Tibetan
ན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་གང་གིས་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ལ་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པར་བྱེད་པ་དེ་ལ་སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་ཞེས་ཆོས་མངོན་པ་ཀུན་ལས་བཏུས་པར་བཤད་དོ། །ལམ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པས་ནི་མ་མཐོང་བ་མཐོང་བ་མེད་པས་མཐོང་བའི་ལམ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཅེས་འདོད་ན་བཟོད་པ་ལ་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་གཞན་རྣམས་ཀྱང་མཐོང་བའི་ལམ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་བཞི་པོས་ནི་འདོད་ཆགས་དང༌། ཁོང་ཁྲོ་དང༌། ང་རྒྱལ་དང༌། མ་རིག་པ་དང༌། ཐེ་ཚོམ་དང༌། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་དང༌། མཐར་འཛིན་པར་ལྟ་བ་དང༌། ལོག་པར་ལྟ་བ་དང༌། མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་དང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་དང༌། བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་རྣམས་འདོད་པའི་ཁམས་པ་ལ་སོ་སོར་བཅུ་ཞེས་པས་བཞི་བཅུ་ལ། རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་བཞི་པོ་ལ་ནི་དེ་ཉིད་ལ་ཁོང་ཁྲོ་བ་སྤངས་པས་བསམ་གཏན་བཞི་དང་གཟུགས་མེད་བཞིར་སོན་པའི་ལ་བདུན་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཞེས་པ་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་བརྒྱ་རྩ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་སྤོང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་འདོད་ཆགས་ནི་བག་ལ་ཉལ་གྱིས་ཞེན་པའོ། །ཁོང་ཁྲོ་བ་ནི་ཞེ་སྡང་ངོ༌། །ཡང་དག་པའམ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་སེམས་ཀྱི་གཟེངས་བསྟོད་པ་ནི་ང་རྒྱལ་ལོ། །རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་ནང་དུ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་དེ་ལ་མཆོག་ཉིད་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ནི་ལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའོ། །དེ་ཉིད་ལ་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལམ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་སྟེ། ལྷག་མ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ནི་མདོ་སྡེ་ཚངས་པའི་དྲ་བ་ནས་བཤད་པའི་ལྟ་བ་དྲུག་ཅུ་རྩ་གཉིས་ནང་དུ་འདུས་པ་ཅན་ཏེ། དེ་ཡང་འདིར་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ནི་གཞན་གྱི་གྲུབ་པའི་མཐའ་མན་ངག་གིས་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དེ་རབ་ཏུ་སྤོང་བར་འགྱུར་ལ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ནི་རིང་མོ་ནས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་བསྒོམ་པའི་ལམ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རབ་ཏུ་སྤོང་སྟེ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ནི་སེམས་ཅན་དུ་ལྟ་བའི་བག་ཆགས་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་བྱུང་བར་གྱུར་པ་འདི་རྣམས་ལ་བདག་གིའོ་ཞེས་པའི་བློ་ནི་རིམ་གྱིས་ཉོན་མོངས་པ་མཐའ་དག་དང་འགལ་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་ནས་ཡང་ཉོན་མོངས་པ་འབྱུང་བ་མེད་དེ། གང་ཡང༌། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་འདིར། །གློ་བུར་བ་ཡི་དྲི་མ་རྣམས། །དེ་ཡི་སྔ་ནས་ནུས་མེད་ན། །ཕྱིས་ནི་ནུབ་པ་གང་ནས་བྱུང་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་བདག་དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་སུ་རི་དགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་སྨོད་མེད་ལུས་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ནི་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་གྱི་ཤུགས་ཀྱིས་ཞེས་པ་སྟེ། རྒྱས་པར་དགོས་པ་མེད་དོ། །འདིར་མཐོང་བའི་ལམ་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་རྣམས་སུ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་དག་ཅེས་གསུངས་ཀྱང༌། བཅོམ་ལྡན་ འདས་ལ་འཛིན་པ་ཡོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞིར་ཕྱེ་བ་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའི་ཕྱིར་དང༌། དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ངོ་བོ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ལ། དེ་ཡང་མ་རིག་པའི་ནང་དུ་འདུས་པས་མ་རིག་པ་སྤངས་པས་དེ་ལྟར་སྤང་སྟེ། དེ་ལྟར་ཡང་མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་རྣམས་ལས་གཞན་པའི་མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་ནི་གཉིས་ལས་གྲོལ་བའི་ཤེས་པ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ལ་སྦྱོར་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་དང༌། རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་མི་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