Tibetan
་བསྒྲགས་པས་སོ། །ཆོས་གང་ལ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲགས་པའི་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ལའོ། །གདམས་པར་བགྱི་བ་ནི་མེད་པ་ཉིད་ཅེས་པའི་དོན་ཏེ། དེ་ལྟར་གདམས་པ་མེད་པ་ལ་རྗེས་སུ་གནས་པ་མེད་པ་གང་གིས་ཀྱང་ཅུང་ཞིག་ཐོབ་པ་མེད་ཅིང་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དོ། །མིང་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་སྟེ་དོན་གྱིས་སྟོང་བའི་མིང་ངོ༌། །མངོན་པར་མ་གྲུབ་པ་མེད་པ་ནི་མིང་དུ་བཏགས་པ་ཉིད་པས་གྲུབ་ལ། འདིར་མངོན་པར་མ་གྲུབ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མིང་མ་གྲུབ་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་རྣམས་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པའི་སྒོ་ནས་དང༌། མིང་གི་སྒོ་ནས་ཐོབ་པ་བཀག་ནས། གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པའི་སྒོ་ནས་དགག་པ་གསུངས་པ་ནི། ཅི་ལྟར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཤིན་ཏུ་མེད་པ་ནི་མཐའ་གཅིག་ཏུའོ། །མངོན་པར་མ་གྲུབ་པ་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་པ་ལ་ སོགས་པ་སྟེ། དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་པ་འདི་རྣམས་ནི་དངོས་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་དོན་ཏོ། །གང་ཞིག་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་འཇུག་པ་མེད་པའམ། མ་སྐྱེས་པ་དེའི་གཟུགས་ཞེས་པ་ནས་ཇི་སྲིད་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཇི་ལྟར་ཞེས་པའི་བར་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །གང་ཞིག་ཀུན་རྫོབ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་འདི་རྣམས་ཀྱི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ནི་མངོན་པར་འཇུག་པ་མེད་པ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་དེ་ནི་དོན་དམ་པའོ། །དེ་མེད་ཅེས་པ་ནི་དབྱེར་མེད་པ་དགག་ལ། དེ་ཇི་སྙམ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་དབྱེ་བས་ཏེ། མངོན་པར་གྲུབ་པ་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཙམ་པོའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་མངོན་པར་མ་གྲུབ་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཙམ་པོས་གདམས་པར་བགྱི་བའོ། །གང་དུ་ཡང་ཡོད་པ་མིན་ཞེས་པ་སྟེ། དོན་དམ་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲོ་བཏགས་པ་མ་ལུས་པ་དང་བྲལ་བའི་ངོ་བོའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་ཡང་མེད་ཅེས་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པ་དག་རོ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་འཕགས་པས་ཀུན་རྫོབ་ལ། །རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་གང༌། །དེ་ནི་སྟོང་པ་ཁོ་ནར་བཞེད། །དངོས་པོ་རང་དབང་མེད་ཅེས་པའི། །སེང་གེའི་སྒྲ་ཁྱོད་དང་མཉམ་མེད། །ཅེས་པ་དང༌། རང་དབང་མེད་པ་འདིར་ཡང་འཕགས་པས། གང་ཕྱིར་རྟེན་འབྱུང་མ་ཡིན
Chinese
宣说之故。于何法中，宣说为一切种智之获得耶？教诫所应作之事即是无有，此乃其义。如是，于无有教诫者，以任何亦无有随顺安住，亦无少许获得，此乃其义。所谓佛者，佛陀即是一切种智。仅是名言安立，乃是义为空性之名。无有未现证者，乃以名言安立而成立。此处，以未现证之菩萨之名未成立故，一切种智者并非获得，此乃其义。如是，于法以无我之方式及以名之方式遮止获得后，宣说于补特伽罗以无我之方式遮止，即是“如何”等。极度无有即是一边。未现证者即是不真实者。如是等。所谓“无事物之自性”等，此等乃是无事物之自性即是自性无有之义。何者是无有能取与所取且无有入者，或者未生者，彼之色等乃至几时识如何之期间，乃是非有，此乃其义。何者是世俗缘起，此等之事物无有性之自性空性，即是无有现行生之彼性，彼即是胜义谛。所谓“彼无”者，是遮止无别，以“彼为何”等则是以差别。于未现证之空性唯尔之菩萨，以未现证之空性唯尔而教诫所应作。于任何处亦非有，此乃谓胜义谛之彼性是与异体及非异体等一切增益分别皆远离之体性之故。于他处亦无有，乃是世俗与胜义谛等同一味之故。彼之故，圣者于世俗中，何为缘起，彼即是安立为空性，事物无有自性之，狮子吼汝与彼无有等，及无有自性，此处圣者亦言，何者非是缘起
English
