Tibetan
ཇིག་པས་སམ་གཞན་སྐྱེས་པས་མ་ཡིན་པ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་གནས་གཞན་དུ་འཕོ་བ་དང་འཇིག་པ་མེད་པས་སོ། །ཡང་དག་པར་ལེན་པ་ནི་ཡང་དག་པའི་བླ་མ་ལ་སྟེ། དུས་མཚམས་དང་བཅས་པ་ཡང་དག་པར་བླངས་པའོ། །ཁྲོས་པ་ནི་སྨོད་པ་དོར་བ་ལ་རྡེག་པ་ནི་གདུང་བའོ། །སྤྱོས་པ་ནི་སྐྱོན་དུ་གྱུར་པ་དང་མ་གྱུར་པ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། །ང་རྒྱལ་དང་བཅས་པ་ནི་ཡོད་པ་ལས། ཐབས་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་དང་འདྲ་བ་སྟེ། དེས་འདི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་ནི་མི་དམིགས་པས་སོ་ཞེས་པ་ནི་ཐབས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་སྟེ། གཉིས་པའོ། །ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་དང་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་འདི་རྣམས་ནི་འདུན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཡོད་མོད་ཀྱི། ཅུང་ཞིག་འདིར་རབ་དང་བཅས་པས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གཞན་དུ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ཀྱང་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་ནི་ཁ་ཅིག་གིས་བདག་ཉིད་ཀྱི་དགེ་བ་མི་ཟད་པར་བྱེད་པར་འདོད་ནས་ཡོངས་སུ་བསྔོ་ཞིང་རྗེས་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་རྒྱས་པར་བྱེད་པ་དང༌། བསོད་ནམས་རྒྱས་པར་བྱེད་པ་དང༌། སེར་སྣ་ལ་སོགས་པའི་སེམས་ཀྱིས་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའོ། །ཁ་ཅིག་ཏུ་ནི་དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་བྱས་པ་དེ་ལྟར་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་བྱའོ་ཞེས་པས་འདི་དག་གི་རིམ་པ་ནི་ངེས་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་མཐར་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའམ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་སྟེ། དེའི་དེ་དག་བརྗོད་པའི་ལེའུ་ནི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་ལེའུ་སྟེ་དྲུག་པའོ།། །།འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་སྒྲུབ་པ་དང་ཤིན་ཏུ་དག་པ་ཞེས་པ་རྣམ་པ་གཉིས་བསྟན་ཏེ། དེ་ལ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་འདོད་ཆགས་དང༌། ཁོང་ཁྲོ་བ་དང༌། ང་ རྒྱལ་དང༌། མ་རིག་པ་དང༌། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་དང༌། ལོག་པར་ལྟ་བ་དྲུག་སྟེ། འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཉིད་ལ་ཁོང་ཁྲོ་སྤངས་པས་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པ་ན་སྤྱོད་པ་བཅུ་ཞེས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་བཅུ་དྲུག་རབ་ཏུ་སྤོང་བར་འགྱུར་བ་ནི་བག་ལ་ཉལ་ལས་མངོན་དུ་རྒྱུ་བའི་གནོད་པ་ཅན་ནི་མེད་དེ། སྔོན་ཉིད་དུ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བག་ལ་ཉལ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། གནས་དང༌། བག་ཆགས་སོ། །འདིར་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་དང་བཅས་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ལོག་པར་ལྟ་བ་ལས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་མེད་ཅེས་པའི་སྐུར་བ་འདེབས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་མངོན་པ་ཀུན་ལས་བཏུས་པར་ནི་མཐར་འཛི
Chinese
不是由毁灭或其他产生，因为从法界不会转移到其他地方，也不会毁灭。如实取受是指如实的上师，如实地取受有时间限制。愤怒是指舍弃辱骂，殴打是指伤害。辱骂是指已经成为过失和未成为过失的那些。伴随我慢是指从存在中。方便类似于解脱，因此随喜此者是因为不可得，这是随喜方便，是第二种。这些回向和随喜虽然在希求等中存在，但稍微在这里是与殊胜一起的。薄伽梵虽然以对其他的随喜为先导，但回向是有些人认为自己的善根不会穷尽，因此回向，并以随后的心完全增长，增长福德，并且因为不以悭吝等心执着，所以随喜其他的布施等。在一些地方，像那样随喜之后，应该像那样回向，因此这些的次第是不确定的。因此，最终是随喜或回向，因此讲述这些的章节是随喜和回向的章节，即第六品。超越世间的修道之道的成就和极度清净这两种已经显示，对此，俱生贪欲，嗔恚，我慢，无明，坏聚见，邪见这六种，在欲界中行持的那些，由于舍弃了嗔恚，在色界和无色界中行持的十种，总共十六种烦恼将被彻底舍弃，因为没有从随眠中显现行持的损害，因为先前就已经舍弃了。随眠也有两种，即处和习气。在此，从缘起中产生的蕴等，以具有自性的方式进行虚构的邪见，不是指责没有因果。在《阿毗达磨集论》中，是执取
English