་དང་དྲི་མ་དང་ལྡན་པའི་མཐོང་བས་སྤང་པར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་གནས་གཞན་དུ་མི་འཇུག་པས་དེ་ལྟར་འདིར་ས་དང་པོར་འདོད་དོ་ཞེས་བཤད་ལ། འཕགས་པ་རྣམ་པར་གྲོལ་སྡེས་ཀྱང་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞི་པ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ནི་མཐོང་བའི་ལམ་ཞེས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་སེང་གེ་བཟང་པོས་སྔོན་དུ་བསྟན་པ་བཞི་པོའི་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་རྣམས་ནས་ཅི་རིགས་པར་མངོན་དུ་རྒྱུ་བའི་གཟུང་པ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་གྱི་རྩེ་མོའི་མངོན་པར་རྟོགས་པས་བསྡུས་པའི་མཐོང་བ་དང་བསྒོམ་པའི་ལམ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སྤང་བར་བྱའོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི་འཐད་པ་མ་ཡིན་པས་འདི་རྣམས་སུ་ནི་བག་ཆགས་འདི་ལྟར་རབ་ཏུ་སྤོང་བར་འགྱུར་བ་དག་གོ་ཞེས་པའི་འཐད་པ་དང་བཅས་པ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། འདི་རྣམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་པ་རྣམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་མཚན་ཉིད་ལ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལྔ་སྟེ། དེ་བཞིན་ཉིད་དང་སངས་རྒྱས་དག །ཕན་ཚུན་རྟེན་ལ་བརྟེན་མེད་ཕྱིར། །རྣམ་གྲངས་ཁས་མི་ལེན་པ་དང༌། །ཆེན་པོ་ཚད་མེད་ཉིད་དང་བཅས། །དཔག་མེད་མཐའ་གཉིས་མེད་པ་དང༌། །དེར་གནས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ། །སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་ངེས་འཛིན་དང༌། །བླང་མེད་དོར་བ་མེད་སོགས་དང༌། །བྱམས་པ་སོགས་དང་སྟོང་ཉིད་དང༌། །སངས་རྒྱས
Chinese
因此，以何者随知之忍而恒常作意，彼于苦随知，如是于《阿毗达磨集论》中所说。若谓以道随知者，以无未见而见故，实非见道，则于忍作意之其他诸识，亦应成非见道。如是，以四法智忍，于欲界中，贪欲、嗔恚、我慢、无明、犹豫、有身见、边执见、邪见、见取、戒禁取等，各别有十，故成四十。以四随知忍，于彼中，以舍离嗔恚故，生起四禅定与四无色定之七十二。一百一十二种烦恼中，见所断者将被断除。其中，贪欲是随眠之执着。嗔恚是忿怒。以正确或不正确之差别，心之高举是为我慢。于常等之内作增益，而于彼显现执为最胜者，是为见取。于彼显现执为解脱之道者，是为戒禁取。其余已说竟。有身见是摄集于经部《梵网经》中所说之六十二见者。又，此处之有身见，是断除以其他之宗义诀窍执着为我者。俱生之有身见，以从长久以来即已行持之故，即以彼修道而断除之。俱生者，谓从无始以来，以于有情作意之习气力所生起，于此等执为我所有之念，次第见到与一切烦恼相违之诸法皆为空性，则亦无烦恼生起。何耶？于此心之自性光明之中，偶发之垢染，于彼之前即无能力，其后又从何而消逝耶？因此，于彼时彼我
English
Therefore, that which constantly contemplates with the forbearance of knowing after what, that is known as suffering in the Abhidharma Samuccaya. If it is said that by knowing after the path, it is not the path of seeing because there is no seeing of what has not been seen, then it would follow that the other consciousnesses that contemplate on forbearance are also not the path of seeing. Thus, with the four Dharma-knowing forbearances, in the desire realm, there are ten each of desire, anger, pride, ignorance, doubt, view of the aggregates, extreme views, wrong views, holding views as supreme, and holding precepts and vows as supreme, making forty in total. With the four subsequent knowing forbearances, seventy-two are attained by abandoning anger in them, resulting in the four meditations and four formless realms. Among the one hundred and twelve afflictions, those to be abandoned by seeing will be abandoned. Among them, desire is attachment by latent tendencies. Anger is hatred. The elevation of the mind due to the distinction of being correct or incorrect is pride. Superimposing permanence, etc., internally and clinging to it as supreme is holding views as supreme. Clinging to that as the path of liberation is holding precepts and vows as supreme. The rest has already been explained. The view of the aggregates is inclusive of the sixty-two views explained in the Sutra of Brahma's Net. Moreover, here, the view of the aggregates is to thoroughly abandon the grasping of self through the esoteric instructions of other tenets. The co-emergent view of the aggregates is thoroughly abandoned by that very path of meditation because it has been practiced for a long time. The co-emergent one is said to arise from the power of the habit of focusing on sentient beings from beginningless time. The thought of claiming these as "mine" gradually sees all phenomena that contradict all afflictions as emptiness, and then no afflictions arise. Why? In this clear light of the nature of the mind, if the adventitious stains have no power before it, from where will they disappear later? Therefore, at that time, that self...
