Tibetan
དེ་དེ་ལྟར་བཤད་པ་རྣམས་སོ། །མི་གཡོ་ཞེས་པ་འདིའི་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ནི་གང་ལ་ཡང་གནས་པ་མེད་པ་དང་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་པོ་འདི་རྣམས་ཀྱི་ནང་ན་ཇི་ལྟར་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་མི་འདའ་ཞེས་པ་ནི་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་བ་སྟེ། མི་ཤེས་པ་དང་ཐེ་ཚོམ་དག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཞེས་པ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའོ། །འདི་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཉིད་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །ཐེག་པ་ཐམས་ཅད་པ་ནི་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ཐུན་མོང་བའོ། །དེ་ལྟར་ནི་ནི་གང་དང་ངོ༌། །དེ་ཉིད་དེའི་འཕྱིར་རོ། །ཞུམ་པར་མི་འགྱུར་བ་ནི་སྒྱིད་ལུག་པས་སོ། །ནེམ་ནུར་དུ་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་ནི་ཐེ་ཚོམ་གྱིས་སོ། །ཅི་འདིར་གཞན་ཞེས་པ་ནི་ལམ་གྱི་བར་དུ་གཅོད་པ་འདོད་པས་སོ། །རྨོངས་པར་མི་འགྱུར་བ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཤེས་པའི་ངོ་བོས་བསྒྲུབ་པ་མིན་པའོ། །གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བ་ནི་ཁ་ཕྱིར་ཕྱོགས་པར་འགྱུར་པ་འམ། ལོག་པའི་ཤེས་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྒྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནོ། །གནས་པ་ནི་ལམ་གྱི་ངོ་བོས་སོ། །ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཞེ་པ་ནི་རྣམ་པ་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཡིད་ཀྱི་ལམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མཉམ་པར་གཞག་པའི་གནས་སྐབས་རྣམས་ལའོ། །ཅི་ལྟར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། རྟོག་པ་པོས་ཡིད་ལ་བྱེད་པར་འདོད་པའི་འདྲི་བ་ནི་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་དང༌། གནས་པ་དག་ལྷན་ཅིག་མི་གནས་པར་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མི་འགལ་ན་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་གནས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །ལེགས་སོ་ལེགས་སོ་ཞེས་པ་ནི་རྒོལ་བ་རྒྱ་ཆེན་པོར་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལན་ནོ། །དོན་དུ་གཉེར་བར་བྱ་བས་དོན་ཏེ། དེ་ཉིད་ནི་བདག་གིས་བསྟན་པ་ཉིད་ལ་ཀླན་ཀ་ཚོལ་བའི་བསམ་པས་བསྟན་པའོ། །ཡང་དག་པའི་གནས་མངོན་པར་བརྗོད་པས་ཞེས་པ་ནི་རྣམས་པར་རྟོག་པས་ཡིད་ལ་བྱས་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལ་ཀུན་ཏུ་གནས་པ་ལས་ཡང་དག་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཤེས་རབ་ ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་གནས་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མཐའ་དང་བྲལ་བ་སྟེ། དེ་ལ་ནི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་པར་འདོད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ཡང་དག་པའི་ཚིག་མངོན་པར་བརྗོད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་པ་ལས་བཟློག་པ་ལས་བསམས་ནས་མི་འདོད་པ་མེད་པས་རྒོལ་ཞིང༌། མི་འདོད་པར་བརྗོད་པའི་ཀླན་ཀ་ལ་རིགས་པས་བསྟན་པར་འདོད་ནས་རང་ཉིད་ཀྱིས་སླར་དྲི་བ་ནི་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་སྟེ། དེ་གང་དུ་ཡང་དག་པའི་གནས་ཏེ། སེམས་
Chinese
那些就是如此讲述的。所谓“不动”，对此的详细解释是，因为对任何事物都没有执着，也没有戏论，所以在六度之中，如何才能不超越般若波罗蜜多呢？就是不会退转，因为没有无知和怀疑。所谓“此”，就是刚才所说的。此与一切法本身没有差别。所谓一切乘，就是三乘所共有的。如此，就是什么和谁。正是因为如此。不会沮丧，是因为懒惰。不会犹豫，是因为怀疑。为什么在这里说“其他”，是因为想要阻断道路。不会迷惑，是因为不是以不了解真如的自性来证成。不会变成其他，就是变成背离，或者具有以颠倒的知见来证成颠倒的特征。安住，是以道的自性。所谓作意，就是以无分别的意的道之自性，安住于等持的各种状态。所谓“如何”等等，是思虑者想要作意的提问，因为不作意和安住是互相矛盾，不能同时存在的。如果不矛盾，那么一切众生都会陷入安住在般若波罗蜜多之中的谬论。所谓“好啊好啊”，是因为进行了广大的辩论。所谓“然而”等等，是回答。应该追求的意义，就是意义。那是因为以寻找我所说的过失的想法来讲述的。所谓以正确的处所明显地说出，就是以分别念作意是恒常安住在颠倒之中，而安住在般若波罗蜜多中的正确真如，就是远离分别念作意的边，对于它来说，作意本身就是想要作意，而不是分别念。因此，从会陷入明显地说出正确的词语的过失中返回，思考后因为没有不想要而反驳，想要以理智来显示对不想要说出的责难，所以自己再次提问，那就是“为什么”，那就是在哪里是正确的处所，心
English
