Tibetan
ཅོས་ལས། དེ་ཡི་མཚན་བཅས་དམིགས་སྒོ་ནས། །ཐབས་མ་ཡིན་པར་རིང་བ་སྟེ། །ཞེས་ཏེ། མཚན་མ་དང་བཅས་པར་དམིགས་པས་ཐབས་མ་ཡིན་པའོ། །འདི་ལྟར་ཡང་ཞེས་པ་ནི་མིང་དང་མཚན་མ་དག་གིས་ལ། གསོག་ཏུ་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་དང༌། གསོབ་ཏུ་བྱེད་པ་ནི་མིང་གིས་སོ། །རྒྱང་རིང་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་ཞེས་པ་ནི་མཚན་མས་རྒྱང་རིང་དུ་འགྱུར་བའོ། །བསྟན་བཅོས་ལས། དེ་ནི་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ཡིས། །ཡང་དག་ཉེ་བ་ཉིད་དུ་བཤད། །ཅེས་པ་སྟེ། ཆགས་པ་མེད་པར་འཇུག་པ་ནི་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ལ་ཆགས་པ་དང་ཞེན་པ་དང་བདེན་པ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི་སྒྲོ་བཏགས་པ་སྟེ། དེ་ལ་གསུངས་པ་ནི། དེ་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ལེགས་པར་བཤད་པ་ནི་མཐོང་བའི་ལམ་དུ་སྐད་ཅིག་བཅུ་དྲུག་རྣམས་ཀྱིས་སོ། །ལེགས་པར་བསྟན་པ་ནི་སྦྱོར་བ་བཅུ་གཉིས་རྣམས་ཀྱིས་སོ། །ཤིན་ཏུ་མཐར་གཏུགས་པ་ནི་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་རབ་ཏུ་མི་གནས་པས་སོ། །ཤིན་ཏུ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ནི་ཆགས་པའི་མཐའ་རྣམས་རྣམ་པར་སྤངས་པས་སོ། །གང་དུ་ཡང་ཇི་ཙམ་དག་ནི་ཚིག་གི་རྒྱན་ནོ། །ངོ་མཚར་ནི་མིང་ལའོ། །ཆགས་པ་སྤོང་བའི་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ཞེས་པ་ནི་ཉེ་བར་འགྱུར་བ་སྟེ། དེ་ཡང་ཆགས་པ་རྣམས་སྤྱིར་བསྟན་ནས་ཁྱད་པར་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། འདིར་བསྟན་བཅོས་ལས། གཟུགས་སོགས་ཕུང་པོ་སྟོང་ཉིད་དང༌། །དུས་གསུམ་རྟོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་དང༌། །སྦྱིན་སོགས་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་རྣམས་ལ། །སྤྱོད་པའི་འདུ་ཤེས་མི་མཐུན་ཕྱོགས། །ཞེས་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་ཆོས་རྣམས་ལ་ཕུང་པོ་ནི་སྤུངས་པའོ། །སྤྱོད་པའི་འདུ་ཤེས་ཏེ། མིང་ངམ་མཚན་མར་བྱེད་པའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཉིད་པས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཏེ། ཆགས་པ་དང་བཅས་ཞེས་པའི་དོན་ཏེ། དེ་གསུངས་པ་ནི། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། །ཡུམ་བར་མར་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་སྤྱད་པར་བྱ་ཞེས་པར་ཀུན་ཏུ་ཤེས་པ་ནི་ཆགས་པའོ་ཞེས་གསུངས་པ་རྣམས་ནི་འདིར་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་ཕྱིར་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །ཆགས་པ་ལྷག་མ་གསུངས་པ་ནི་འདི་ཙམ་དུ་བསྐྱེད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། རྣམ་གྲངས་གང་གིས་ཞེས་པ་ནི་བྱེ་བྲག་གི་ལམ་འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་པོ་ཞེས་པ་ནི་རྟོགས་པས་དང་པོར་ཆགས་པའོ། །བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་བྱ་ཞེས་པ་ནི་རྣམ་པར་བརྟགས་ནས་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་ནི་གཉིས་པའོ། །འདིའི་ཆགས་པ་ནི་དོན་དམ་པར་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། སེམས་མི་རྟོག་པ་ལ་དེའི་ཕྱིར་གསུ
Chinese
经中说：“以彼之相执，非为方便乃远道。”即以相执著并非方便。又如说，以名与相，积聚而为，积聚者，以名也。令远者，以相令远也。论中说：“是乃善巧方便者，说为真近之体性。”即无著而入，于善巧方便者，著与执，真与异之体性，乃是增益。于彼所说者，如“是，如是”等。善说者，于见道中以十六刹那等。善示者，以十二支分等。极究竟者，于轮回与涅槃不极安住故。极清净者，断除贪著之边故。于何处，几何等，乃是词藻之庄严。奇哉，于名也。善巧于舍离贪著者，乃为近也。彼亦当先总说诸贪著，而后别说之。 此处论中说：“色等蕴空性，三时所悟诸法，布施等菩提分，行持之想不顺品。”即色等诸法，蕴乃积聚也。行持之想，以名或相而为不顺之品性，故为不顺品，即具有贪著之义。彼所说者，如“其后”等。于中品般若波罗蜜多中，布施等波罗蜜多等，及菩提之分应行持，如是所知乃贪著也，如是所说者，为于此处略示之故，当可获得也。所说剩余之贪著，如“于此生起”等。以何等之名相，此差别之道，乃是菩提心之初，即以证悟而初著也。应回向于菩提，即分别而回向乃第二也。此处之贪著，以胜义中无自性故，及心不分别故，为此而说。
English
The scripture says, "Attachment to characteristics is not a means, but a distant path." That is, attachment to characteristics is not a means. Furthermore, it is said that names and characteristics accumulate, and accumulation is through names. What makes it distant is that characteristics make it distant. The treatise says, "This is what the skillful in means say, it is said to be the very nature of closeness." That is, entering without attachment, for those skillful in means, attachment and clinging, the nature of truth and otherness, are