Tibetan
ཞེས་པ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལ། གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་དང་འབྲས་བུ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་རྣམས་ཤིན་ཏུ་མེད་ན། འདི་ནི་ཅུང་ཟད་མིན་ཞེས་པ་ནི་ཀླན་ཀ་ལ། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི་ལན་ནོ། །དོན་དམ་པར་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཤིན་ཏུ་མེད་པ་ཉིད། དེའི་ཕྱིར་ན་དེ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལ་དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་དང་རོ་གཅིག་པས་ཡོད་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། །བདག་རྣམ་པར་དག་པས་ཐོབ་པ་ཡང་མེད་ལ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཡང་མེད་ཅེས་པའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལ་ཐོབ་པ་ནི་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་གྱི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལམ་གྱིས་ཐོབ་ཅེས་པ་སྟེ་ཀླན་ཀ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ལ། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི་ལན་ཏེ། གང་དུ་འདི་ལྟར་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་རྣམས་ཤིན་ཏུ་མེད་ལ། དེའི་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་དང་རོ་གཅིག་པས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་དེ། དེ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་སྟེ། དེའི་བདག་ཉིད་ལ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་དེ་ལྟར་མི་འགྱུར་བས་ཐོབ་པས་མངོན་པར་རྟོགས་པ་མེད་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། །བདག་མེད་པས་གཟུགས་དང་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་མུ་མེད་པ་ཞེས་པ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལ། དེ་གང་དུ་མཐོང་བར་འགྱུར་བའི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་མཐའ་ནི་དེ་ཇི་ལྟར་མུ་མེད་པ་ཡིན་ཞེས་པ་ནི་ཀླན་ཀ་སྟེ། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི་ལན་ཏེ། ཇི་ལྟར་ན་བདག་ནི་ཤིན་ཏུ་མེད་པ་ཉིད་དེ། དེའི་ཕྱིར་གང་ཡང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་དེ་ལ་མེད་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་མུ་ཇི་ལྟར་ཆོས་ཉིད་དང་རོ་གཅིག་པས་རོ་གཅིག་པ་ཡོད་པ་མིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་ཤིན་ཏུ་ཡང་མུ་མེད་པ་ཉིད་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཁྱད་པར་ཅན་དེའི་དབྱེ་བ་ནི་དོན་དམ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་ཡང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་དག་པ་དེ་ཉིད་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་དག་པ་དང༌། ཐམས་ ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པ་དང༌། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམ་པར་དག་པ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །གང་དེ་དེ་ལྟར་དོན་དམ་པར་མེད་པ་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པ་དེ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ་ཞེས་པ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལ། དེ་གལ་ཏེ་དེ་གང་དུ་རྟོགས་ན་དེ་ལྟར་ན་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་མ་ཡིན་ཞེས་པ་ནི་ཀླན་ཀ་ལ། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པ་ནི་ལན་ཏེ། འདི་ཉིད་འདིའི་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ། གང་གིས་འདིར་དོན་དམ་པར་ཤིན་ཏུ་མེད་པར་རང་དང
Chinese
这就是宗义。如果蕴、果和一切智自性皆不存在，这并非少分，这是责难。因为极其清净，这是回答。究竟而言，一切法皆不存在。因此，它是空性之自性法性，它也与世俗一体而存在之义。我以清净而获得亦无，现证亦无，这是宗义。获得是无间道之现证，是解脱道所获得，这是责难如前。因为极其清净，这是回答。无论何处，如是法之自性，诸法皆不存在，以其真如之法而一体，故于世俗中存在。它也是自性清净。于其自性，一切智如是不变，故以获得而无现证之义。以无我故，色与受等无边，这是宗义。彼于何处可见之蕴等之边，彼如何是无边，这是责难。因为极其清净，这是回答。如何我乃极其不存在之自性。因此，无论何处，色等亦于彼真如中不存在，彼等之边如何与法性一体，故非一体存在耶？彼乃自性空性之极其无边性，乃一切法之共同相，并且特殊者彼之差别并非胜义谛之故。因此，无论何处，色等清净，彼即是果清净，以及一切智自性清净，以及般若波罗蜜多清净之义。无论何者，如是胜义谛中不存在，通达一切法，彼即是般若波罗蜜多，这是宗义。彼若于何处通达，如是则非极其清净，这是责难。因为极其清净之故，这是回答。此即是此之极其清净。以何于此胜义谛中极其不存在而自
English
