Tibetan
་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །དྲན་པ་ནི་བདག་པོའི་རྐྱེན་ལ། རྣམ་པ་ཞི་པ་ཉིད་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ནུབ་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །འདི་ལ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལའོ། །རབ་ཏུ་སྨྲ་རྣམས་བརྒྱུད་མར་རྒོལ་བ་ནི་རབ་ཏུ་འཕྲོག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཆོད་པ་སྟེ། འདི་ལ་གསུངས་པ་ནི། ཐབས་ལ་མཁས་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་བཟུང་བར་འདོད་པས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཐབས་ལས་འབྱུང་བས་ཐབས་ཏེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལ། དེའི་མཁས་པ་ནི་ལོག་པར་བསྒྲུབས་པ་རྣམས་སེལ་བས་སོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་ཞེས་པ་ནི་བར་ཆད་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་ འཛིན་གྱི་མཚན་ཉིད་ལའོ། །སྤྱོད་པར་བྱ་བ་ནི་སྦྱོར་བ་དང་མངོན་པར་སྒྲུབ་པས་སོ། །མངོན་པར་བསྒྲུབས་ནས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །བསྒོམས་པ་རྣམས་ལ་དེའི་རྗེས་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཐོབ་པས་ལོག་པར་བསྒྲུབས་པ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཟད་པས་སོ་ཞེས་པ་ལ་དགོངས་པའོ། །མངོན་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའོ། །མངོན་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ནི་ཀློང་དུ་འགྱུར་བར་བྱ་བའོ། །གང་གིས་ཞེས་པ་སྟེ་གང་གིས་ནི་མཚམས་སོ། །སྐལ་པ་མེད་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་དགོངས་པའི་ཕན་ཡོན་གསུངས་ཀྱི། བར་ཆད་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ནི་ངན་འགྲོ་འམ་བདེ་འགྲོ་མེད་དེ་བར་ཆད་མེད་པར་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་སྟེ་ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། །ལོག་པར་བསྒྲུབས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བསྟན་བཅོས་ལས། དམིགས་པ་འཐད་དང་དེ་ཡི་ནི། །ངོ་བོ་ཉིད་ངེས་གཟུང་བ་དང༌། །རྣམ་ཀུན་མཁྱེན་པའི་ཚུལ་དང་ནི། །དམ་པའི་དོན་དང་ཀུན་རྫོབ་དང༌། །སྦྱོར་དང་དཀོན་མཆོག་གསུམ་པོ་དང༌། །ཐབས་བཅས་ཐུབ་པའི་རྟོགས་པ་དང༌། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་ནི་ལམ་བཅས་དང༌། །གཉེན་པོ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དག་དང༌། །མཚན་ཉིད་དང་ནི་བསྒོམ་པ་ལ། །འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ལོག་རྟོག་པ། །རྣམ་པ་ཀུན་མཁྱེན་ཉིད་རྟེན་ཅན། །རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་སྨྲ་རྣམས་ཀྱིས། །ཞེས་ཏེ་ཇི་ལྟར་བཅུ་དྲུག་ན་གང་དུ་བཅུ་དྲུག་པོ་དེ་རྣམས་ནི་རང་གི་དོན་དུ་སྟེ། དམིགས་པ་འཐད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། །ཇི་ལྟར་ན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལ་རྟེན་ཞེ་ན། དམིགས་པ་ལ་སོགས་པ་འདི་རྣམས་ཀྱིས་ཡུལ་ཏེ། །ཡུལ་གྱི་འབྲེལ་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡུལ་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་བརྟགས་པ་ནི་ལོག་པར་སྒྲུབ་པ་སྟེ། ཕལ་ཆེ་བ་ནི་གཉེན་པོ་གསུངས་པས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཡུམ་ཆེན་མོ་ལས་དེ་ལ་དང་པོའི་འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་པ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་ཞེས་པས་ཅུང་ཟད་མེད་པ་ལ་ཇི་ལྟར་དམིགས་པ་གང་གིས་བརྗོད་པར་འགྱུར་ཏེ། རབ་འབྱོར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་དམིགས་པའོ་ཞེས་པས་ནི་ལོག་པར་སྒྲུབ་པ་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དམིགས་ཞེས་པ་ནི་ལན་ཏེ་ཞེས་པ་ནི་དམིགས་པ་འཐད་པའོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་ཇི་ལྟར་ན་ལས་དང་པོ་པས་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྤྱོད་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། ལན་ནི་སྦྱིན་པ་དང་སྦྱིན་བདག་དང་སྦྱིན་པ་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་གཟུང་བའི་ཐབས་ལ་མཁས་པས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྤྱོད་ཅིང་ཡོངས་སུ་འདྲིས་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་ནི་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ངེས་པར་གཟུང་བའོ། །བདེན་པ་མཐོང་བས་དེ་ལྟར་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པར་དམིགས་སུ་མེད་པ་