible to establish clarity through clarity. Because of the fault of mutual dependence, none of them are established. Even in name, ordinary people do not discriminate, so they name without doubt about the grasper and the grasped, but where there is not even a repetition of hearing that establishes self-cognizance, that should not be said to be what is to be proven. For the metaphors of dreams, illusions, and dreams, etc., because there is no definite pervasion between what is to be proven and what proves, the reason is uncertain. Then
Tibetan
ས་གཞན་གྱི་དབྱིབས་ཀྱི་གསལ་བའི་ལས་དང་ཆོས་ཐ་དད་པའི་དབྱིབས་ནི་བྱེད་པ་པོའི་ཆོས་དང་སྟེ་གཉི་ག་ཁས་མ་བླངས་ན་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་གསལ་བ་ཙམ་པོའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཅན་གྱི་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་ན་ནི་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་སྟེ། འདི་ནི་གདོད་ནས་གཉིས་མེད་རིགས་པར་བཤད་པ་ནི་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་མི་ཟློག་སྟེ། འདི་ཉིད་གང་གིས་བཟློག་ཀྱང་ནི། །མི་ཟློགས་མངོན་སུམ་ཉིད་མཐོང་ངོ༌། །ཞེས་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་ནི་དབང་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་བཞིན་པའི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་གསལ་བའི་ལས་ལ་ཆོས་སུ་བཤད་པར་འགྱུར་ལ། འོན་ཏེ་གཉི་ག་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་གསལ་བ་ཙམ་གྲུབ་ཀྱང༌། རང་རིག་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དཔེ་སྔོན་དུ་བཤད་པའི་རིགས་ པས་ཁྱབ་པ་མ་ངེས་པས་མ་ངེས་པ་ཁོ་ན་བས་འདིར་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཀྱང་བདག་ཉིད་ཀྱིས་རིག་པ་མ་གྲུབ་པའོ། །འདི་ཉིད་ཀྱིས་ན་སྒྲ་དོན་རྣམ་པར་རིག་པར་སྨྲ་བའི་སློབ་དཔོན་ཞི་བའི་འཆེ་དང་དེའི་འདོད་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་སེང་གེ་བཟང་པོ་ལ་སོགས་པས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་ཕྱི་རོལ་མེད་པས་གཉིས་སུ་མེད་དེ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་སྒྲ་དོན་ལ་དོན་དམ་པར་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ཅེས་པའི་འདོད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་མ་གྲུབ་པས་འདིར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པའི་འཁོར་ལོ་རིག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་པར་འདོད་པ་ནི་མི་རིགས་པ་ཉིད་དེ། རྣམ་པ་མེད་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་རང་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་པས་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་དོན་གསལ་བར་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་པོ་ལས་གཞན་པའི་རྣམ་པ་མེད་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་གསལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རྨི་ལམ་དུ་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ་ཇི་སྲིད་པའི་གནས་སྐབས་སུ་ཡང་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རྟག་པར་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་གསལ་བ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པས་རྗེས་སུ་རྟོགས་པའི་རྟགས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མིན་ཞེས་པས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དེ་ངེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། གང་ཡང་རང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ངེས་ཞེས་པ་འདི་ནི་གསལ་བར་བྲམ་ཟེའི་ལྟ་བ་སྟེ། དེ་ལ་འདིར་གང་སྣང་དུ་རུང་བའི་བདག་ཉིད་མི་དམིགས་པར་བྱེད་པ་ནི་མེད་པའི་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་སྟེ། འདིར་སྔོན་པོ་རྟོགས་པར་བྱེད་པས་རྟོགས་པ་གྲུབ་ན་དེ་ཡང་རྣམ་པ་མེད་པས་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་བ་ལང་ཁྲ་བོ་
Chinese
如果另外的境的显现的作用和法不同的相是作者的法，如果二者不承认，那么对于蓝色等等的仅仅是显现的所要证成的具有者，在根识现量中就是已成立之上再成立。这本来就被说是无二的理，就是显现的自性不可遮止。此自性无论被谁遮止，也不能遮止，因为现量可见。这样一来，根识现量所了知的蓝色等等的显现的作用就会被说是法。然而，即使通过不是二者的法性而仅仅成立了显现，由于自证的所要证成的比喻，不一定遍及先前所说的理，仅仅是不确定，因此在这里通过比量也不能成立自性之识。因此，声义分别识论师寂护及其随其意愿的狮子贤等等认为，即使在世俗中也没有外境，所以是无二的。在世俗中，蓝色等等是自证现量的自性，而在胜义中则是无自性，这种观点是不合理的。由于蓝色等等没有成立为无二的自性，所以在此认为蓝色等等的相的轮是识的自性是不合理的。没有相的能认识是自己显现的，因此也不是显现蓝色等等的声义。因为没有与蓝色不同的相，现量也不显现。即使在梦中体验到的，也只是在那个时候。因此，对于总是隐蔽的显现，通过随行和违逆来随之了知的征相一点也没有。因此，比量也不是确定的。任何自己相续的显现的自性通过比量确定，这显然是婆罗门的观点。对此，在此凡是可以显现的自性，如果不作意，就称为无。在此，如果通过认识蓝色而成立了认识，那么由于它也是无相的，所以会损害蓝色等等。对此，花斑牛。
English
If the function of the manifestation of a different realm and the different forms of the dharma are the dharma of the agent, if both are not accepted, then for blue and so on, which are merely the manifestation of what is to be proven, in the sense consciousness direct perception, it is establishing what is already established. This is originally said to be the reason of non-duality, which is the irreversible nature of manifestation. Whatever this nature is reversed by, it cannot be reversed, because direct perception is visible. In this way, the function of the manifestation of blue and so on, which is being cognized by the sense consciousness direct perception, will be said to be the dharma. However, even if mere manifestation is established by the nature of what is not both, since the example of what is to be proven by self-awareness does not necessarily pervade the reason previously stated, it is only uncertain, so here, even through inference, the knowledge of self-nature is not established. Therefore, the teacher Śāntarakṣita, who speaks of the distinction between sound and meaning, and Siṃhabhadra and others who follow his wishes, believe that even in conventional truth there is no external object, so it is non-dual. In conventional truth, blue and so on are the nature of self-aware direct perception, while in ultimate truth they are without self-nature, which is an unreasonable view. Since blue and so on have not been established as the nature of non-duality, it is unreasonable to consider the wheel of the aspects of blue and so on to be the nature of consciousness. The consciousness without aspects is self-illuminating, so it is not the one that illuminates the sound and meaning of blue and so on. Because there is no aspect different from blue, direct perception does not manifest either. Even what is experienced in a dream is only at that time. Therefore, for the manifestation that is always hidden, there is not even a slight sign of knowing it by following and reversing. Therefore, inference is also not certain. Whatever is certain about the nature of the manifestation of one's own continuum through inference is clearly the view of the Brahmins. In this regard, here, whatever nature can appear, if it is not attended to, it is called non-existence. Here, if knowledge is established by knowing blue, then since it is also without aspects, it will harm blue and so on. To that, a piebald cow.