Tibetan
འཇུག་པ་མེད་པས་དེ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་དེ་ཡང་མི་གྲུབ་ལ། དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དག་གིས་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཁྱབ་བྱེད་མེད་པ་ལ་ཁྱབ་ བྱ་མི་སྲིད་པས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ན་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པར་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བས། མ་བརྟགས་ན་ཉམས་དགའ་བའི་དངོས་པོ་འདི་རྣམས་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྦྱིན་གྱིས་བརྟགས་ན་ནང་དང་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྙིང་པོ་དང་བྲལ་བས་གང་དུ་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་རྫོགས་པས་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་བཀག་ནས་བདག་མེད་པ་མཐོང་བ་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་ནས་དེ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་སྤོང་བར་འགྱུར་ཏེ། འདིར་འཆིང་བ་མེད་པས་སྤྲིན་དང་བྲལ་བའི་ཉི་མའི་འོད་ཟེར་བཞིན་དུ་ནམ་མཁའི་མཐའ་ཀླས་པར་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པ་ལས་ལས་འབྱུང་བའི་དངོས་པོ་དོན་དམ་པར་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པའི་བརྟགས་པ་དང་བྲལ་བའི་རྒྱུན་མི་འཆད་པ་རྣལ་འབྱོར་པའི་མངོན་སུམ་གྱི་སྙིང་རྗེས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་ཡང་དག་པར་སྐྱེ་ལ། འདི་ཉིད་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བ་སྟེ། གང་དུ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བརྟགས་པ་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་མཐོང་གི །གང་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། གཉིད་ལོག་པའམ་མིག་བཙུམས་པ་བཞིན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་བག་ཆགས་མ་སྤངས་ན། འདུ་ཤེས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པས་ལངས་པ་ཉིད་ན། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་རྩ་བ་ཅན་གྱི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བས་རྣལ་འབྱོར་པ་གྲོལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་གྱི་ཐེ་ཚོམ་སྤངས་པ་མེད་ན། དེའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྤོང་བར་མི་ནུས་ཏེ། སྲེག་བྱེད་ཡོངས་སུ་མ་སྤངས་པར་སྲེག་པ་ཡོངས་སུ་མི་སྤོང་བ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་མཐོང་བ་མེད་པའི་སྦྱོར་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྒོམས་པས་ཐེ་ཚོམ་གྱི་ས་བོན་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་བསལ་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དཔྱད་པས་ཐེ་ཚོམ་དང་ལྡན་པ་དེ་དང་བྲལ་ནས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང་བྲལ་བས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་རྟོགས་ལ་དེ་ཉིད་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་སྔ་ནས་བཤད་དོ། །འདིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པར་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་ སྤངས་པ་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་
Chinese
由于没有进入，所以先前行走的那个也不成立。而对于有事和无事的分别念来说，由于遍及一切分别念，没有遍及者，所遍及者是不可能存在的，因此，事实上，与执著有事和无事为最胜是分离的。如果未经观察，这些令人愉悦的事物，如果以智慧的布施来观察，则与内外之精华分离，因此，在何处修习的力量圆满，从而遮止一切过失，现量见到无我，由于与此相违，将会舍弃烦恼障和所知障。在此，由于没有束缚，如无云的阳光般，在无边无际的虚空中，从缘起产生之业的事物，与真实产生等观察分离的不间断，瑜伽士的现量之悲心和智慧自性的世俗之智慧光明将如实产生。这即是如实见。在何处以智慧观察，则不见一切法。在何处作意，以及如睡眠或闭眼般则不是。如果未舍弃如是习气，从无想等持中起立之时，以色等为对境的贪著等将会产生，因此瑜伽士不会解脱。如果未舍弃色等境之怀疑，则不能舍弃彼之作意，如未完全舍弃焚烧者，则不能完全舍弃焚烧一样。因此，如前所说，修习不见之加行的般若波罗蜜多，仅以远离怀疑之种子，应消除对色等的执著。如是，以有事和无事等方式进行观察，从具有怀疑者中分离，由于远离对色等的执著，了知一切法无自性，此即是般若波罗蜜多，如前所说。在此，一切法真实之自性是舍弃一切障碍和遍知一切
English
