Tibetan
ད་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལེགས་པ་ནི་གཡོ་བ་མེད་པས་ཉན་པ་ལའོ། །རབ་ཏུ་ནི་གཡེང་བའི་ཡིད་ཀྱིས་སོ། །ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ལ་བསྟན་པར་བསྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་ཡིད་ལ་བགྱིད་པ་བསམ་པ་དང་བསྒོམ་པ་དག་གིས་སོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་ཞེས་པ་ནི་ལམ་ཤེས་པ་ལའོ། །གནས་པར་བྱ་བ་ནི་སྤྱད་པར་བྱ་བའོ། །དེ་ལ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་གསུངས་པ་ནི། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འཕགས་པ་རྣམས་ལ་བདེན་པ་ཉིད་དང༌། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཉིད་ལས། བྱིས་པ་རྣམས་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཞེས་པ་ནི་འཕགས་པའི་བདེན་པ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་དང་འགོག་པ་དང་ལམ་མོ། །ནད་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་དེའི་ངེས་པར་ཟད་པའི་སྨན་ཚོལ་བ་བཞིན་གྱི་རིམ་པ་སྟེ། གཉི་ག་ལ་ཡང་བདག་མེད་པར་བསྟན་པའི་སྐབས་སུ་སྒྲིབ་པ་གཉིས་སྤངས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་འགོག་པའི་བདེན་པ་དོན་དམ་པ་ལ། གསུམ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཞེས་པའི་གཉིས་པོ་ཉིད་ནི་བདེན་པ་གཉིས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་ཡབ་སྲས་མཇལ་བའི་མདོ་སྡེར། རྣམ་པར་བལྟ་དཀའ་བདེན་པ་འདིར་ནི་མཁས་རྣམས་ཀྱིས། །རང་གིས་མཐོང་འགྱུར་གཞན་གྱིས་མཉེན་སོགས་རྣམས་ཀྱིས་མིན། །ཀུན་རྫོབ་དང་ནི་གང་ཡང་དེ་བཞིན་དོན་དམ་ལས། །བདེན་པ་གསུམ་པོ་ཅུང་ཟད་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་མིན། །ཞེས་ཏེ། ཉན་ཐོས་རྣམས་ལས་ནི་འཁོར་བ་ལས་ཡིད་བྱུང་བའི་དོན་དུ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཙམ་ལ་གཞུག་པའི་ རྣམ་པ་བཞི་པོ་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལ་སྡུག་བསྔལ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དང༌། རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་སྡུག་བསྔལ་དང༌། འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་བའི་འཁོར་བ་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་ལ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ནི་ཀུན་འབྱུང་བའོ། །སྡུག་བསྔལ་ཟད་པ་ནི་འགོག་པའོ། །དེ་ཐོབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་ལམ་སྟེ། གང་འདི་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པ་དེ་རྣམས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་གནས་ཤིང་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་བའོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་གང་ཞིག་མཐོང་བའི་ལམ་ལ་གནས་པར་བྱ་བ་ལ་མཉམ་པར་གཞག་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཏེ། སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་དང་མི་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ། དེ་ནི་བསྟན་བཅོས་ལས། ལམ་ཤེས་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་ལས་ནི། །འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་དག་གི །རྣམ་པ་མི་དམིགས་སྒོ་ནས་ནི། །ཉན་ཐོས་ལམ་འདི་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་ཏེ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ལ་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་ཏུ་བཤད་དེ། འདི་ལྟ་སྟེ། རྟག་པ་དང་གཞན་དང་བདག་གིར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལས་ལྡོག་པའི་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་བདག་མེད་པ་དང་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའོ། །ཀུན་འབྱུང་བ་ལ་ཆོས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་དང་དུས་ལ་སོགས་པའི་སེམས་མེད་པའི་རྟོག་པའི་རྒྱུ་ཅན་དང་གཙོ་བོ་དང་སྒྲའི་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པས་ཡོངས་སུ་བསྒྱུར་བའི་དངོས་པོའི་རྒྱུ་ཅན་དང༌། དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པའི་བློ་དང་ལྡན་པའི་རྒྱུ་ཅན་ཞེས་པའི་སྒྲོ་བཏགས་པའི་གཉེན་པོར་རྒྱུ་དང་ཀུན་འབྱུང་བ་དང་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་དང་རྐྱེན་ནོ། །འགོག་པ་མེད་ཅིང་ཐར་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་ལས་ཐར་པ་མེད་དོ། །བསམ་གཏན་གྱི་བདེ་བ་ཁོ་ན་ལས་གྱ་ནོམ་པ་མེད་པ་སྟེ། གྲོལ་ཀྱང་ཡང་འཁོར་བ་ན་ལྷུང་ཞེས་པའི་གཉེན་པོར་འགོག་པ་ཞི་བ་གྱ་ནོམ་པ་ངེས་པར་འབྱིན་པའོ། །ལམ་མེད་དེ། བདག་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ལམ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་རྟག་པར་ཡོད་པའི་ལམ་ངན་པ་ལས་འདིར་གཞན་དུ་མེད་པ་དང་ལས་ཡང་དག་པར་ལྡོག་པས་སོ་ཞེས་པའི་གཉེན་པོར་ལམ་རིགས་པ་བསྒྲུབ་པ་ངེས་པར་འབྱུང་བ་སྟེ་འདིར་དེ་གཟུང་བར་མི་བྱ་ལ། གང་དུ་ཡུམ་ཆེན་མོ་ལས་གསུངས་པ་དེ་འདིར་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ། རེ་བར་འགྱུར་ན་ཉན་ཐོས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱང་ཚེགས་ཆུང་ངུ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ།། དེ་ལ་སྡུག་བསྔལ་ནི་རྣམ་པ་བཞི་རྣམས་ཀྱིས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དེ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །མི་རྟག་པ་ལས་བྱུང་བ་འཇིག་པ་དང་བྲལ་བར་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་སོ་སོར་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་དང༌། བདག་མེད་པ་ལ་བདག་གི་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་དང༌། ཞི་པ་ལ་བདག་གིས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བདག་གིས་སྟོང་པ་ནི་ཞི་བ་སྟེ། རོ་བཞིན་ནོ། །ཀུན་ཏུ་འབྱུང་བ་ལ་ནི་དབྱེ་བ་བཅུ་གཅིག་སྟེ། དེ་ལ་རྣམ་པ་བཞིས་སྤངས་པས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ནད་དང་འབྲས་དང་ཟུག་རྔུ་དང་སྡིག་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུའི་ཕྱིར་དང༌། སྡུག་བསྔལ་གཟེངས་བསྟོད་པའི་རྒྱུའི་ཕྱིར་དང༌། འདྲེན་པར་དཀའ་བའི་ཕྱིར་དང༌། འདིའི་དང་གཞན་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱིས་ན་སྡིག་པ་དང་ཆོས་མཐུན་པའོ། །ཡང་བཞི་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ནུས་པ་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཕ་རོལ་དང༌། རབ་ཏུ་འཇིག་པའི་ཆོས་དང༌། གཡོ་བ་དང༌། རབ་ཏུ་འཇོམས་པ་སྟེ། བདག་ནི་བཅོམ་པར་མི་ནུས་པས་འདིར་ཕ་རོལ་ལ་སོ་སོར་སྐད་ཅིག་ལ་འཇིག་པའི་ཕྱིར་ན་རབ་ཏུ་འཇིག་པའི་ཆོས་སོ། །དགྲ་བཅོམ་པ་རྣམས་ཀྱི་དྲུངས་འབྱིན་པའི་ཕྱིར་གཡོ་བའོ། །རང་བཞིན་གྱི་ལམ་གྱིས་རབ་ཏུ་བཅོམ་པའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་འཇོམས་པ་ཉི
Chinese
现在开始做。 善良就是不为所动地倾听。 最好是用散乱的心。 为了证明没有颠倒，用心去做思考和禅修。 所谓般若波罗蜜多，就是了解道路。 应该安住的就是应该实践的。 关于这一点，以声闻的见道为依据所说的是，以“空性”等开始。 对于圣者来说，是真理本身，以及没有颠倒本身。 对于凡夫来说，不是这样的，这就是圣者的真理，即苦、集、灭、道。 就像因疾病而痛苦的人寻求彻底根除疾病的药物一样，在说明二者都无我的时候，具有断除二障之特征的灭谛是胜义谛。 三者是世俗谛，这两个就是二谛。 如同《父子相会经》中所说： 难以观察的真理，智者才能亲见。 自己能够见到，其他人如愚者等则不能。 世俗和胜义，三者之中，不存在丝毫的真理。 这样说。 从声闻的角度来说，为了从轮回中解脱，仅仅引导他们进入人无我的四种形态。 其中的苦是苦苦、坏苦和行苦，对于被这些痛苦所折磨的轮回的蕴来说，苦的因是集。 苦的止息是灭。 获得它的智慧是道，这些的形态安住在空性中，并且在空性中见到。 在般若波罗蜜多中，声闻安住在见道上，以等持的心，以见到空性和不可得性。 如同论典中所说： 从了解道路的方面来说，通过不缘四圣谛的形态之门，应该了解声闻道。 这样说。 声闻的律藏中宣说了十六种形态，即从常、乐、我、净的颠倒执着中解脱的苦。
English
Now to do. Goodness is listening without being moved. It is best with a distracted mind. In order to prove that there is no reversal, do it with the mind by thinking and meditating. The so-called Prajnaparamita is to understand the path. What should be dwelt in is what should be practiced. On this point, what is said based on the path of seeing of the Shravakas is, starting with "emptiness" and so on. For the noble ones, it is the truth itself, and the non-reversal itself. For ordinary people, it is not like this, this is the truth of the noble ones, namely suffering, origin, cessation, and path. Just as a person suffering from illness seeks medicine to completely eradicate the disease, when explaining that both are without self, the truth of cessation, which has the characteristic of eliminating the two obscurations, is the ultimate truth. The three are the conventional truth, and these two are the two truths. As it is said in the Sutra of the Meeting of Father and Son: The truth that is difficult to observe, only the wise can see it. One can see it oneself, but others such as fools cannot. In the conventional and the ultimate, among the three, there is not the slightest truth. So it is said. From the perspective of the Shravakas, in order to liberate from samsara, they are only guided into the four forms of the absence of self of a person. Among them, suffering is the suffering of suffering, the suffering of change, and the suffering of conditioning. For the aggregates of samsara tormented by these sufferings, the cause of suffering is origin. The cessation of suffering is cessation. The wisdom of obtaining it is the path, and the forms of these abide in emptiness and are seen in emptiness. In Prajnaparamita, the Shravakas abide on the path of seeing, with a mind of equanimity, by seeing emptiness and non-attainment. As it is said in the treatise: From the aspect of understanding the path, through the gate of not focusing on the forms of the four noble truths, one should understand the Shravaka path. So it is said. In the Vinaya Pitaka of the Shravakas, sixteen forms are proclaimed, namely the suffering of liberation from the inverted clinging of permanence, pleasure, self, and purity.