additions. What is said about that is like "Yes, like that," and so on. The well-spoken is with the sixteen moments in the path of seeing. The well-shown is with the twelve branches. The ultimate is because it does not dwell extremely in samsara and nirvana. The extremely pure is because it has abandoned the extremes of attachment. Where, how much, etc., are the adornments of words. Wonderful, in name. Skillful in abandoning attachment is near. That is, one should first generally explain all attachments, and then explain them separately. Here, the treatise says, "Form and other aggregates are emptiness, the dharmas realized in the three times, generosity and other aspects of enlightenment, the thought of practice is a contrary aspect." That is, form and other dharmas, aggregates are accumulations. The thought of practice, because it is a contrary nature that is named or characterized, is a contrary aspect, that is, it has the meaning of attachment. What is said about that is like "After that," and so on. In the middle Prajnaparamita, generosity and other paramitas, and the aspects of enlightenment should be practiced, such knowledge is attachment, what is said like that, because it is briefly shown here, should be obtainable. The remaining attachment that is said, like "Arise here," and so on. By what kind of name, this differentiated path, is the first bodhicitta, that is, it is first attached by realization. One should dedicate to enlightenment, that is, distinguishing and dedicating is the second. The attachment here, because it is without self-nature in the ultimate sense, and because the mind does not discriminate, it is said for this reason.
Tibetan
ངས་པ་ནི་མི་ནུས་ཞེས་པ་ནི་སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་ལ། ཆགས་པར་བརྗོད་པ་དེ་རྣམས་སྤོང་བའི་དོན་དུ་གསུངས་པ་ནི། འདིར་བསྟན་བཅོས་ལས། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་ངར་འཛིན་མེད། །གཞན་དག་དེ་ལ་འཛུད་པ་དང༌། །དེ་ནི་ཆགས་པའི་མཐའ་འགོག་པར། །ཞེས་ཏེ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ངར་འཛིན་པ་མེད་པ་ནི་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་རློམ་པ་མེད་པའི་མཐུས་ཏེ། སྔོན་དུ་བཤད་ནས། གཞན་དག་རློམ་པ་མེད་པ་དེ་ལ་འཛུད་པར་གསུངས་པ་ནི་དེའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེའི་མིང་ཞེས་པ་ནི་རང་གི་ཆགས་པ་སྤངས་པ་དེའི་རྒྱུས་སོ། །ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི་གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་དག་པར་སྟོན་པ་ལ་སོགས་པའི་དུས་སུའོ། །ཡང་དག་པར་བསྟན་པར་བྱ་བ་ནི་སྔོན་དུ་ཐོས་པ་དང་མི་ལྡན་པ་ལ་ཉན་དུ་གཞུག་པའོ། །ཡང་དག་པར་དགོད་པ་ནི་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་ལེན་དུ་གཞུག་པའོ། །ཡང་དག་པར་གཟེངས་ བསྟོད་པ་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བྲོད་པ་བསྐྱེད་པའོ། །ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་དགའ་བར་བྱ་བ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པ་ལེགས་སོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། །ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་རྟོགས་པས་ནི་ཆགས་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནོད་པར་མི་བྱེད་པ་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་གནོད་པར་མི་བྱེད་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ངར་འཛིན་པ་མེད་པ་དང༌། སྦྱོར་བ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཆགས་པའི་མཐའ་རགས་པ་རྣམས་བཀག་ནས། བསྟན་བཅོས་ལས། རྒྱལ་ལ་སོགས་ལ་ཆགས་པ་ཕྲ། །ཞེས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་གང་ལ་ཡང་ཆགས་པ་དེ་ཡང་ཕྲ་མོ་སྟེ། སྩོགས་པའི་སྒྲས་ནི་དེ་དག་དང་གཞན་དག་གི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་མཚན་མ་དང་བཅས་པས་དམིགས་པ་སྟེ། དེ་གསུངས་པ་ནི། དེ་ནས་ཡང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ནི་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་མི་ནུས་ཞེས་པ་ནི་དུས་གསུམ་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བས་ན་མཚན་མར་བྱེད་པར་མི་ནུས་ཞིང་དམིགས་པར་བྱེད་མི་ནུས་ཏེ། རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་རྟོགས་པར་དཀའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་དུས་གསུམ་ལས་གྲོལ་ཞེས་པ་ནི་གོ་རིམས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མིག་གིས་དང༌། རྣ་བས་དང༌། སྣ་དང༌། ལྕེ་དང༌། ལུས་དང༌། ཡིད་རྣམས་ཀྱིས་མི་རིག་པ་ཉིད་དོ། །མངོན་པར་བྱང་མ་ཆུབ་ཅེས་པ་ནི་གང་དུ་དེ་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་ཅུང་ཟད་མེད་པའོ། །གང་ཡང་འདི་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའོ། །གང་དངོས་པོ་མེད་པ་དེ་ནི་འདི་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ནི་བསམ་པ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་ལ། དེ་ནི་གཟུགས་དང་ཚོར་བ་ནས་སངས་རྒྱ
Chinese
说“不能”是因为心性本身无自性。为了舍弃所有被称为贪执的事物，这里经典中说：“布施等无我执，其他融入于此中，此乃断除贪执边。”也就是说，对于布施等没有我执，是因为没有显现为实物的力量。先前已经说过，将其他融入于没有执着之中，是因为“为此”等等。所谓“其名”，是因为舍弃自身贪执的缘故。所谓“向外”，是在向他人正确显示等等的时候。所谓正确显示，是让先前没有听过的人听闻。所谓正确安置，是为了随之修行而正确地引导接受。所谓正确赞叹，是自己生起欢喜。所谓正确地欢喜，是通过精进努力“好啊”等等。所谓正确地随顺觉悟，是因为舍弃了贪执。所谓不损害，是不损害诸佛。同样，通过没有我执和两种结合，断除了粗大的贪执边。经典中说：“对佛等贪执微细。”也就是说，对佛等任何事物的贪执也是微细的。等等的声音是指对他们和其他善根随喜等等，凡是以相来执着的。这说的是“从那以后”等等。所谓“不能完全回向”，是因为会落入三时，所以不能以相来做，也不能执着，因为没有原因并且难以理解。所谓“从三时解脱”，是指按照顺序，眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体和意识都无法认知。所谓“没有现证菩提”，是指在任何地方，它本身都没有丝毫自性。凡是这些的自性，就是无实。凡是无实的，就是这些的自性不可思议，因为超出了思考。那就是从色和受直到佛
English
Saying "cannot" is because the nature of mind itself is without inherent existence. In order to abandon all things that are called attachment, it is said in the scriptures here: "Giving and so on have no self-grasping, others are integrated into this, this is to cut off the extreme of attachment." That is to say, there is no self-grasping for giving and so on, because of the power of not appearing as real things. It has been said before that integrating others into non-attachment is because of "for this" and so on. The so-called "its name" is because of abandoning one's own attachment. The so-called "outward" is at the time of correctly showing to others and so on. The so-called correct showing is to let those who have not heard before hear. The so-called correct placement is to correctly guide acceptance in order to practice accordingly. The so-called correct praise is to generate joy oneself. The so-called correct rejoicing is through diligent effort "good" and so on. The so-called correct following of realization is because of abandoning attachment. The so-called non-harming is not harming the Buddhas. Similarly, by not having self-grasping and two kinds of combination, the gross extremes of attachment are cut off. It is said in the scriptures: "Attachment to the Buddha and so on is subtle." That is to say, attachment to anything such as the Buddha is also subtle. The sound of "etc." refers to rejoicing in their and other roots of virtue and so on, all of which are grasped with characteristics. This is what is said about "from then on" and so on. The so-called "cannot completely dedicate" is because it will fall into the three times, so it cannot be done with characteristics, nor can it be grasped, because there is no reason and it is difficult to understand. The so-called "liberated from the three times" refers to the fact that, in order, the eyes, ears, nose, tongue, body, and consciousness cannot recognize it. The so-called "not directly realizing Bodhi" refers to the fact that in any place, it itself has not the slightest inherent existence. Whatever is the nature of these, is non-substantial. Whatever is non-substantial, is the nature of these inconceivable, because it is beyond thought. That is from form and feeling up to the Buddha.