ལ་ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་མེད་པར་ཀུན་དུ་ཤེས་ཞེས་པ་ནི་ལོག་པར་སྒྲུབ་པ་ལ། ལན་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་དཔྱོད་ཅིང་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་སོ་སོར་མེད་པའོ་ཞེས་ཤེས་ན་དོན་དམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདིར་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ལམ་གྱི་བྱེ་བྲག་རྣམས་ཐམས་ཅད་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དེ་རྣམ་པ་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་ལ་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པར་དམིགས་སུ་མེད་དོ་ཞེས་པ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བདག་ཉིད་ཀུན་རྫོབ་ཀྱང་གཞན་ལ་དོན་དམ་པ་ཡང་གཞན་ནམ་ཞེས་པ་ནི་འདྲི་བ་ལ། ལན་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཉིད་དོན་དམ་པ་སྟེ། དེ་དག་གི་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་གཅིག་ཉིད་དོ། །གང་དུ་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། །ཀུན་རྫོབ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བཤད། །སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། །མེད་ན་མི་འབྱུང་ངེས་པའི་ཕྱིར། །བྱས་དང་མི་རྟག་དག་བཞིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། འོན་ཀྱང་ཕུང་པོ་སྤྲུལ་པ་རྣམས་ལ་དོན་དམ་པའི་དངོས་པོའི་འདུ་ཤེས་རྣམས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བསྟན་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་དངོས་པོ་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་རྣམས་ཀྱི་དངོས་པོའི་ཞེས་པའོ། །དོན་དམ་པར་ནི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པ་ལ་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་བདེན་པ་གཉིས་ལའོ། །སྦྱོར་བ་དང་སྤྱོད་པས་འདིའི་ཚུལ་ལ་ཉེ་བར་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ། གཞན་དུ་ན་གང་གིས་གང་ལ་སྦྱིན་ཞེས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་སྤྱོད་པ་ལ་ལན་ནི། སྤྲུལ་པ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་དུ་འཁོར་གསུམ་ཉེ་བར་མི་དམིགས་པས་སོ་ཞེ
Chinese
是无自性的空性。忆念是主宰的因缘。寂静之相是所有分别念止息的自性。这指的是一切遍知。善说者们连续不断地驳斥是为了彻底夺取，因此是决断。对此所说的是：想要完全摄持一切善巧方便者等等。由于从方便中产生，所以是方便，即一切遍知。其善巧在于遣除邪执者。所谓般若波罗蜜多，指的是无间三摩地的体性。应当行持的是结合和现证。现证之后应当修习。对于修习者们，随之获得一切遍知，因此一切邪执都已穷尽，这是其用意。现证是指现前造作。应当现证的是使其成为虚空。所谓“以何”，即以何为界限。所谓“无缘分”等等，是如来所说的意趣的利益，而不是入于无间三摩地。因为对于他来说，没有恶趣或善趣，而是无间地获得菩提，其余部分很容易理解。假设是邪执，则在论典中说：对境合理及其，自性确定执取，以及全知之理，胜义谛和世俗谛，结合和三宝，具方便的能仁之证悟，颠倒与道俱，对治相违品，体性和修习，有欲者们邪分别，一切遍知具所依，十六种相说者们。如何是十六种呢？何处是十六种呢？那些是为了自己的目的，即对境合理等等。如何说一切遍知是所依呢？以对境等等这些作为所缘，以所缘的关系，将一切遍知的所缘视为近似，这是邪执。大多数是通过宣说对治来了解的。从大般若经中，对于最初
English
It is emptiness without inherent existence. Mindfulness is the condition of the master. The nature of peace is the nature of the cessation of all conceptualizations. This refers to the all-knowingness. Those who speak well continuously refute in order to completely seize, therefore it is decisive. What is said about this is: wanting to completely hold all skillful means, etc. Because it arises from skillful means, it is skillful means, that is, all-knowingness. Its skillfulness lies in eliminating those who are wrongly established. What is meant by the Perfection of Wisdom is the nature of uninterrupted samadhi. What should be practiced is union and realization. After realization, one should meditate. For those who meditate, following that, all-knowingness is attained, therefore all wrong views are exhausted, this is the intention. Manifestly accomplishing means manifestly producing. What should be manifestly accomplished is to be transformed into space. What is meant by "by what" is what is the boundary. What is meant by "without fortune" etc., is the benefit of the intention spoken by the Tathagata, but not entering into uninterrupted samadhi. Because for him, there is no bad or good rebirth, but uninterruptedly attains enlightenment, the rest is easy to understand. Assuming it is a