Chinese
之时，化身为名为无嗔身之鹿王等等，世尊所说乃是往昔愿力之故，无需广说。此处虽说于见道中，与世间决定性之分相应者皆现前，然对世尊执着之辈，以所取与能取之四种分别，以分别本身而颠倒之故，以及对有事与无事等等显现执着之自性，乃由颠倒所生之故。又彼等皆集于无明之中，故断除无明即如是断除。如是于《经庄严论》中亦云，与决定性之分相应者之外，见道之境乃是解脱二取之智，远离与所取能取之结合之故，以及无分别故，不与所取能取之分别结合之故，且因具垢之见断除应断之烦恼故，有漏者不入于他处，故如是此处许为初地。圣解脱部亦云，所取与能取之第四种分别之对治即是见道。是故狮子贤说，先前所示之四者中，与决定性之分相应者，从彼等中随其所应而显现流转之所取与能取之分别，乃由殊胜道之顶峰现观所摄之见道与修道自性所断除，此说并不合理，故于此等之中，当说此等习气如何彻底断除之道理。当说此等十六刹那之殊胜特征之五颂：如是性与佛，互为所依无所依，不许有异名，兼具大与无量。无量无二边，彼处住色等，于佛性定执，无取无舍等，慈等与空性，佛。
English
At that time, he transformed into a deer king named 'Body Without Anger,' and so forth. The Blessed One said that it was due to the power of past aspirations, so there is no need to elaborate. Here, although it is said that in the path of seeing, those that correspond to the definitive aspects of the mundane manifest, those who cling to the Blessed One, with the fourfold distinctions of the apprehended and the apprehender, are inverted by the distinctions themselves, and the nature of clinging to things and non-things, etc., is born from inversion. Moreover, since they are all gathered within ignorance, eliminating ignorance is how they are eliminated. Thus, in the Ornament of the Sutras, it is also said that other than those that correspond to the definitive aspects, the state of the path of seeing is the wisdom that is liberated from the two, because it is free from the union of the apprehended and the apprehender, and because it is without distinction, it does not unite with the distinctions of the apprehended and the apprehender, and because the afflictions to be abandoned are abandoned by the defiled seeing, the contaminated do not enter another place, so it is thus accepted here as the first ground. The Noble Vimuktisena also said that the antidote to the fourth distinction of the apprehended and the apprehender is the path of seeing. Therefore, Simhabhadra said that among the four previously shown, those that correspond to the definitive aspects, from among them, the distinctions of the apprehended and the apprehender that manifest and flow accordingly, are to be abandoned by the very nature of the path of seeing and the path of cultivation, which are encompassed by the realization of the peak of the extraordinary path. This statement is not reasonable, so in these, the reason for how these habitual tendencies are thoroughly abandoned should be explained. The five verses that describe the special characteristics of these sixteen moments should be explained: Suchness and the Buddha, mutually dependent and without dependence, not allowing different names, possessing greatness and immeasurability. Immeasurable, without two extremes, dwelling there in form, etc., definite clinging to Buddhahood, without taking and without abandoning, etc., loving-kindness, etc., and emptiness, Buddha.