Chinese
了知诸行是无常、是苦、是无我、是空性。对于集起，所有法都是无因的，或者以时间和其它无心识的分别念为因，或者以自在天和声音梵天等所转变的物质为因，或者以自在等有心识者为因，为了对治这些虚妄的增益，宣说了因、集起、生起和缘起。灭尽是没有解脱和没有从痛苦中解脱的。仅仅是禅定的安乐，没有殊胜之处，即使解脱了也会再次堕入轮回，为了对治这些，宣说了灭尽是寂静和殊胜的，并且是决定性的出离。道是没有的，为了对治具有无我之相的道，以及自己恒常存在的邪道，除此之外没有其他，以及业完全颠倒，宣说了道是证成正理和决定性的生起，因此这里不应执取它。在《大般若经》中所说的，应当在这里执取，如果期望，那么声闻的菩提也能以那些微小的努力而获得。 其中，对于痛苦，以四种行相作意，如前所述。从无常中生起，是为了与坏灭和分离相结合。对于痛苦，因为各自不相符。对于无我，因为与我的体性相分离。对于寂静，因为我空，我空即是寂静，如同尸体一般。对于集起，有十一种分类。其中，以四种行相断除，因此阿罗汉了知疾病、果报、痛苦和罪业。因为是痛苦之因，因为是赞叹痛苦之因，因为难以引导，以及因为是此世和他世痛苦之因，所以与罪业相符顺。又以四种行相，是为了完全了知其能力，即他者、极度毁坏之法、动摇和极度摧毁。因为我不能被摧毁，所以在此，对于他者，因为刹那间各自坏灭，所以是极度毁坏之法。因为能拔除阿罗汉的根本，所以是动摇。因为以自性之道极度摧毁，所以是极度摧毁。
English
Knowing all phenomena to be impermanent, suffering, selfless, and empty. Regarding origination, all phenomena are either without cause, or caused by non-sentient conceptualizations such as time, or caused by matter transformed by Ishvara and Brahma of sound, etc., or caused by sentient beings such as Ishvara. To counter these false imputations, cause, origination, arising, and condition are taught. Cessation is without liberation and without freedom from suffering. There is no excellence beyond the bliss of meditative absorption alone, and even if liberated, one will fall back into samsara. To counter this, cessation is taught as peace, excellence, and definite emergence. There is no path. To counter the path characterized by selflessness, and the evil path of the self existing eternally, there is nothing else here, and karma is completely reversed. Therefore, the path is taught as establishing reason and definite arising, so it should not be grasped here. What is taught in the Great Mother (Prajnaparamita) should be grasped here. If there is hope, then even the enlightenment of the Hearers can be attained with those small efforts. Therein, for suffering, contemplating with the four aspects is as before. Arising from impermanence is for joining with destruction and separation. For suffering, because they are individually incompatible. For selflessness, because of separation from the nature of self. For peace, because of emptiness of self; emptiness of self is peace, like a corpse. For origination, there are eleven divisions. Among them, by abandoning with four aspects, therefore the Arhat knows disease, result, pain, and sin. Because it is the cause of suffering, because it is the cause of praising suffering, because it is difficult to lead, and because it is the cause of suffering in this and other lives, it is in accordance with sin. Again, with four aspects, it is for completely knowing its ability, namely, the other, the extremely destructive dharma, shaking, and extreme destruction. Because the self cannot be destroyed, therefore here, for the other, because of momentary destruction individually, it is the extremely destructive dharma. Because it uproots the Arhats, it is shaking. Because it is extremely destroyed by the path of nature, it is extreme destruction.