Those are the explanations given in that way. The detailed explanation of "immovable" is that because there is no attachment to anything and no elaboration, how can one not transcend the Prajñāpāramitā among these six perfections? It means not regressing, because there is no ignorance and doubt. "This" refers to what was just said. This is no different from all dharmas themselves. "All vehicles" refers to what is common to the three vehicles. Thus, it is what and who. It is precisely because of this. Not becoming discouraged is due to laziness. Not becoming hesitant is due to doubt. Why is "other" said here? It is because one wants to obstruct the path. Not becoming deluded is because it is not established by the nature of not understanding suchness. Not becoming other is becoming turned away, or having the characteristic of establishing things upside down with inverted knowledge. Abiding is by the nature of the path. "Attention" refers to the states of being placed in samadhi with the nature of the path of mind without conceptualization. "How," etc., is the question of one who contemplates wanting to pay attention, because non-attention and abiding are contradictory and cannot coexist. If they do not contradict, then all sentient beings will fall into the fallacy of abiding in the Prajñāpāramitā. "Good, good" is because a great debate has been conducted. "However," etc., is the answer. The meaning to be sought is the meaning. That is because it is taught with the intention of seeking faults in what I have taught. "By clearly stating the correct place" means that attending with conceptual thought is constantly abiding in inversion, while the correct suchness abiding in the Prajñāpāramitā is free from the extremes of conceptual thought and attention. For it, attention itself is what one wants to attend to, not conceptual thought. Therefore, turning back from the fault of falling into clearly stating the correct words, after thinking, one refutes because there is no unwillingness, wanting to show with reason the accusation of not wanting to speak, so one asks again oneself, that is, "Why?" That is, where is the correct place, the mind
Tibetan
ཅན་རྣམས་ནི་ཕུང་པོ་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཅན་དེ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ཇི་ལྟར་སེམས་ཅན་རྣམས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་དེ། དེ་ལྟར་དེ་དང་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡང་ངོ༌། །སེམས་ཅན་མི་བདེན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ན་སེམས་ཅན་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་སྟེ། དེ་ཁོ་ནར་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པས་དབེན་པའོ། །སེམས་པ་ལས་ཤིན་ཏུ་འདས་པའི་ཕྱིར་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའོ། །མངོན་པར་བྱང་མ་ཆུབ་བ་ཉིད་ནི་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དང༌། ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དང༌། ལོག་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་དང་སྒྲ་དོན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་མ་ཆུབ་པ་ནི་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་འདིས་ཞེས་པ་སྟེ། ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་མ་ཆུབ་པ་ཉིད་དེ། ཚིག་དྲུག་པོ་འདི་རྣམས་ནི་གོ་རིམས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་རྣམ་པ་བཞི་དང༌། མཐོང་བ་དང་བསྒོམ་པའི་གནས་སྐབས་སུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །འདིས་ཞེས་པ་ནི་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོས་ནི་ཡང་དག་པའི་དོན་སོ་སོར་རྟོགས་པ་ཅན་གྱིས་ཏེ། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཕྱིར་འཇུག་པའི་ཕྱིར་འདོད་པའོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་ནི་ཞི་གནས་ཀྱི་ངོ་བོའི་ལམ་གྱིས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ། འདི་ནི་ལེའུའི་དོན་རྫོགས་པའོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྤྱོད་པ་སྤྱད་པ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་བཅུ་ལ་དེ་གསལ་བར་བྱེད་པས་ལེའུ་སྟེ་དེའི་ལེའུའོ། །འཕགས་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བརྒྱད་སྟོང་པའི་འགྲེལ་པ་པཎྜི་ཏ་ཆེན་པོ་འཇིགས་མེད་ འབྱུང་གནས་སྦས་པས་མཛད་པའི་གནད་ཀྱི་ཟླ་བའི་འོད་ལས་ལེའུ་དང་པོའོ།། །། གཉིས་པ། ལམ་ཤེས་པའི་སྐབས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་ལ་དེ་ཁྱད་པར་དུ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རམ། ཐ་དད་དུ་ཕྱེ་བའི་ཕྱིར་ལམ་ཤེས་པ་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གང་དུ་བསྟན་བཅོས་ལས། མོག་མོག་པོར་བྱེད་ལ་སོགས་དང༌། །སློབ་མ་བསེ་རུའི་ལམ་གང་དང༌། །འདི་དང་གཞན་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི། །ཕན་ཡོན་ཆེ་བ་མཐོང་བའི་ལམ། །བྱེད་པ་དང་ནི་མོས་པ་དང༌། །བསྟོད་དང་བཀུར་དང་བསྔགས་པ་དང༌། །བསྔོ་དང་རྗེས་སུ་ཡི་རང་དང༌། །ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བླ་མེད་དག །སྒྲུབ་དང་ཤིན་ཏུ་དག་པ་ཡིས། །བྱ་བ་འདི་ནི་བསྒོམ་པའི་ལམ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཁས་རྣམས་ཀྱི། །ལམ་ཤེས་ཉིད་ནི་དེ་འདྲ
Chinese
具有者乃是五蕴的自性，那个无自性之自性即是空性，如何众生是无自性之自性呢？如是与彼无有差别之作意亦然。众生以非真实的自性故，众生是无自性，唯独彼与生等相离。以极度超离心识之故，是不可思议的。现前未证悟之自性，既非是真实智慧之境，亦非是真实如是，以颠倒之事物自性与言词意义自性之故。现前圆满未证悟，即以此真实智慧之故，如实现前圆满未证悟之自性。此六句词语，应如次第一般，配合决择分之四种相，于见道与修道之位而应用。此“以此”之语，乃如前所说之故。以如是之体性，乃由具有个别了悟真实义者，以不颠倒之故，为趣入之故而希求。以般若波罗蜜多的自性而安住，乃以寂止之体性的道，以决定生起之相，此乃章节之义圆满。以一切相智而行持之行，乃以发心等十义，以彼能明晰之故为章节，是彼之章节。圣八千颂般若波罗蜜多释，由大班智达无畏 生处所造之要义月光中之第一品。 第二，道之知之章节。 于一切相智之后，或为彼之特别成立之故，或为差别分开之故，道之知当宣说，于何处经中云：作懵懂等，弟子犀角之路为何，此与他之功德的，见利益大之道路。作与信乐，赞叹与恭敬与称扬，回向与随喜与作意无上者。以成办与极度清净，此行为是修道，乃诸菩萨智者之，道之知即如是。
English
Those who possess are the nature of the five aggregates, and that nature of no-self-nature is emptiness. How is it that sentient beings are the nature of no-self-nature? Likewise, the attention that is not different from that is also the same. Because sentient beings have an untrue nature, sentient beings are without self-nature, and they are separated from birth and so on. Because it is extremely beyond the mind, it is inconceivable. The nature of not being manifestly enlightened is neither the object of true wisdom, nor is it truly as it is, because of the nature of inverted things and the nature of the meaning of words. Manifestly and completely unenlightened means that because of this true wisdom, the nature of manifestly and completely unenlightened is as it is. These six phrases should be applied in the stages of seeing and meditating, according to the order, in accordance with the four aspects of the decisive part. This "by this" means as it has been said before. With such a nature, it is by those who have individually realized the true meaning, because of not being inverted, and desiring to enter. Abiding in the nature of the Perfection of Wisdom is characterized by the path of the nature of tranquility, and by the sign of definite arising. This is the completion of the meaning of the chapter. The practice of acting with all-knowingness is a chapter because it clarifies the ten meanings such as generating the mind, and it is a chapter of that. The commentary on the Holy Eight Thousand Verse Perfection of Wisdom, the first chapter from the Moonlight of Essential Points composed by the great scholar Fearless Source. Second, the chapter on knowing the path. After all-knowingness, or for the sake of establishing it as special, or for the sake of distinguishing it, the knowledge of the path should be spoken of. Where it is said in the scriptures: Doing confusedly and so on, what is the path of the rhinoceros horn of the disciple, and of the merits of this and others, the path of seeing great benefits. Doing and believing, praising and respecting and extolling, dedicating and rejoicing and attending to the unsurpassed. By accomplishing and being extremely pure, this action is the path of meditation, which is the knowledge of the path of the wise Bodhisattvas.