Tibetan
བདག་ལ་བསྟོད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའོ། །སྒྲུབ་པའི་ལེའུ་འདིར་ཡན་ལག་བདུན་གྱིས་སྒྲུབ་པ་གསལ་བར་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡང་ངན་འགྲོའི་གཞུང་མང་བའི་ཕྱིར་དམྱལ་བའི་ལེའུ་བརྗོད་པ་སྟེ་བདུན་པའོ།། །།དག་པ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ནི་མོས་པར་དཀའ་བ་ཉིད་པས་དེ་གསུངས་པ་ནི། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དོན་དུ་མི་གཉེར་བ་ནི་འདུན་པ་དམན་པས་སོ། །ཉེ་བར་བསྟན་པ་ནི་བགེགས་ཀྱིས་སོ། །ལེགས་པར་མི་ཉན་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་དགེ་བའི་བཤེས་ གཉེན་རྣམས་ལའོ། །ཇི་ཙམ་དུ་ཟབ་པ་ཞེས་པ་ནི་མིང་ཙམ་དུ་ཟབ་པས་མོས་པར་དཀའ་བ་ལ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་སྔོན་གྱི་མཐའ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་མ་བཅིངས་མ་གྲོལ་བ་སྟེ། དུས་གསུམ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཆོག་ཏུ་མོས་པར་དཀའ་བ་ནི་མཆོག་ཏུ་ཟབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔ་ནས་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་ནི་འཆིང་བ་ལ་སྔ་ནས་དག་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྡོག་པའི་ཐར་པ་སྟེ། དག་པ་ཞེས་རབ་ཏུ་གྲགས་པའོ། །འདིར་ཡང་བཅིངས་པ་དང༌། གྲོལ་བ་དག་ནི་ཤིན་ཏུ་མེད་ཅིང་དག་པ་ཞེས་པ་ནི་མཆོག་ཏུ་ཟབ་པའོ། །རྣམ་པར་དག་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་བསྟན་བཅོས་ལས། འབྲས་བུ་དག་པ་གཟུགས་ལ་སོགས། །དག་པ་ཉིད་དེ་གང་གི་ཕྱིར། །དེ་གཉིས་ཐ་དད་མ་ཡིན་ཞིང༌། །བཅད་དུ་མེད་པས་དག་པར་བརྗོད། །ཅེས་ཏེ། འབྲས་བུ་དག་པ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ཡང་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དག་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི་དེ་ལ་འདིས་གོང་དུ་མོས་པར་དཀའ་བའོ། །གཉིས་སུ་མེད་པ་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ལ། གཉིས་སུ་བྱར་མེད་པ་ནི་ཕན་ཚུན་དུ་མ་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཉིད་ཀྱི་བཤད་པ་ནི་ཐ་མི་དད་ཅིང་གཅད་དུ་མེད་པ་ཞེས་པའོ། །ཡུམ་ཆེན་མོར་གསུངས་པའི་རྣམ་པར་དག་པ་རབ་ཏུ་དབྱེ་བའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་སུ། ཉོན་མོངས་ཤེས་བྱ་ལམ་གསུམ་གྱི། །ཉམས་ཕྱིར་སློབ་མ་བསེ་རུ་དང༌། །རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ཀྱི་དག་པ་སྟེ། །སངས་རྒྱས་རྣམ་ཀུན་ཤིན་ཏུ་བཞེས་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་དང༌། གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང༌། ལམ་དང་གསུམ་པ་རྣམས་ལ་སྲིད་པ་མི་ཤེས་པའི་ལམ་གསུམ་དེས་སྤངས་པ་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་གོ་རིམས་ཇི་བཞིན་དུ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཏེ་དེ་ནི་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་སྲས་ལ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ནི་མཐའི་མཚམས་དེ་ལས་ཤིན་ཏུ་འདས་པས་ཤིན་ཏུ་བ་ལ་ཤིན་ཏུ་བ་ནི་སྲིད་པ་མཐར་གྱུར་པ་སྟེ། བག་ཆགས་དང་བཅས་པའི་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ
Chinese
以赞颂自己等，对蕴等产生执着。此修持品中，因已阐明以七支修持之故。即使如此，因恶趣之理众多，故宣说地狱品，即第七品。当宣说清净，因其本身难以信受，故宣说之，即从“此后”等开始。不追求意义，是因意愿低下。指示附近，是因魔障。不善于听闻等，是指善知识们。所谓多么深奥，是指仅在名义上深奥，故难以信受。对于色等之前际等，也未束缚，未解脱，因三时无自性之故。极难信受，是因极其深奥之故。从一开始就完全进入，是因从一开始就清净的束缚，故那是相反的解脱，即清净被广为称颂。此处，束缚和解脱等，是完全不存在的，所谓清净，是极其深奥的。清净之相，在论典中说：“果清净色等，清净性即是，因何之故，彼二非异，不可分割故，说为清净。”即，果清净是应修持的，那也是色等的清净性。为何如此说呢？即对此，以此在之前难以信受。无二，是以其自性。不可二分，是因彼此不混淆之故。对此的解释是，不相异且不可分割。为了详细区分《大般若经》中所说的清净，故在论典中说：“烦恼所知及道三，衰损故声闻独觉，佛子之清净，诸佛极超胜。”即，烦恼等，以及所取的分别念，以及道和三者，以不知有之三道断除的清净，依次是声闻和独觉以及菩萨们，那是诸佛之子，而诸佛则是完全超越了那尽头之界限，完全之完全是存在的尽头，因已断除习气和俱生的障碍之故。
English
Attachment to aggregates, etc., arises from praising oneself, etc. In this chapter on practice, the practice with seven branches is clearly explained. Even so, since there are many reasons for bad migrations, the chapter on hells, the seventh chapter, is spoken. Purity should be spoken of, because it is difficult to believe in itself, so it is spoken of, starting from "then." Not seeking meaning is due to low intention. Showing near is due to obstacles. Not listening well, etc., refers to virtuous friends. How profound it is, means that it is only nominally profound, so it is difficult to believe. For the former limits of form, etc., there is neither binding nor liberation, because the three times have no self-nature. It is extremely difficult to believe because it is extremely profound. Entering completely from the beginning means that liberation is the opposite of bondage, which is pure from the beginning, so purity is widely praised. Here, binding and liberation, etc., are completely non-existent, and purity is extremely profound. The characteristic of purity is stated in the treatise: "The fruit is pure, form, etc., purity itself is, for what reason, the two are not different, and because they cannot be separated, it is called purity." That is, the pure fruit is what should be practiced, and that is the purity of form, etc. Why is that? That is, it is difficult to believe in this before. Non-duality is by its very nature. Non-separability is because they do not confuse each other. The explanation of this is that it is not different and cannot be separated. In order to distinguish the purity mentioned in the Great Mother Sutra, it is said in the treatise: "Afflictions, knowable objects, and the three paths, due to deterioration, the purity of disciples, solitary Buddhas, and the sons of the Buddhas, the Buddhas are extremely superior." That is, afflictions, etc., and the discriminated perceptions of what is grasped, and the path and the three, the purity that is abandoned by the three paths that do not know existence, are in order the Hearers, Solitary Buddhas, and Bodhisattvas, who are the sons of the Victorious Ones, and the Buddhas have completely transcended that limit, and the completely complete is the end of existence, because they have abandoned the obscurations together with the habitual tendencies.