It is not from destruction or other origins, because from the realm of Dharma, there is no transference to another place, nor is there destruction. Taking up correctly refers to the authentic guru, taking up correctly with time limits. Anger refers to abandoning insults, and striking refers to harming. Reviling refers to those that have become faults and those that have not. Accompanied by pride refers to from existence. Skillful means is similar to liberation, therefore, rejoicing in this is because it is unattainable, this is rejoicing in skillful means, the second. These dedications and rejoicings, although they exist in aspiration and so forth, are slightly here with excellence. Although the Bhagavan precedes with rejoicing in others, dedication is because some think that their own merit will not be exhausted, therefore they dedicate, and with the subsequent mind, they fully increase, increase merit, and because they do not cling with miserly minds and so forth, they rejoice in others' generosity and so forth. In some places, after rejoicing in that way, one should dedicate in that way, therefore the order of these is uncertain. Therefore, ultimately it is rejoicing or dedication, therefore the chapter that speaks of these is the chapter of rejoicing and dedication, the sixth chapter. The accomplishment and extreme purity of the path of meditation that transcends the world, these two have been shown, and for this, the six co-emergent desires, anger, pride, ignorance, view of the aggregates, and wrong view, those who practice in the desire realm, because they have abandoned anger, the ten who practice in the form and formless realms, a total of sixteen afflictions will be completely abandoned, because there is no harm from the latent arising into manifestation, because it has already been abandoned previously. Latency also has two aspects, namely place and habit. Here, the aggregates and so forth that arise from dependent origination, the wrong view of fabricating them as having inherent existence, is not accusing that there is no cause and effect. In the Abhidharmasamuccaya, it is grasping
Tibetan
ན་པར་ལྟ་བ་བཤད་དེ། འདི་ཡང་ལོག་པར་ལྟ་བའི་བྱེ་བྲག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་གཅིག་ཅིག་ཆུང་ངུ་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོའི་བྱེ་བྲག་གིས་དང༌། ཆེན་པོའི་ཆེན་པོའི་དབྱེ་བས་རྣམ་པ་དགུ་སྟེ། འདོད་པའི་ཁམས་དང་བསམ་གཏན་བཞི་དང་གཟུགས་མེད་པར་གཏོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་གཅིག་ལ། ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོས་སྐྱོན་མེད་པར་རྩོམ་པར་བཅོམ་ཞིང་སྐྱོན་དང་འགལ་བ་ཅན་ནི་བསྒོམ་པའི་ལམ་སྟེ། བསྒོམ་པ་བསྒོམ་པས་ལམ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །ཤིན་ཏུ་བའི་བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་མཐའ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་པ་གཉིས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ཏེ། གང་ཡང་ཆུང་ངུ་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོའི་རྣམས་ལ་ཡང་ཆུང་ངུ་ལ་སོགས་པར་ཕྱེ་བས་བྱེ་བྲག་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་གཅིག་ལ། འདིར་དང་པོའི་བརྒྱད་ཅུ་ནི་གཉེན་པོའི་བྱེ་བྲག་སོ་སོར་བར་ཆད་མེད་པ་དང་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་རྣམས་ཏེ། འདིར་བར་ཆད་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ལམ་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པས་ལམ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ན་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་ཞེས་བྱ་ལ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་མི་སྐྱེ་སྟེ། རང་གི་སྐད་ཅིག་ལ་ནུས་པ་མེད་ཅིང་མི་སྐྱེ་བ་ནས་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར་ཞེས་པ་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་སྟེ། སྔོན་དུ་ལམ་གྱིས་རྟོགས་ཞེས་པས་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལམ་ལ་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་ན། གཉེན་པོས་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་པའི་ངོ་བོས་སྤོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ ཡང་ཆོས་མངོན་པ་ཀུན་ལས་བཏུས་པར་གཉེན་པོའི་བྱེ་བྲག་སྐྱེས་པས་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེ་བར་མི་ནུས་ཤིང༌། བག་ཆགས་སུ་བསྒྲགས་པའི་གནས་ངན་ལེན་གྱི་བྱེ་བྲག་འགགས་པ་དུས་མཉམ་དུ་སྣང་བ་སྐྱེས་པས་མུན་པ་འགག་པ་བཞིན་ལ། དེ་ལྟར་ཡང་འགགས་པས་མ་འོངས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཉིད་དུ་གནས་པ་དེ་ལ་ཡང་སྤངས་སོ་ཞེས་བཤད་དོ། །དེའི་དང་པོ་འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ནི་སྒྲུབ་པའི་བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་རྣམས་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་པ་དྲུག་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་དྲི་མ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ས་དགུ་ལའོ། །དེ་ནས་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་བདུན་ཅུ་རྩ་གཅིག་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་གྱི་བྱེ་བྲག་རྣམ་པར་དག་པའི་བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ཞེས་བརྗོད་དོ། །སྒྲུབ་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་དང༌། བདུན་ཅུ་རྩ་གཉིས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱེ་བྲག་བདུན་ཅུ་རྩ
Chinese
再者，宣说邪见，这也是邪见的差别支分。于此，一个烦恼以小、中、大的差别，以及大之大的差别，分为九种。仅就欲界、四禅和无色界而言，就有八十一种。以烦恼的对治无过失地造作而降伏，具有过失和相违者，即是修道，以修习修习而成为道。极胜的修道之边际，是具有二种发心之自性者。任何小、中、大等，又分为小等，有八十一种差别。此处最初的八十，是各自对治的差别，即无间道和解脱道的自性者。此处以“成为无间道之道的缘故”而言，若为道之因，则称为无间道。以其自身之故，烦恼不生，在自之刹那无有能力，从不生而成为解脱，所谓解脱，即是先前以道而证悟，故称为道。对于解脱道而言，因为是解脱，故以对治使烦恼不生的体性而断除。如是 又在《阿毗达磨集论》中说，对治的差别生起，则不能生起烦恼，并且说作为习气的所依处恶趣的差别灭尽，同时生起显现，犹如黑暗灭尽一般。如是，又因为灭尽，未来不生烦恼的法性安住，也说为已断除。其中的第一个，欲界的理由是，成办的修道之体性，以第六发心等之自性，为无垢等九地。之后，色界和无色界的七十一种差别是，殊胜道的差别，即极清净的修道之体性，称为极极清净的修道之自性者。因为观待成办而极清净，并且是七十二之因的缘故。差别七十
English
Furthermore, the view of wrong views is explained, and this is also a division of wrong views. Here, one affliction is divided into nine types by the distinctions of small, medium, and large, and large of the large. Just in terms of the desire realm, the four dhyanas, and the formless realm, there are eighty-one. Those who flawlessly engage in and subdue afflictions with antidotes, and those who possess faults and contradictions, are the path of meditation, which becomes the path through meditating on meditation. The ultimate limit of the most excellent path of meditation is that which possesses the nature of two bodhicittas. Any small, medium, and large, etc., are further divided into small, etc., resulting in eighty-one distinctions. Here, the initial eighty are the distinctions of individual antidotes, which are the nature of the uninterrupted path and the path of liberation. Here, it is said that "because it becomes the path of the uninterrupted path," if it is the cause of the path, it is called the uninterrupted path. Because of that itself, afflictions do not arise, and in its own instant, it has no power, and from not arising, it becomes liberation, so-called liberation, which is previously realized by the path, is called the path. For the path of liberation, because it is liberation, it is abandoned by the nature of the antidote that prevents afflictions from arising. Thus, Also, in the *Abhidharmasamuccaya*, it is said that when the distinction of the antidote arises, afflictions cannot arise, and it is said that the distinction of the bad destination, which is proclaimed as habit, ceases, and appearance arises simultaneously, like the cessation of darkness. Thus, also, because of cessation, it is said that even that which abides in the dharma nature of not giving rise to future afflictions is abandoned. The first of these, the reason for the desire realm, is that the nature of the path of meditation that accomplishes, with the nature of the sixth bodhicitta, etc., is the nine grounds of stainlessness, etc. After that, the seventy-one distinctions of the form and formless realms are the distinctions of the extraordinary path, which is the nature of the extremely pure path of meditation, called the nature of the most extremely pure path of meditation. Because it is extremely pure in relation to accomplishment, and because it is the cause of the seventy-two. Distinction seventy