Tibetan
་པར་ཤེས་པ་གཙོ་བོ་བས་ན་ལམ་ཞེས་བརྗོད་ལ། དེ་ལྟར་དེའི་བདེན་པ་བཞི་པོའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་དེ་ལྟར་ཆ་ཤས་མེད་པས་དུས་གཅིག་ཉིད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་ཆད་པར་འགྱུར་ལ། འཛིན་སྟོངས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དེ་བཞིན་དུ་གསལ་བར་འགྱུར་བས་རྣམ་པ་མཐའ་དག་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་དེ་གང་དུ་རིགས་མི་མཐུན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་ནི་མ་འདྲེས་ལ། མངོན་པར་འདོད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱང་ཅིག་ཅར་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ན་རིམ་གྱིས་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་སྔོན་པོ་བསྐྱོད་པ་ཅན་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ལ་སྐྱེ་བོས་ཨུཏྤལ་མཐོང་ལ་དེ་བཞིན་དུ་གཞན་དང་གཞན་མ་ཡིན་པ་སྐད་ཅིག་ལ་གཞན་དང་གཞན་མ་ཡིན་པ་རྣམས་སུ་མྱོང་བས་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཇི་ལྟར་མངོན་པར་འདོད་པ་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག་ཅིང་འཛིན་ནས་རྗེས་སུ་མཚམས་སྦྱོར་བའི་ངོ་བོ་རྣམས་ཏེ། རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་ངོ་བོ་འཛིན་པ་ཉིད་ཡིན་ཀྱང་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་འགོག་པ་གསལ་བ་ལ་སོགས་པ་གང་ཞིག་སྒྲོ་བཏགས་པའི་རྣམ་པར་བཟློག་པར་ནུས་ལ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལོག་པའི་ཆེད་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་ སྒྲིབ་པ་སྤང་བ་ནི་ཚད་མ་ལས་གཞན་མེད་པས་དེ་ལྟར་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པའི་ངོ་བོའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པའི་སྐད་ཅིག་མ་ལས་གཞན་པའི་ཞ་ཉེ་དཀར་པོ་ལ་དངུལ་བཞིན་དུ་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་རྣམ་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པར་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དྲུངས་འབྱིན་པ་པོ་ཉིད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐད་ཅིག་བཅོ་ལྔ་ཞེས་པ་དང༌། སྐད་ཅིག་བཅུ་དྲུག་པས་མཐོང་བའི་ལམ་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་སའི་དངོས་པོ་སྟེ། དེས་ཞུགས་པ་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཉིད་ལ་གང་དུ་སེང་གེ་བཟང་པོས་སའི་ཚོགས་སུ་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་ས་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་ནི་མཐོང་བའི་ལམ་ལ་དེ་ལས་གཞན་པ་སྔ་མ་དེ་མ་ཐག་པའི་སྐད་ཅིག་མ་ནས་བརྩམས་པའི་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་རྣམས་ནི་ཇི་སྲིད་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་བར་གྱི་བསྒོམ་པའི་ལམ་དུ་བཤད་དེ། དེ་ལ་ཡང་འདོད་ཆགས་དང༌། ཁོང་ཁྲོ་དང༌། ང་རྒྱལ་དང༌། མ་རིག་པ་དང༌། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་དང༌། མཐར་འཛིན་པར་ལྟ་བའི་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པ་དྲུག་དང༌། གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པ་ན་སྤྱོད་པ་དེ་ལྟར་ཞེ་སྡང་སྤངས་པས་བཅུ་ཞེས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་བཅུ་དྲུག་རབ་ཏུ་སྤོང་བར་འགྱུར་ཞེས་པ་དང༌།
Chinese
因为以了知为主要，所以称为道。如是，彼之四谛自性之缘起性空之相，乃一切皆为如是，如是无分，故一时即可完全断除。执与空的差别亦如是显现，故一切相皆现前，于彼处与种类不合之分别念不杂，且现欲之分别念等亦不可能一时俱起，故次第转变。譬如，于青色动摇者等差别，人见青莲，如是，刹那间体验非他与他非他等，故现前时，分别念乃如何于现欲而极入且执持，乃随后连接之体性。虽为一切相之体性执持，然亦能遮遣分别识之止息显现等任何增益之相。仅以此即能为遣除增益之目的，且与随后相连之 障碍断除，除量之外别无他法，如是不生之法忍之体性之苦，于知法忍之刹那外，以白瑕视如银之理由，增益之相颠倒而极生之烦恼，乃断除者自身之苦，于知法等之十五刹那，及第十六刹那，乃见道极喜地之事物。以此安立入流者等之相，于彼处，善狮子于地之聚集中，极喜地第一刹那乃见道，较彼更早之前一刹那起算之第二等刹那等，乃说为直至佛地间之修道。于彼处，贪欲、嗔恚、我慢、无明、坏聚见、边执见之欲界中有六种行，及色界与无色界中之行，如是舍弃嗔恚故有十种。如是十六种将极力舍弃。
English
Because knowing is primary, it is called the path. Thus, the aspect of emptiness of dependent arising, which is the nature of the four truths, is such that everything is as it is, without parts, so it can be completely cut off at once. The difference between grasping and emptiness also appears as it is, so all aspects manifest, and in that place, it is not mixed with conceptualizations of dissimilar kinds. Also, conceptualizations of manifest desire, etc., cannot arise all at once, so they change in sequence. For example, with regard to the distinctions of blue moving things, etc., a person sees a blue lotus, and in the same way, in an instant, one experiences non-other and other non-other, etc., so when manifesting, how do conceptualizations intensely enter and grasp manifest desire, and what are the natures that subsequently connect. Although it is the grasping of the nature of all aspects, it is also able to reverse any superimposed aspects such as the cessation of the manifestation of consciousness. Only by this can one eliminate the purpose of removing superimposition, and sever the obstructions that are subsequently connected. There is no other method than valid cognition. Thus, the suffering of the nature of forbearance of the unborn dharma, other than the moment of the forbearance of knowing the dharma, due to the reason of mistaking a white blemish for silver, the afflictions that intensely arise in a reversed manner of superimposed aspects, are the suffering of the one who eliminates them, the fifteen moments of knowing the dharma, etc., and the sixteenth moment, which is the object of the path of seeing, the extremely joyful ground. By this, the aspects of establishing the stream-enterer, etc., are established. In that place, in the collection of grounds by Good Lion, the first moment of the extremely joyful ground is the path of seeing, and the second moment, etc., counting from the moment immediately before that, are said to be the path of meditation up to the ground of Buddhahood. In that place, there are six kinds of conduct in the desire realm: desire, anger, pride, ignorance, view of the aggregates, and view of extremes. And the conduct in the form and formless realms, thus there are ten kinds because of abandoning anger. Thus, the sixteen will be intensely abandoned.
Tibetan
ལམ་ཤེས་པར་ནི་མཐོང་བའི་ལམ་དུ་རྣམ་པར་བཤད་དེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་མཐོང་བའི་ལམ་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་པའི་མཐོང་བའི་ལམ་དེ་ལ་བརྒྱད་པ་ལ་སོགས་པར་རྣམ་པར་གཞག་ཅེས་པ་ཡང་བཤད་དེ། དེ་ལ་འདིས་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་འགལ་བར་ཡང་མ་ཤེས་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ནས་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐད་ཅིག་བཅོ་ལྔ་པོ་རྣམས་ཀྱང་བསྒོམ་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱིས་ནི་བསྒོམ་པའི་ལམ་ནི་ཞེས་བརྗོད་པ་ཙམ་ན་ནི་དེ་ལྟར་ན་ནི་དྲི་མ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་སའི་རང་བཞིན་ཉིད་བསྒོམ་པའི་ལམ་ལ་དེས་སྤང་བར་བྱ་བའི་བག་ལ་ཉལ་སྤངས་པ་ལ་ལན་ཅིག་མ་ཡིན་པས་སོ་སོར་བསྒྲུབས་པས་སྐད་ཅིག་མ་བཅོ་ལྔ་པོ་རྣམས་ལ་ཇི་ལྟར་རིགས་ཞེས་པའི་ཚུལ་ངན་པ་མང་པོ་ལ་དོན་མེད་ཀྱང་སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་པོའི་སེམས་བསྐྱེད་པའི་དབྱེ་བ་རྣམས་ཀྱང་ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པ་སྟེ། དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་འབྲས་བུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཤེས་བྱ་ལ་ཤེས་ པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ལ་ཇི་སྲིད་དུ་རིག་པར་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་མི་ཁོམ་པ་བརྒྱད་ལ་སོགས་པའི་སྐད་ཅིག་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བའི་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་གཞན་བརྒྱད་པོ་རྣམས་ལ་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་ནི་བཟོད་པར་བརྗོད་ལ། འདིར་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པས་ནི་ཁམས་གསུམ་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཉིད་དུ་སོ་སོར་རིག་པར་འགྱུར་བའི་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་ཐོབ་པས་ཤེས་རབ་ཏུ་འགྱུར་ནས་སྔོན་དུ་འདོད་པའི་ཁམས་ལ་ཤེས་རབ་མེད་ནས་དེར་ལྟུང་བ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སོ་སོར་རིག་པར་འགྱུར་ལ། འདིར་དེ་དང་མཉམ་པ་དང་དེའི་རྒྱུན་གྱིས་དེའི་རྗེས་སུ་བཟོད་པར་གྱུར་བ་ལ་ནི་