This is the tenet. If the aggregates, results, and the very nature of omniscience do not exist at all, this is not a small matter, this is a criticism. Because it is extremely pure, this is the answer. Ultimately, all phenomena are completely non-existent. Therefore, it is the nature of emptiness itself, and it also exists in conventionality as one with it. There is no attainment or realization through pure self, this is the tenet. Attainment is the realization of the path of no interruption, which is attained by the path of liberation, this is the criticism as before. Because it is extremely pure, this is the answer. Wherever, like this, the nature of phenomena is such that all phenomena are completely non-existent, and because it is one with the Dharma of Suchness, it exists in conventionality. It is also pure by nature. In its essence, omniscience does not change in that way, so there is no realization through attainment. Because of selflessness, form and feeling, etc., are infinite, this is the tenet. Where is the edge of the aggregates, etc., where it can be seen? How is it infinite? This is the criticism. Because it is extremely pure, this is the answer. How is it that self is completely non-existent? Therefore, wherever form and so on do not exist in Suchness, how can their edge be one with the Dharma nature, so is it not one existence? That extremely infinite nature, which is empty of its own nature, is the general characteristic of all phenomena, and the distinction of that particular one is not ultimate truth. Therefore, wherever form and so on are pure, that is the purity of the result, and the purity of the very nature of omniscience, and the meaning of the purity of the Prajnaparamita. Whatever is not existent in ultimate truth in that way, realizing all phenomena, that is the Prajnaparamita, this is the tenet. If it is realized somewhere, then it is not extremely pure, this is the criticism. Because it is extremely pure, this is the answer. This itself is the extreme purity of this. Because of what is completely non-existent in ultimate truth here and self
Tibetan
་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟོགས་ཤིང་མཐོང་བའོ། །གང་དུ་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་ཡོད་ཅིང་དོན་དམ་པར་ནི་ཤིན་ཏུ་མེད་དེ་དངོས་པོ་དང༌། དངོས་པོ་མེད་པའི་རྟོགས་པ་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་ཀླན་ཀ་དང་ལན་ནོ། ། གསུམ་པ། ཐམས་ཅད་ཤེས་པའི་སྐབས། ལམ་ཤེས་པའི་རྗེས་ལ་དེ་རྣམས་བདེ་བར་རྟོགས་པའམ་རྣམ་པར་སྤྲོས་པའི་དོན་དུ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ་ལ། དེ་ནི་དངོས་པོ་བརྒྱད་དེ་དེ་ལྟར་ཡང་བསྟན་བཅོས་ལས། ཤེས་པས་སྲིད་ལ་མི་གནས་ཤིང༌། །སྙིང་རྗེས་ཞི་ལ་མི་གནས་དང༌། །ཐམས་མ་ཡིན་པས་རིང་བ་དང༌། །ཐབས་ཀྱིས་རིང་བ་མ་ཡིན་ཉིད། །མི་མཐུན་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་དག་དང༌། །སྦྱོར་དང་དེ་ཡི་མཉམ་ཉིད་དང༌། །ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་མཐོང་བའི་ལམ། །དེ་འདྲ་ཀུན་ཤེས་ཉིད་དུ་འདོད། །ཅེས་ལ། འདིའི་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ནི། ཚུ་རོལ་ཕ་རོལ་མཐའ་ལ་མིན། །དེ་དག་བར་ན་མི་གནས་ཤིང༌། །དུས་རྣམས་མཉམ་པ་ཉིད་ཤེས་ཕྱིར། །ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པར་འདོད། །ཅེས་ཏེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་དོ། །ཚུ་རོལ་ནི་འཁོར་བ་ལ་ཕ་རོལ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ། །བར་ནི་དབུས་ལ་ཡང་མི་གནས་པ་སྟེ། གསུམ་ཆར་མི་དམིགས་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེ་དག་ཡང་དག་པར་རིག་པས་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་གཉི་གའི་ཉེ་བར་དམིགས་པ་དང་བྲལ་བས་གང་དུ་ཡང་སྟེ། ཆོས་ཉིད་ལ་ནི་དུས་གསུམ་མཉམ་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཆོས་རྣམས་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཉེ་བར་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་གསུངས་པ་ནི་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ནི་ཐུན་མོང་དུ་སྔོན་བཤད་ནས་འདིར་ནི་ཁྱད་ པར་གྱི་རང་བཞིན་ལའམ། ཡང་ན་གང་དུ་ཡང་མི་གནས་པ་སྟེ། གང་གི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བ་རྗེས་སུ་མི་དམིགས་པ་གསུམ་གྱིས་མི་གནོད་པ་རྣམས་སོ། །ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་ཆོས་རྣམས་རྟག་ཏུ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉན་ཐོས་རྣམས་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་མ་རིག་པ་ཙམ་པོ་སྤང་བའི་རང་གི་སྡུག་བསྔལ་ཟད་པ་ཙམ་པོ་ཚོལ་ཏེ། འཁོར་བ་ཡོངས་སུ་བརྟགས་ཤིང་ཤིན་ཏུ་ཡིད་བྱུང་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་བརྟགས་ཤིང་དེ་ཤིན་ཏུ་འདོད་ནས་འབད་པ་ཉིད་ཀྱིས་མྱུར་བ་མྱུར་བ་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱིར་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་འདོད་ཅེས་པས་འཁོར་བ་དང༌། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་མི་གནས་པ་ཉིད་དེ། དེ་ནི་བསྟན་བ
Chinese
通达并且见到一切法。无论在哪里，一切法在世俗中存在，但在胜义中则完全不存在，从对事物和非事物的理解中产生，这就是辩论和回答。 第三，一切智的场合。 在了解道路之后，为了容易理解或详细阐述这些，应该阐述一切智。那是八种事物，如论典中所说：智慧不住于有，慈悲不住于寂静，非一切故远，以方便故非远。不相容的对治品，结合及其平等性，声闻等见道，都认为是遍知。这里详细的解释是：此岸彼岸非边际，不住于其间，知晓诸时平等性，故名般若波罗蜜多。也就是说，般若波罗蜜多就是一切智。此岸是轮回，彼岸是涅槃。中间也不住在中央，意思是三者皆不可得。智慧和慈悲正确地认识到，远离了轮回和涅槃以及两者的执着，因此无处不在。因为法性中三时平等，并且诸法自性不可得，所以这样说，如具寿等。那是共同的先前已经说过，这里是特殊的自性，或者是不住在任何地方，不损害不离其自性的三种不可得。因为极其清净，所以说诸法恒时极其清净，因为在胜义中不存在。声闻们仅仅是为了舍弃烦恼的无明，仅仅寻求自己的痛苦的止息，完全考察轮回，并且非常厌恶，考察涅槃，并且非常渴望，因此通过努力迅速地进入涅槃。菩萨们不是这样，因为为了所有众生希求无上菩提，所以不住于轮回和涅槃，这是教
English
All dharmas are understood and seen. Wherever all dharmas exist conventionally, but are completely non-existent in the ultimate sense, arising from the understanding of things and non-things, that is debate and answer. Third, the occasion of all-knowing. After understanding the path, in order to easily understand or elaborate on these, the all-knowing itself should be explained. That is eight things, as it is also stated in the treatise: Wisdom does not abide in existence, compassion does not abide in peace, far because not all, not far because of means. Incompatible antidotes, union and its equality, the path of seeing of the hearers and so on, are all considered to be omniscient. The detailed explanation here is: This shore, the other shore, is not the edge, does not abide in between them, knowing the equality of all times, therefore it is called Prajnaparamita. That is to say, Prajnaparamita is all-knowing. This shore is samsara, the other shore is nirvana. The middle does not abide in the center, meaning that all three are unattainable. Wisdom and compassion correctly recognize that they are free from attachment to samsara and nirvana and both, so they are everywhere. Because the three times are equal in the nature of dharma, and the nature of all dharmas is unattainable, so it is said, such as the venerable one and so on. That is commonly said before, here is the special nature, or does not abide anywhere, does not harm the three unattainables that do not leave its nature. Because it is extremely pure, it is said that all dharmas are always extremely pure, because they do not exist in the ultimate sense. The hearers only seek to abandon the ignorance of afflictions, only seek the cessation of their own suffering, completely examine samsara, and are very disgusted, examine nirvana, and are very eager, so they quickly enter nirvana through effort. Bodhisattvas are not like that, because they desire unsurpassed enlightenment for all sentient beings, so they do not abide in samsara and nirvana, this is the teaching.