Tibetan
་ལ། སྔ་ནས་ཡོད་པའི་ཆོས་ལ་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དང༌། བྱ་བ་དག་གི་བྱེད་པ་པོ་གཅིག་པ་ཉིད་ནི་བརྟགས་ཏེ། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ཚོགས་པའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པ་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ལ་ནི་ཆོས་ཞེས་བརྗོད་དེ། སྐྱེ་བའི་ཆོས་ནི་ཆོས་གཞན་ལ་བརྟེན་ནས་བདག་ཉིད་ཐོབ་ལ། དེ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་ཏེ། འདི་ཡོད་པ་ལས་འདི་འབྱུང་བ་དང་འདི་སྐྱེས་པས་འདི་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞེས་པས་ནི་འགལ་བ་མེད་དེ་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་ངེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་དོན་དམ་པའི་རང་བཞིན་གྱི་སྐྱེ་བ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་དང༌། མི་སྦྱོར་བ་ནི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དམ་པར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་གྲུབ་པ་ནི་དོན་དམ་པར་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བདག་ཉིད་ལ་འཛིན་པ་ལ་སྦྱོར་བར་མི་འཐད་པའི་ ཕྱིར་རོ། །རང་རིག་པའི་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱང་རང་རིག་པ་ཙམ་དུ་བྱ་བས་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་དངོས་པོ་གང་དུ་ཡང་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རྒྱུད་གཅིག་ཉིད་དུ་བཏགས་པས་དངོས་པོར་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྒྱུ་ཐ་དད་པ་ཅན་རྣམས་ཀྱང་ཕན་ཚུན་མི་རིག་པའི་ཕྱིར་དང༌། དམིགས་པའི་དུས་སུ་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་མངོན་པར་འདོད་པ་དག་འགེགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིམ་གྱིས་འབྱུང་བའི་བློས་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་དངོས་པོ་ཉམས་སུ་མྱོང་ནས་དེའི་རྗེས་ལ་དེ་ལ་སེམས་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བློས་རྗེས་སུ་མཚམས་སྦྱོར་བས་སྔ་མ་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་འདུས་བྱས་པའི་སྒོ་ནས་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་དངོས་པོ་རྟོགས་པ་ཉིད་དང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་རྟོགས་པ་ཉིད་དེ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། །དེ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ་ཀུན་ཏུ་མྱོང་བའི་དུས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་རིག་པ་སྟེ། གང་དུ་འདི་ཉིད་རྣམ་པར་གཞག་པ་མེད་པས་དེ་ཉིད་ལ་མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་གྲུབ་པ་མེད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་མེད་པ་སྟེ། གང་ཡང་ཇི་ལྟར་འབྲས་བུ་སྐད་ཅིག་ལ་རང་གི་རྒྱུའི་སྐད་ཅིག་གི་དངོས་པོ་མཐོང་ལ་དེ་མེད་ན་དེ་དེའི་རྒྱུའི་སྐད་ཅིག་དང་དུས་མཉམ་པའི་དངོས་པོ་མ་ལུས་པ་སྣ་ཚོགས་པར་གྱུར་པའི་སྐད་ཅིག་མའི་དངོས་པོ་ཡང་མཐོང་ལ་དེ་མེད་ན་མི་མཐོང་ཞེས་པ་ནི་དེའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ན། རྒྱུད་གང་ཞིག་གི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདིར་ནི་དོན་དམ་པ་པའི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོའི་སྒྲུབ་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐད་ཅིག་མ་ལས་གཞ
Chinese
啊！对于先前已存在的法，作者本身以及诸行为的作者是同一的，这是经过考察的。从因和缘聚合的缘起中产生的，被称为法。产生的法依赖于其他法而获得自身。这是世尊所说的：此有故彼生，此生故彼生，这与顺应的方面并不矛盾。也不是不确定的，因为胜义自性的产生是不合理的，而不结合是合理的。因为在胜义中，因和果的实体是不成立的。不成立是因为在胜义中，以知的自性执持自性是不合理的。 自证的知识也只是作为自证，因此不执持先前和后来的任何实体，因为被假立为同一个相续，所以没有实体。具有不同因的那些，也因为彼此不认识。并且，在对境的时候，也为了遮止那些显现为因和果的意愿。如果说，通过次第产生的智慧，体验先前和后来的实体，然后在它的后面，以具有各种形象的心来连接，通过先前被特殊聚集的方式，来了知先前和后来的实体，以及了知因和果的实体。那么，这会变成世俗的自性，只是了知普遍体验时的自身体性。因为在任何地方都没有对它进行分别安立，所以在它上面，以现量的方式，因和果的实体是不成立的。因此，随后的比量也是不存在的。因为，如果果在一刹那间看到自己因的刹那的实体，如果看不到，那么它就会看到与自己因的刹那同时的所有未遗漏的、变成各种各样的刹那的实体，如果看不到，那么它就不会看到，因为这会变成它的因。任何相续的因和果的实体都是不合理的，因为这里是成立胜义的因和果的实体的场合。除了刹那之外
English