It is proclaimed. In what Dharma is the attainment of omniscience proclaimed? What is to be taught is non-existent, which is its meaning. Thus, for those without instruction, there is no abiding in accordance, and nothing is attained, which is its meaning. The so-called Buddha is the very Buddha, the all-knowing one. It is merely a designation, a name empty of meaning. There is nothing unmanifest, it is established by the very designation. Here, because the name of the unmanifest Bodhisattva is not established, the all-knowing ones are not attained, which is its meaning. Similarly, after preventing attainment in Dharma through the gate of selflessness and through the gate of name, it is said that the negation is spoken of in the person through the gate of selflessness, such as "how". Extreme non-existence is one extreme. The unmanifest is the untrue. Likewise and so on. The so-called "nature of non-things" and so on, these are the nature of non-things, which means the absence of nature. Whatever is devoid of grasping and being grasped, and has no entry, or is unborn, from that form until how long the consciousness is, is not existent, which is its meaning. Whatever is conventional dependent arising, the nature of the non-existence of these things, emptiness itself, is the thusness of non-manifestation and non-arising, which is the ultimate truth. The so-called "that is not" negates non-difference, and "what is that" and so on are by difference. To the Bodhisattva who is merely the unmanifest emptiness, one should teach what should be done with the unmanifest emptiness. It is not anywhere, because the thusness of ultimate truth is the nature of being free from all imputations such as difference and non-difference. It is also not elsewhere, because conventional and ultimate truths are of one taste. Therefore, the noble ones in the conventional, whatever is dependent arising, that is established as emptiness, the lion's roar of things without self-power, you are not equal to that, and without self-power, here the noble ones also say, whatever is not dependent arising.
Tibetan
་པའི། །ཆོས་འགའ་གང་དུ་ཡོད་མིན་པས། །དེ་ཕྱིར་སྟོང་པ་མ་ཡིན་པའི། །ཆོས་འགའ་གང་ན་ཡོད་པ་མིན། །མཁས་སོགས་རྣམས་ལ་མཁས་མིན་གྱི། །འཇིག་རྟེན་པ་ཡིས་དེ་རྣམས་ལ། །རྟག་དང་མི་རྟག་རྟག་འགྱུར་ཡང༌། །མཁས་པས་དོན་དུ་མཐོང་བ་མེད། །ཅེས་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ནི་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཆོས་ནི་སྔོན་དུ་ཐོབ་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་སོ། །གང་ཞིག་རིག་ཅེས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའིའོ། །སེམས་དང་བར་མི་འགྱུར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་ལྔ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཞི་གནས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལྔ་གསུངས་པའོ། །ཕྱིར་ཕྱོགས་པར་མི་བྱེད་ཅེས་པའི་ཚིག་བཞི་པོ་འདི་དང༌། ཞི་བར་བྱེད་ཉེ་བར་ཞི་བར་ བྱེད་ཅེས་པ་ནི་སེམས་པ་ལ་གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས་མཉམ་པར་འཛིན་པར་བྱེད་ཅེས་པ་སྟེ། འདི་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ལ་མཉམ་པར་གཞག་པའི་སེམས་ཕྱིས་ཉམས་པར་གྱུར་ནས་དངོས་པོ་ལ་ཆགས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པའོ། །འདིར་བཞིས་རྗེས་ལ་ཉམས་པར་བཀག་ནས་ཡིད་རྗེས་ལ་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་བའོ། །དེ་ལྟར་ཚིག་དྲུག་གིས་ནི་ཞི་གནས་ཀྱི་ཚིག་དགུ་གསུངས་པའོ། །སྐྲག་པར་མི་འགྱུར་ཞེས་པ་ལྷག་མཐོང་ལ་མི་སྡང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཚིག་གཉིས་ཀྱིས་ནི་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བའི་ལམ་གསུངས་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྐྲག་པར་མི་འགྱུར་ཞེས་པ་ནི་ཞི་གནས་ཀྱི་ཆ་ལ། ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་ཤེས་པས་ཀུན་ཏུ་སྐྲག་པར་མི་འགྱུར་བ་དང༌། ཀུན་ཏུ་སྐྲག་པ་དང་ལྡན་པར་མི་འགྱུར་ཞེས་པ་ནི་ལྷག་མཐོང་གི་ཆའོ། །སྤྱོད་ཅེས་པ་ནི་བསྟན་པ་ལ་ལྷག་མ་ནི་བཤད་པའོ། །སྒོམ་པའོ་ཞེས་པ་ནི་ཞི་གནས་ཀྱིས་སོ། །ཉེ་བར་རྟོགས་པ་ནི་ལྷག་མཐོང་གིས་ཏེ། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་རྣམ་པས་སོ། །ངེས་པར་སེམས་པ་ནི་ཉེ་བར་རྟོགས་པར་བྱས་ནས་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བའི་ལམ་གྱིས་སེམས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། འདིའི་འཐད་པ་ནི་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི་འདྲི་བ་ལ། གང་གི་ཚེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལན་ནོ། །ཆོས་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་ཞེས་པ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པ་ལའོ། །ཉེ་བར་མི་རྟོག་ཅེས་པ་ནི་ཉེ་བར་མི་དམིགས་པའོ། །ཉེ་བར་མི་འཛིན་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པར་མི་བྱེད་དེ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་ཞེས་པས་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་བཀག་ནས་ཁྱད་པར་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དགག་པའི་ཕྱིར་གསུངས་
Chinese
的。有些法在哪里没有呢？因此，不是空性的有些法在哪里也没有。对于智者等来说，愚者们认为他们是常、无常、常变的，但智者们并不认为这有意义。也就是说，一切法都是蕴等等。佛的法是应该获得的力、无畏等等。菩萨的法是先前获得的功德。所谓“谁是智者”是指菩萨。以“心不改变”等五个词语，宣说了止观的五种相。不要向外散乱这四个词语，以及“寂静、近寂静”是指将心专注于一，保持平等。这些是指将心平等安住在无自性上，后来不会退失，不会执着于事物。这里以四者阻止了随后的退失，不会因慈悲而退失。这样，以六个词语宣说了止观的九个词语。“不会恐惧”是指不憎恨胜观等，这两个词语宣说了双运道。这样，不恐惧于禅定是指止观的部分。以正确的彻底了解，不会普遍恐惧，以及不会具有普遍恐惧是指胜观的部分。行是指教法，剩余的是解释。修是指止观。近取是指胜观，以无自性的方式。决定思考是指在近取之后，智者们以双运道来思考。这里的理由是，为什么呢？这是提问，从“何时”等是回答。法是一切法。在般若波罗蜜多中是指现量。不近思是指不近取。不近执是指不分别，因为不分别。以般若波罗蜜多遮止了对自性的分别，为了遮止对差别的分别而宣说。
English
of. Where are some dharmas not found? Therefore, where are some dharmas that are not emptiness not found? For the wise and others, fools consider them to be permanent, impermanent, and constantly changing, but the wise do not consider this to be meaningful. That is to say, all dharmas are the aggregates and so on. The Buddha's dharma is the power to be attained, fearlessness, and so on. The Bodhisattva's dharma is the qualities previously attained. The so-called "who is wise" refers to the Bodhisattva. With the five words such as "the mind does not change", the five aspects of calm abiding are explained. These four words, "do not scatter outwards", and "peaceful, near peaceful" refer to focusing the mind on one and maintaining equanimity. These refer to placing the mind equally on selflessness, and later it will not degenerate and will not be attached to things. Here, the four prevent subsequent degeneration, and will not degenerate due to compassion. Thus, with six