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ཞེས་བརྗོད་དེ། རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་དེས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་བར་བྱས་པ་ལ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པའི་རྗེས་སུ་ཆོས་ཤེས་པ་བརྒྱད་དོ། །དེ་དང་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པའི་ཡང་བརྒྱད་པོ་ནི་ངེས་པར་ཤེས་པས་ན་གཞན་དུ་ཉེ་བར་བརྟགས་ནས་རྗེས་སུ་ཆོས་ཤེས་པར་གཞན་དུ་བརྗོད་ལ། འདིའི་གནས་སྐབས་སུ་ནི་སྣང་བ་དང་དམིགས་པ་དག་གི་ཁོ་ནའི་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་རྣམ་པར་གཞག་པའོ། །འདིར་བཟོད་པའི་རྗེས་སུ་ཉོན་མོངས་པ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བས་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པའི་ཤེས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་བཟོད་པ་ལ་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་ལ་ཡང་གཞན་དུ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པར་བརྗོད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཉེ་བར་མཚོ
Chinese
通达道者，于见道中作种种解说。又说，菩萨们见道十六刹那的见道，安立为第八等。于此，此人连前后相违也不懂。再说，从第二等开始的十五刹那，具有修道自性者，仅仅说“是修道”时，如果那样，无垢等地的自性，于修道时，由彼所断之随眠已断，并非一次，而是各自成办，那么十五刹那如何适合呢？虽有诸多此类恶劣之说，然无意义。然二十二心刹那的心生起之差别等，皆是世俗谛。由时间差别，于果圆满之相的所知，如实通达圆满，应如是了知。譬如八无暇等刹那。于此，断除烦恼之无间道自性者，于其他八者，见痛苦等，称为忍。此处，由随知忍，于三界之法，于不可说中，个别了知，获得第二刹那，转为智慧，先前于欲界无智慧而堕落于彼等之法，个别了知无自性。此处，与彼相同，及其相续，成为彼之后忍，称为随知忍。解脱道之体性，以彼使离烦恼，而现证者，是随法智八。与之俱行之另八者，以确定知，于他处作近边分别，于他处说为随法智。于此位，唯有显现与所缘之现证而作安立。此处，忍之后，由从烦恼解脱而现证之智，及与其俱行之忍，于分别智，亦于他处说为现证。彼即是近边。
English
Understanding the path is explained in various ways in the path of seeing. It is also said that the path of seeing of the sixteen moments of the path of seeing of the Bodhisattvas is established as the eighth, etc. Here, this person does not even understand the contradiction between the former and the latter. Furthermore, the fifteen moments starting from the second, those with the nature of meditation, when merely saying "it is the path of meditation," if that is the case, the nature of the stainless lands, etc., when meditating on the path, the latent tendencies to be abandoned by it have been abandoned, not just once, but individually accomplished, then how are the fifteen moments suitable? Although there are many such bad statements, they are meaningless. However, the distinctions of the arising of the twenty-two moments of mind, etc., are all conventional truths. Due to the difference of time, the knowable, which is the characteristic of the complete fruition, is fully understood as it is, and should be understood as such. For example, the moments of the eight non-freedoms, etc. Here, those with the nature of the uninterrupted path of abandoning afflictions, in the other eight, seeing suffering, etc., is called forbearance. Here, by subsequent knowledge of forbearance, in the phenomena of the three realms, in the unspeakable, individually knowing, obtaining the second moment, transforming into wisdom, previously in the desire realm without wisdom and falling into those phenomena, individually knowing no self-nature. Here, being the same as it, and its continuum, becoming forbearance after it, is called subsequent knowledge of forbearance. The nature of the path of liberation, by which it is freed from afflictions, and the one who directly realizes it, is the eight subsequent Dharma knowledges. The other eight that accompany it, by certain knowledge, making near-side distinctions elsewhere, are said elsewhere to be subsequent Dharma knowledges. In this state, only the manifestation and the object of perception are established as direct realization. Here, after forbearance, the wisdom directly realized by liberation from afflictions, and the forbearance that accompanies it, in the discriminating wisdom, is also said elsewhere to be direct realization. That is the near side.