Ah! For the Dharma that already exists, the agent itself and the agent of all actions are the same, this is examined. That which arises from dependent origination, the collection of causes and conditions, is called Dharma. The Dharma that arises obtains itself by relying on other Dharmas. This is what the Bhagavan said: 'This arising, that arises; this ceasing, that ceases,' which is not contradictory, because it exists in the conforming aspect. It is also not uncertain, because the arising of ultimate nature is unreasonable, and non-combination is reasonable. Because in the ultimate sense, the entity of cause and effect is not established. Non-establishment is because in the ultimate sense, it is unreasonable to combine the self-nature of knowledge with the grasping of self. Self-cognizing consciousnesses are also merely self-cognizing, therefore they do not grasp any prior or subsequent entities, because they are imputed as a single continuum, therefore there is no entity. Those with different causes also do not recognize each other. And, at the time of the object, it is also to prevent those who wish to manifest as cause and effect. If it is said that through the gradually arising wisdom, one experiences the prior and subsequent entities, and then after that, connects with a mind of various forms, through the way in which the prior is specially assembled, to realize the prior and subsequent entities, and to realize the entity of cause and effect. Then, that would become the nature of conventional truth, merely knowing one's own nature at the time of universal experience. Because there is no distinction made anywhere, therefore on it, in a manifest way, the entity of cause and effect is not established. Therefore, subsequent inference is also non-existent. Because, if the result sees the entity of its own cause's moment in an instant, and if it does not see it, then it would see all the unmissed, various momentary entities that are simultaneous with its own cause's moment, and if it does not see it, then it would not see it, because that would become its cause. The entity of cause and effect of any continuum is unreasonable, because this is the occasion for establishing the entity of cause and effect in the ultimate sense. Apart from the momentary
Tibetan
ན་པ་ཡང་དོན་དམ་པ་པའི་རྒྱུ་ནི་མ་གྲུབ་ལ། རྟག་པའི་དོན་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་མེད་པས་མངོན་སུམ་གྱིས་ལྷན་ཅིག་གཟུང་བར་མི་ནུས་པ་ཉིད་པས་བདག་དང་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པར་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་གྲུབ་པ་མེད་ལ། བདེན་པ་དེ་དང་མ་བྲལ་བར་གང་དུ་ཡང་བདེ་བ་མི་སྐྱེའོ། །དེ་ལ་ལྡོག་པ་ཡང་མེད་དེ། རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལྡོག་པ་ཅན་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་དོན་དམ་པར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་གྲུབ་པའི་ཚད་མ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་དོན་དམ་པ་པའི་འབྲས་བུའི་སྐྱེད་པ་པོ་རང་ལས་སམ་གཞན་ལས་སམ་གཉི་ག་ལས་སམ་གཉི་ག་མ་ཡིན་པ་ལས་སམ་རྒྱུ་མེད་པ་ལས་གྱུར་ཏེ། དེ་ལ་ཐོག་མ་མེད་ པ་ནས་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་དངོས་པོའི་བདག་ཉིད་ལ་ནི་རྒྱུ་ཉིད་མི་འཐད་ལ། མེད་པ་ནི་མོ་གཤམ་གྱི་བུའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་བཞིན་དུ་མེད་ཅིང་རང་ཉིད་མ་སྐྱེས་པ་ལ་རང་ལས་སྐྱེ་བ་ནི་མེད་ལ། རྫོགས་ཀྱང་ཆ་ནས་མེད་པར་སྐྱེས་པས་ན་སེམས་པ་བཞིན་རང་ལས་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བར་འགྱུར། གང་ཞིག་རྫོགས་པ་མིན་པས་གང་ཞིག་རྫོགས་པར་འགྱུར་བ་ནི་དེ་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་སྦྱོར་བ་ནི་ཆེས་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་དངོས་པོ་རྣམས་ནི་གྲངས་ཅན་གྱི་འདོད་པས་རྟག་ཏུ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པའི་མངོན་པར་གསལ་ཏེ། མངོན་པར་གསལ་བར་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མངོན་པར་གསལ་བར་རྟག་ཏུ་གནས་པའི་ཕྱིར་མངོན་པར་མི་གསལ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་གཞན་མི་རིགས་པས། གསལ་བ་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཅུང་ཟད་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་ན། རྟག་ཏུ་ཡང་དངོས་པོ་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྟག་ཏུ་མངོན་པར་གསལ་བ་ལ་སོགས་པར་ཐལ་བ་ནི་བཟློག་པར་དཀའོ། །གཞན་ཡང་གང་དུ་གང་རང་ལས་སྐྱེ་བ་ལ་ནི་ཡུལ་ལ་སོགས་པ་ངེས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། གཞན་ལ་ལྟོས་པའི་འདི་གཞན་ལས་སྐྱེ་བར་གྱུར་པའི་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མེད་པ་ལ་ལྟོས་པ་ནི་རིགས་པ་མི་ཡིན་ཞིང་ལྟོས་པར་བྱ་བ་ནི་རྟག་ཏུ་ཉེ་བའི་ཕྱིར་ཏུ་འདི་ཉིད་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་རང་ལས་སྐྱེ་བ་མི་སྲིད་ལ། གཞན་ལས་ནི་དུས་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་དུས་དག་ངོ་བོ་གཅིག་པར་མངོན་པར་འདོད་པས་རྟག་པ་ལ་སྐྱེ་བའི་ཐ་སྙད་ཀྱང་མི་རིགས་ཏེ། རྟག་པ་ལ་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་ན། དེ་ལ་ཚད་མས་གཞན་དུ་ཉེ་བར་བརྗོད་པས་ཅི་ཞིག་བཏགས་པ་འཐད་དེ། དེའི་རྟག་པ་ནི་ནུས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ངོ་བོ་རི་བོང་གི་རྭ་དང་ཁྱད
Chinese
而且，名言谛的因并不成立。恒常的意义在因和果的事物中不存在，因此无法用现量一起执取，所以，我和自在天等果的安乐等，随行是不成立的。不离那个真谛，任何地方都不会产生安乐。对此也没有相违，因为恒常本身不是有相违的。因此，就胜义谛而言，成立因和果的事物的量，丝毫也不存在。任何胜义谛的果的生起者，是从自生，还是从他生，还是从二者生，还是从非二者生，还是从无因而生？对此，从无始以来，对于存在和不存在的事物的自性来说，因本身是不合理的。不存在就像石女的儿子一样不存在，自己没有产生，从自产生是不存在的。即使圆满了，也从部分不存在而产生，所以，就像心一样，怎么能从自产生呢？如果什么没有圆满，什么会圆满呢？将它与它的自性结合，就会太过分了。一切事物，按照数论的观点，总是以自性而住的显现，因为使之显现者总是以显现而住，所以不显现等其他方式是不合理的。因为使之显现者没有稍微做过，所以，总是，一切事物总是显现等，是难以避免的。另外，在任何地方，任何从自产生的事物，处所等必然不会改变，因为依赖于其他的这个从他产生的事物，依赖于没有近需，是不合理的，而所依赖的事物总是接近的，所以这个会产生。因此，在名言中，从自产生也是不可能的。而从他生，由于先前和后来的时间，显现为本体相同，所以对于恒常，产生之名也不合理，因为恒常没有次第和同时的作用，所以，对此，量以其他方式接近陈述，安立什么才是合理的呢？它的恒常是远离一切能力的自性，与兔角没有差别。
English
Moreover, the cause of the conventional truth is not established. The meaning of permanence does not exist in the objects of cause and effect, so it cannot be apprehended together by direct perception. Therefore, following after the happiness of the results of self and Ishvara, etc., is not established. Without being separated from that truth, happiness will not arise anywhere. There is no contradiction to this, because permanence itself is not contradictory. Therefore, as far as the ultimate truth is concerned, there is not even a little bit of valid cognition that establishes the objects of cause and effect. Whatever the producer of the result of the ultimate truth, is it produced from itself, or from another, or from both, or from neither, or from no cause? To this, from beginningless time, for the nature of existing and non-existing things, the cause itself is not reasonable. Non-existence is non-existent like the son of a barren woman, and for oneself who has not arisen, arising from oneself is non-existent. Even if it is complete, it arises from a part that is non-existent, so, like the mind, how can it arise from itself? If something is not complete, what will become complete? To combine it with its own nature would be too extreme. In all cases, things are always manifest as abiding by their own nature according to the Samkhya view, because those that make them manifest always abide in manifestation, so other modes such as non-manifestation are unreasonable. Because those that make it manifest have not done even a little, therefore, always, all things are always manifest, etc., is difficult to avoid. Furthermore, in any place, whatever arises from itself, the place, etc., will necessarily not change, because this that depends on others, which has arisen from another, depending on what is not closely needed is unreasonable, and what is to be depended on is always close, so this will arise. Therefore, in name, arising from oneself is also impossible. And from another, because the earlier and later times appear to be the same entity, so for permanence, the name of arising is also unreasonable, because permanence does not have successive and simultaneous actions, so, to this, what is reasonable to establish by the means of valid cognition approaching in another way? Its permanence is the nature of being devoid of all abilities, and there is no difference from a rabbit's horn.