wrong view, then it is said in the treatise: Object valid and its, nature definite grasping, and the manner of all-knowing, ultimate truth and conventional, union and the three jewels, the realization of the Sage with skillful means, reversal with the path, antidote and opposing sides, characteristics and meditation, those who desire wrongly conceive, all-knowingness has a basis, sixteen aspects are spoken by those. How are there sixteen? Where are the sixteen? Those are for their own purpose, that is, object valid etc. How is it said that all-knowingness is the basis? With these objects etc. as objects, by the relationship of the object, considering the object of all-knowingness as approximate, this is a wrong view. Most of it is to be understood by proclaiming the antidote. From the Great Mother Sutra, for the first
Chinese
的“有为”和“无为”也自性空，既然对稍微都没有的东西，用什么来作意，用什么来表达呢？“善现，一切相智即是对无事物作意”这样说是为了遣除邪执，在世俗中一切法都是作意的，这是回答，意思是作意是合理的。如果一切法都是无事物，那么最初的业者怎么能行布施等呢？回答是，布施、施主和布施者的诸法，以善巧方便确定其为无事物的自性，所以在世俗中行持并完全熟悉，这是确定其自性。见到真谛后，既然对有事物和无事物都无作意，那么怎么能普遍了知无事物呢？这是为了遣除邪执。回答是，在世俗中分别布施等，并且知道布施等各自都不存在，这不是胜义谛。这里，布施等道的差别一切和所有，以了知相本身，对于智慧，有事物和无事物都无作意，这是说以一切相智的智慧，自性是世俗，但对于他人，胜义也不同吗？这是提问。回答是，世俗本身就是胜义，它们的真如是一体的。正如圣者龙树所说：“世俗说为空性，空性即是世俗，若无则不生，决定如所作和无常。”这样说，然而对于幻化的蕴，并没有胜义谛的事物之想，这是在世俗中说的，即使在世俗中，也是无事物之想的事物。在胜义中，不是事物，也不是无事物，这是对于二谛而言的。以加行和行持，就是以对这种道理的邻近作意，否则谁对谁布施呢？这是对于如何行持的回答。就像幻化一样，一切法以空性，布施等也都是在一切时三轮不执著的缘故。
English
Since "conditioned" and "unconditioned" are also empty of inherent existence, how can one focus on something that is slightly non-existent, and how can it be expressed? "Subhuti, the all-knowingness is to focus on non-things," which is to refute wrong views. In the conventional sense, all dharmas are objects of focus, which is the answer, meaning that focus is reasonable. If all dharmas are non-things, then how can the initial practitioner practice generosity and so on? The answer is that the dharmas of generosity, the giver, and the recipient, with skillful means, are determined to be the nature of non-things, so they are practiced and fully familiar in the conventional sense, which is to determine their nature. After seeing the truth, since there is no focus on things and non-things, how can one universally know non-things? This is to refute wrong views. The answer is that in the conventional sense, generosity and so on are distinguished, and it is known that generosity and so on do not exist separately, which is not the ultimate truth. Here, all the differences of the path of generosity and so on, and all aspects, with the knowledge of the aspect itself, for wisdom, there is no focus on things and non-things, which means that with the wisdom of all-knowingness, the nature is conventional, but for others, is the ultimate also different? This is a question. The answer is that the conventional itself is the ultimate, and their suchness is one. As the noble Nagarjuna said: "The conventional is said to be emptiness, emptiness is the conventional, if there is no conventional, it does not arise, it is determined like what is made and impermanent." It is said that, however, for the illusory aggregates, there is no thought of things in the ultimate truth, which is said in the conventional sense, even in the conventional sense, it is the thing of the thought of non-things. In the ultimate sense, it is not a thing, nor is it a non-thing, which is for the two truths. With the practice and conduct, it is precisely with the close focus on this principle, otherwise, who gives to whom? This is the answer to how to practice. Just like illusion, all dharmas with emptiness, generosity and so on are also all without attachment to the three wheels at all times.