words, the nine words of calm abiding are explained. "Not afraid" refers to not hating insight and so on, these two words explain the united path. Thus, not being afraid of meditation refers to the part of calm abiding. With correct thorough understanding, not being universally afraid, and not having universal fear refers to the part of insight. Practice refers to the teachings, the remainder is explanation. Meditation refers to calm abiding. Near attainment refers to insight, in the manner of selflessness. Decisive thinking refers to thinking with the united path by the wise after near attainment. The reason here is, why? This is the question, from "when" etc. is the answer. Dharma is all dharmas. In the Prajñāpāramitā refers to the directly perceived. Not closely thinking refers to not closely grasping. Not closely holding refers to not discriminating, because of not discriminating. With the Prajñāpāramitā, discrimination of self-nature is prevented, and it is spoken to prevent discrimination of differences.
Tibetan
པ་སྟེ། གཟུགས་སྐྱེ་བར་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དོན་དམ་པར་ན་སྐྱེ་བ་ལ་མི་སྦྱོར་བས་ན་གང་དུ་འགག་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་མ་སྐྱེས་པ་དང༌། མ་འགགས་པ་དག་གི་དབྱེ་བ་མེད་པའི་དགག་བྱར་བྱ་བ་དང༌། དབྱེ་བ་དགག་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ་ནི། དེ་ལྟར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །འོ་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་རང་བཞིན་མེད་པས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དངོས་པོ་མི་འཐད་ཅེ་ན། གསུངས་པ་ནི། གང་ཡང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། གང་ དུ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ངོ་བོ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་ནི་སྐྱེ་བར་བྱེད་ལ། དོན་དམ་པར་དངོས་པོ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་ཟད་པ་མེད་པ་དག་རོ་གཅིག་པས་གཉིས་སུ་མེད་དེ། གཉིས་སུ་ཞེས་པ་ནི་གཉིས་ཀྱི་དངོས་པོ་མེད་པའོ། །གཉིས་སུ་བྱར་མེད་པ་ནི་གཞན་དུ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་བྲལ་བ་ལ་བྱེད་པ་པོའི་ཚད་མ་མེད་ཅེས་པའོ་ཞེས་པ་ནི་གཞན་དག་གི་སྟེ། ཐོབ་པའི་ངེས་འབྱུང་ངོ༌། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ངེས་པར་འབྱུང་བ་བསྟན་པར་འདོད་ནས་གསུངས་པ་ནི། དེ་བཞིན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་དང་འབྲེལ་ལོ། །བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ལས་འདིའི་དོན་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཞེས་པ་ནི་གང་གིས་གཉིས་སུ་མེད་པར་འདི་རྣམས་བགྲང་བར་བྱས་པའི་རྒྱུ་མཚན་དེས་ནའོ། །དེའི་སྐྱོན་གསུངས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཡང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དཀའ་བའི་ལས་ཀྱིས་སྤྱོད་པ་པོས་སྤྱོད་པ་གང་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་སྤྱོད་པར་འགྱུར་བ་ནི་སྦྱོར་བའི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་སོ། །ཆུང་ངུའི་དོན་ལའོ། །དཀའ་བ་ནི་ལག་པ་དང་རྐང་པ་དང་མགོ་དང་ལུས་གཏོང་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིའོ། །དེ་དག་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱེད་པའི་ཅིའི་ཕྱིར་སྤྲོ་བ་ནི་གོ་ཆའི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་སོ། །དེ་ལ་སྤྱོད་པ་མེད་ཅིང་དམིགས་པ་མེད་ཅེས་པ་ནི་རྒོལ་བ་ལ། དེ་སྐད་ཅེས། དཀའ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རབ་འབྱོར་གྱི་ལན་ནོ། །དེ་ལ་ཐོག་མ་འདིས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཁས་བླངས་པས་སོ། །ཅི་ལྟར་མི་འདོད་པར་འགྱུར་ཏེ། དོན་དམ་པར་ནི་སྤྱོད་པར་བྱེད་པ་མི་འཐད་ལ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་དཀའ་བའི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་དཀའ་བའི་སྤྱོད་པ་ཡིད་ལ་གཅགས་པ་ནི་རྫོགས་སངས་རྒྱས་ལས་རྣམ་པར་ལྡོག་པར་འགྱུར་བས་སོ། །ཡང་མི་འགྱུར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ལན་གཉིས་པ་ནི་མི་འགྱུར་བ་ནི་རྫོགས་པར་མི་འགྱུར་བའོ། །འོན་ཀྱང་ཞེས་པ
Chinese
即，如“色蕴生起时，真实不随见”等。究竟而言，不与生相合，故无灭处。如是等，是对色等不生不灭之差别，应作遮破，为遮破差别而说，即如是等。若谓色等无自性，则二无实事不应理。说：何等，即何 处世俗之体性，色等五蕴生起，究竟而言，无实性之无生无灭等同一味，故无二。二者，即无二之实事。无二可作，即无他，离二种体性，无作者之量。此乃他人之说，是获得之定出。欲显示一切种智之定出，故说：如是薄伽梵等。如是，与一切种相连。由所作差别，此义如前。是故，以何因缘而数此等为无二耶？故说：是故。说其过失：若复等。以难行行者所行之行，为何而行耶？即以加行之精进也。小义也。难行，即舍手足头身等。为何欢喜修彼等耶？即以盔甲之精进也。于彼无行无缘，是对立者。如是说：难行等，是善现之答复。于彼最初此等，是以承诺故。云何不欲耶？究竟而言，行不应理，世俗而言，以难行之想，于意中执持难行之行，则成从圆满正觉而转变故。又，不转变等之第二答复是，不转变，即不圆满转变也。然
English
That is, such as "When form arises, it is not truly seen to follow," and so on. Ultimately, it does not combine with arising, so there is no place to cease. Similarly, etc., is to be done as a refutation of the distinctions of form, etc., which are unborn and unceasing, and it is said for the sake of refuting the distinctions, that is, like that, etc. If it is said that form, etc., have no self-nature, then the reality of non-duality is not reasonable, it is said: Whatever, etc., wherever the nature of conventional truth, the five aggregates of form, etc., arise, but ultimately, the unborn and unceasing nature of non-existence is of one taste, so it is non-dual. Two, that is, the non-existence of two realities. Non-dual to be done, that is, no other, devoid of the nature of two kinds, there is no measure of the maker. This is the saying of others, it is the definite emergence of attainment. Wanting to show the definite emergence of the omniscient, it is said: Thus the Bhagavan, etc. Thus, it is related to all kinds. From the difference of actions, this meaning is as before. Therefore, for what reason are these counted as non-dual? Therefore it is said: Therefore. Saying its fault: If again, etc. Why does the practitioner who practices with difficult deeds practice? It is by the diligence of application. It is a small meaning. Difficult practice is to give up hands, feet, head, body, etc. Why is he happy to practice them? It is by the diligence of armor. There is no practice and no object in it, it is the opponent. Thus it is said: Difficult practice, etc., is the answer of Subhuti. In the beginning, these, etc., are because of the promise. How can it be unwilling? Ultimately, practice is not reasonable, conventionally speaking, with the thought of difficult practice, holding the difficult practice in mind, it becomes a transformation from the perfect enlightenment. Also, the second answer of non-transformation, etc., is non-transformation, that is, not a complete transformation. However