Since there is no entering, that which goes before is also not established. And as for the conceptualizations of things and non-things, since they pervade all conceptualizations, there is no pervader, and the pervaded cannot exist, therefore, in reality, it is separate from holding things and non-things as supreme. If not examined, these delightful things, if examined with the generosity of wisdom, are separate from the essence of inner and outer, therefore, where the power of meditation is perfected, thereby preventing all faults, seeing selflessness becomes manifest, and since it is contrary to this, it will abandon the obscurations of affliction and the obscurations of knowledge. Here, since there is no bondage, like the rays of the sun free from clouds, in the boundless sky, the things of karma arising from dependent origination, the uninterrupted separation from the examination of true arising, the yogi's manifest compassion and the conventional wisdom light of the nature of wisdom will truly arise. This is seeing reality itself. Where wisdom examines, all phenomena are not seen. Where there is attention, and like falling asleep or closing the eyes, it is not. If such habitual patterns are not abandoned, when arising from the samadhi of non-perception, attachment and so on, which are rooted in attachment to form and so on, will arise, therefore the yogi will not be liberated. If the doubt of objects such as form is not abandoned, then the attention to it cannot be abandoned, just as the burning agent cannot be completely abandoned without completely abandoning the burning. Therefore, as previously stated, by meditating on the Prajnaparamita of the unseen practice, one should eliminate attachment to form and so on, merely by being free from the seed of doubt. Thus, by examining in the manner of things and non-things and so on, separating from that which is possessed of doubt, since it is free from attachment to form and so on, one realizes that all phenomena are without inherent existence, and this is the Prajnaparamita, as previously stated. Here, the true nature of all phenomena is the abandonment of all obscurations and the knowledge of all aspects.
Tibetan
པ་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ལམ་གྱི་མཆོག་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་འདིས་མངོན་པར་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་བསྒྲུབས་བས་འཕགས་པ་རབ་འབྱོར་ལ་འཐད་པ་ཉེ་བར་བསྟན་པའོ། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཞེས་པ་ནི་རང་བཞིན་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་ལ། འོད་གསལ་བ་ནི་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་གློ་བུར་བའི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པའི་མུན་པ་མཐའ་དག་ནུབ་པ་སྟེ། འདིར་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ངོ་བོ་སེམས་ལ་དོན་དམ་པར་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པས་སེམས་མ་མཆིས་ཞེས་པའི་མ་ཡིན་པར་དགག་པ་དང་མེད་པར་དགག་པ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ལ་དོན་དམ་པར་དོན་ཡོད་པ་མིན་ཞེས་པ་ཉིད་ཙམ་ལ་ཡིད་རྗེས་སུ་གནས་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བར་མཐོང་ནས་སྨྲས་པ་ནི་ཡོད་དམ་ཞེས་པ་སྟེ། རིགས་པས་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མ་ཡིན་པར་དགག་པའི་སྦྱོར་བ་མིན་གྱི་འོན་ཀྱང་མེད་པར་དགག་པ་ལ་སྟེ། དེ་ལ་ཡང་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཙམ་དུ་བཏགས་པ་ཡང་ཡོད་པ་མིན་ཞེས་པ་ལ་དགོངས་ནས་གསུངས་པ་ནི་ཅི་ཡང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། སེམས་ནི་དངོས་པོ་ཙམ་ལ་སེམས་མེད་པ་ནི་དེའི་དངོས་པོའི་སེམས་མེད་པ་ཉིད་དེ། དེ་ལ་བརྗོད་པ་ནི་མེད་ཅེས་པ་སྟེ། འདི་བརྗོད་མ་ཐག་པའི་གཉི་གའི་ཡོད་པ་ཉིད་དང་མེད་པ་ཉིད་དུ་མི་དམིགས་པ་སྟེ་སྒྲུབ་པ་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མེད་པ་ནི་གནོད་བྱེད་དམ་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་གཉི་ག་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་དེ་ལ་དགོངས་ནས་སླར་དྲི་ཞིང་རྒོལ་བ་ལ་སྦྱོར་བའོ། །སེམས་མེད་ཅེས་པ་ནི་སེམས་དངོས་པོ་མེད་པ་ཙམ་ཉིད་མངོན་པར་འདོད་པ་ལ་དགོངས་པའོ། །ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་ངོ་བོས་ཡོད་པའི་སྒྲོ་བཏགས་པ་ནི་མི་རིགས་པ་ཉིད་ལ། སེམས་ཆོས་ཅན་གྱི་ཡུལ་མེད་པ་ཉིད་ལ་དགག་པའི་སྦྱོར་བ་མེད་པས། སེམས་མེད་པ་ཉིད་ཀྱང་མེད་ཅེས་གསུངས་པ་ནི་ཅི་ལྟར་ཡང་འདི་ཞེས་པ་ལ། རྣལ་འབྱོར་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སོ་སོར་རིག་པར་འདོད་ནས་གསུངས་པ་ནི་འགྱུར་བ་མེད་ཅེས་པ་སྟེ། རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་ཕྱིར་དང༌། སེམས་འགྱུར་བའི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་གོས་བའི་ཕྱིར་ན་འགྱུར་བ་མེད་པའོ། །སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་ཞིང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་སེམས་དེས་ཀྱང་སློམ་སེམས་སུ་མི་བྱེད་དེ། དེའི་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དང་རོག་ཅི
Chinese
了悟此者乃为殊胜道，因此，以此能成办一切所欲，故对圣者善现作了如是开示。所谓心之自性光明，自性即是本体，以本体即是无本体性。光明者，乃于彼本体上，一切突如其来、非为真实的遍计所执之黑暗皆已息灭。此处，对于无有显现执着等等之相，与世俗谛之本体无有差别之心，于胜义谛中以无本体性故，说为“心不存在”之非遮与无遮。于世俗中存在者，于胜义中并非实有，仅于此上随顺安住，颠倒见而说“有吗”，此乃因理智上无有事物之故。此非为非遮之施设，而是安立于无遮之上。于此，仅于存在与不存在上假立，亦非存在，对此作意而说“什么也……”等等。心仅是事物，无心乃是彼事物之心不存在之本身。对此所说即是“无”。此乃于说出之后，于二者之存在与不存在皆不可得，因无有成立者之故。无有乃因有损害者之故，因已真实超离事物与非事物二者之故，对此作意而再次提问并施设辩驳。所谓无心，乃是对仅是心无事物之本身想要显现而作意。以存在与不存在之体性，安立存在的虚妄，此乃不应理。心，法性之境，于无有之本身上，无有破立之施设。故说心不存在之本身亦不存在，即是“如何也是此”。瑜伽士于世俗中想要个别了知而说“无有转变”，乃因自性光明之故， 心不为转变之贪欲等等所染污之故，故为无有转变。一切戏论皆已寂灭，且非一切分别念之行境故，乃为无有分别念。因此，彼心亦不应成为贪心，彼之本体亦与空性相融
English
Realizing this is the supreme path. Therefore, by this, all desires are accomplished, so it is shown to the venerable Subhuti. The nature of mind is luminosity, which means that nature is the essence, and the essence is the nature of non-essence. Luminosity means that on that essence, all sudden, untrue darkness of pervasive imputation has subsided. Here, for the aspects of non-attachment, etc., the conventional nature of mind, which is no different, is said to be 'mind does not exist' because it is without essence in the ultimate truth, which is a non-affirming negation and an affirming negation. What exists conventionally is not truly existent in the ultimate truth. Just abiding in this with compassion, seeing it as inverted, one says, 'Does it exist?' This is because there is no object by reason. This is not an application of non-affirming negation, but it is established on affirming negation. There, even what is imputed as merely existence and non-existence is not existence. Thinking of this, one says, 'Anything...' etc. Mind is merely an object; no-mind is the very non-existence of the mind of that object. What is said about this is 'non-existence.' Immediately after saying this, neither existence nor non-existence of both can be found, because there is no establisher. Non-existence is because there is a destroyer, because it has truly transcended both object and non-object. Thinking of this, one asks again and applies refutation. 'No-mind' means that one intends to manifest only the very non-existence of the mind-object. It is unreasonable to impute existence with the nature of existence and non-existence. Since there is no application of negation on the field of mind, the Dharma nature, it is said that even the very non-existence of mind does not exist, which is 'How is this anyway?' The yogi, wanting to individually know in the conventional truth, says, 'Unchanging,' because it is naturally luminous, Because the mind is not defiled by changing desires, etc., it is unchanging. Since all elaborations are pacified and it is not the object of all discriminations, it is without discrimination. Therefore, that mind should not become greed. Its essence is also in harmony with emptiness.