Tibetan
་བཀའ་སྩལ་པ་དང་ཞེས་པ་ནི་འདིར་སྔོན་དུའོ། །དེ་ལ་འཇུག་པའི་སྒྲུབ་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ནི་བསྟན་བཅོས་ལས། བསམ་གཏན་གཟུགས་མེད་སྦྱིན་སོགས་དང༌། །ལམ་དང་བྱམས་ལ་སོགས་པ་དང༌། །དམིགས་པ་མེད་པར་ལྡན་པ་དང༌། །འཁོར་གསུམ་རྣམ་པར་དག་པ་དང༌། །ཆེད་དུ་བྱ་དང་མངོན་ཤེས་དྲུག །རྣམ་ཀུན་མཁྱེན་པའི་ཚུལ་ལ་ནི། །འཇུག་པའི་བསྒྲུབ་པ་ཐེག་ཆེན་ལ། །འཛེག་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་ཏེ། བསམ་གཏན་བཞི་དང་གཟུགས་མེད་པ་རྣམས་ནི་གཞན་དུ་རྣམ་པར་འཆད་པར་འགྱུར་ལ། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་གོ །ལམ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་གྱིས་བསྐོར་བའི་མཐོང་བ་དང༌། བསྒོམ་པ་དང༌། ཁྱད་པར་གྱི་དང༌། མི་སློབ་པའི་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་ལ་མི་སློབ་པ་ནི་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཏེ། བགྲོད་པར་བྱ་བས་ན་ལམ་ཞེས་པའོ། །སེང་གེ་བཟང་པོས་ནི་མི་སློབ་པའི་ལམ་ལ་ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་ཞེས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་ངན་པ་ལ་གནས་པ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གནས་ སྐབས་སུ་ནི་མི་སློབ་པ་ཉིད་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱམས་པ་ལ་སོགས་པས་འདོད་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པའི་ཚང་པའི་གནས་བཞི་རྣམས་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཚམ་མེད་པའོ། །བཞི་ནི་བྱམས་པ་དང༌། སྙིང་རྗེ་དང༌། དགའ་བ་དང་བཏང་སྙོམས་ཏེ་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་བདེ་བ་དང་ཕྲད་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བ་དང་བདེ་བ་དང་མི་འབྲལ་ཞིང་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་བསམ་པ་རྣམས་ཏེ། སྐྱེ་མ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་དང་ལྡན་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་པ་དང༌། བདེ་བ་དང་མི་བྲལ་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་པ་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་ལས་གྲོལ་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་པ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་རྣམས་ལ་མཉམ་པར་གཞག་པ་ནི་ཚད་མེད་པ་འཇུག་པ་སྟེ། བཞི་ཆར་ཡང་མོས་པས་སྤྱོད་པའི་ས་སྟེ། སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པའོ། །རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པའི་བདུན་པ་རྣམས་ལ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དམིགས་པའོ། །དེའི་གོང་དུ་ནི་དམིགས་པ་མེད་པ་རྣམས་ཏེ། སྟོང་པ་ཉིད་ཉི་ཤུ་པོ་རྣམས་དང་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ལ་དམིགས་པ་མེད་པའི་སྦྱོར་བས་བསྒོམ་པ་ནི་མི་དམིགས་པའི་སྦྱོར་བའི་འཇུག་པའོ། །སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་ཅིང་སྦྱིན་པ་དང་གཏོང་པ་པོ་དང་ལེན་པ་པོ་མི་དམིགས་ཞེས་པ་ནས་ཇི་སྲིད་དུ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་ཅིང༌། དེ་བྱང་ཆུབ་སྨེས་དཔའོ་ཡིད་ལ་བྱེད་པར་ཡང་མི་དམིགས་ཞེས་པ་ནི་འཁོར་གསུ
Chinese
“བཀའ་སྩལ་པ་དང་ཞེས་པ་ནི”是指这里之前的内容。就进入它的修习方面来说，经论中说：禅定无色布施等，道与慈等，无缘而具足，三轮清净，特别作意与六神通，于一切种智之行相，进入之修习大乘，应知是攀登。也就是说，四禅定和无色定等将在其他地方详细阐述。布施等是六度。道是指由菩提之分法三十七品所围绕的见道、修道、特相道和无学道之体性，无学者即是圆满的佛陀，因为要行进，所以称为道。僧伽贤则将无学道安立为特相道之体性，这是处于恶劣状态，因为在菩萨的阶段，无学本身是不可能的。慈等以对欲界众生为对境的四无量心，因为对境是所有众生，所以是无量。四者是慈、悲、喜、舍，次第是与乐相合、离苦、不离乐且无有烦恼之意念，生起所有众生都具有安乐该多好啊，脱离痛苦该多好啊，不离安乐该多好啊，从烦恼中解脱该多好啊的想法，安住于这些行相就是进入无量，四者都是以意乐而行的地，是对众生为对境。极喜等第七者等是对如实性为对境。在那之前是无所缘，以对二十空性和一切法都无所缘的瑜伽来修习，就是不缘瑜伽的进入。行于布施波罗蜜多，不缘布施、施者和受者，乃至行于般若波罗蜜多，也不缘菩萨作意，这就是三轮。
English
“བཀའ་སྩལ་པ་དང་ཞེས་པ་ནི” refers to the previous content here. Regarding the aspect of entering into its practice, it is said in the treatises: "Dhyana, formless realms, generosity, etc., path and loving-kindness, etc., endowed with no object, the three circles completely pure, special intention and six superknowledges, in the manner of all-knowing, the practice of entering the Great Vehicle, should be known as ascending." That is to say, the four dhyanas and the formless realms will be explained in detail elsewhere. Generosity, etc., are the six perfections. The path refers to the nature of the seeing path, the path of cultivation, the path of special characteristics, and the path of no more learning, which are surrounded by the thirty-seven factors of enlightenment. The one who has no more learning is the perfect Buddha, and because it is to be traveled, it is called the path. Sanghabhadra establishes the nature of the path of no more learning as the path of special characteristics, which is in a bad state, because in the stage of a Bodhisattva, no more learning itself is impossible. Loving-kindness, etc., are the four immeasurables that take sentient beings in the desire realm as their object. Because the object is all sentient beings, it is immeasurable. The four are loving-kindness, compassion, joy, and equanimity, which in order are the thoughts of being united with happiness, being separated from suffering, not being separated from happiness, and being without afflictions. The arising of the thought, 'How wonderful it would be if all sentient beings had happiness, how wonderful it would be if they were free from suffering, how wonderful it would be if they were not separated from happiness, how wonderful it would be if they were liberated from afflictions,' and abiding in these aspects is entering the immeasurable. All four are grounds for acting with intention, and the object is sentient beings. The seventh, such as great joy, etc., has suchness as its object. Before that, there is no object. Meditating with the yoga of having no object on the twenty emptinesses and all dharmas is entering the yoga of no object. Acting in the perfection of generosity, not focusing on generosity, the giver, and the receiver, and so on, acting in the perfection of wisdom, and not focusing on the Bodhisattva's intention, this is the three circles.