Tibetan
ད་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ནི་ཁམས་ གསུམ་དང་འབྲེལ་པས་སོ་ཞེས་པ་ནི་ཁམས་གསུམ་དང་འབྲེལ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ། འདིར་ཁམས་གསུམ་དང་འབྲེལ་པར་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་ནི་གཉེན་པོའོ། །ཁམས་གསུམ་ལ་གནས་པ་ཇི་ལྟར་འབྲེལ་པར་མི་བྱེད་ཅེས་པ་ནི་གནས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་འདིར་གང་དུ་ཡང་གནས་པ་མེད་དོ་ཞེས་པ་ནི་གཉེན་པོའོ། །བདེན་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལ་ཇི་ལྟར་གནས་པ་མ་ཡིན་ཞེས་པ་ནི་མངོན་པར་ཞེན་པའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་འདི་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མངོན་པར་ཞེན་པར་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་ནི་གཉེན་པོའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བརྟགས་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱིས་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནས་ཇི་སྲིད་དུ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་དུ་བྱེད་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་པ་ནི་བརྟགས་པའི་དངོས་པོའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་དེ་ཡང་འདིར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་གཉེན་པོའོ། །ཆགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་དེས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པར་འགྱུར་ཏེ། གཞན་དུ་ན་ཕྱིར་ཕྱོགས་སོ་ཞེས་པ་ནི་ཆགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ཆགས་པ་མེད་ཅིང་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་མེད་པ་སྟེ། ཆགས་པ་མེད་པ་ལ་ནི་ཅུང་ཟད་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པར་འགྱུར་བ་མེད་དེ། དེ་ལྟར་སྤྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་དོ་ཞེས་པ་ནི་གཉེན་པོའོ། །སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟོང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་དེ་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་གཉེན་པོའོ། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དམིགས་སུ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་འགྲོ་བ་དེ་ལས་ཉམས་པ་དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ཡོད་དོ་ཞེས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་འགྲོ་བ་ལས་རྣམ་པར་ཉམས་པའི་རྟོགས་པ་ལ་དེ་ཡང་དེ་ལ་མེད་དོ་ཞེས་པ་ནི་གཉེན་པོའོ། །དབྱེ་བ་དགུ་པོ་འདི་རྣམས་ནི་ཡུམ་ཆེན་མོར་གསུངས་ལ་འདིར་ནི་ཐུན་མོང་དུ་རྫས་སུ་ཡོད་པའི་འཛིན་པ་པོའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྟེ། དེའི་གཉེན་པོ་གསུངས་པ་ནི། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། མཁྱེན་བཞིན་ཞེས་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་མི་མཁྱེན་པའི་ཆོས་ཅུང་ཟད་མེད་པས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་འཇིག་རྟེན་དུ་རབ་ཏུ་གྲགས་པའི་རྫས་སུ་ཡོད་པའི་གང་ཟག་གི་རྫས་སུ་ཡོད་པ་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ པ་ལ་དེའི་གཉེན་པོ་ནི་དམིགས་སུ་མེད་པ་སྟེ། དེ་གསུངས་པ་ནི་དབེན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པ་སྟེ། མེད་པའི་ཕྱིར་ལ།
Chinese
如今的法与三界相关，这是与三界相关的分别念。此处说不与三界相关，是为对治。安住于三界，如何不相关呢？这是安住之分别念，此处说无处安住，是为对治。真实显现之执着，如何不安住呢？这是显现之执着。分别念，于此不作丝毫显现之执着，是为对治。菩萨以所观察之事物，从布施波罗蜜多乃至一切种智之间行持，这是所观察事物之分别念，而此于此处并不存在，是为对治。以贪执而证得圆满菩提，由此现证成佛，否则将退转，这是贪执之分别念。一切法无有贪执，亦无有执取，无有贪执则不会现证成佛，如是行持则是在行持般若波罗蜜多，是为对治。布施波罗蜜多空性等等，是对治方的分别念，而此于菩萨并不存在，是为对治。一切法，一切种，一切处，如何随欲而行，从中退失，此于菩萨存在，这是从随欲而行中退失之分别念，而此于彼并不存在，是为对治。这九种差别，于大母般若经中宣说，而此处是共同存在的实有之执持者的分别念。其对治所宣说的是，从“此后”等等开始。知晓之意是，世尊无有丝毫不知晓之法。菩萨是世间广为人知的实有之人，是执持实有之补特伽罗的分别念，其对治是无所缘，所宣说的是“因为寂静”，即因为不存在。
English
Now, the dharmas are related to the three realms, which is the conceptualization related to the three realms. Here, it is said not to be related to the three realms, which is the antidote. How can one not be related while abiding in the three realms? This is the conceptualization of abiding, and here it is said that there is no abiding anywhere, which is the antidote. How can one not abide with the attachment to true appearance? This is the attachment to appearance. In conceptualization, one does not have the slightest attachment to appearance, which is the antidote. The Bodhisattva practices with the objects of investigation, from the perfection of generosity to the omniscient knowledge, which is the conceptualization of the objects of investigation, but this does not exist here, which is the antidote. By attachment, one attains perfect enlightenment, and thereby manifests Buddhahood, otherwise one will regress, which is the conceptualization of attachment. All dharmas are without attachment and without grasping. Without attachment, one will not manifest Buddhahood. Practicing in this way is practicing the Prajnaparamita, which is the antidote. The emptiness of the perfection of generosity, etc., is the conceptualization of the antidote side, but this does not exist in the Bodhisattva, which is the antidote. All dharmas, all kinds, everywhere, how can one fall away from going as one wishes, this exists in the Bodhisattva, which is the conceptualization of falling away from going as one wishes, but this does not exist in him, which is the antidote. These nine differences are taught in the Great Mother Prajna Sutra, but here it is the conceptualization of the commonly existing substantial holder. The antidote to it is what is taught, starting from "thereafter" etc. The meaning of knowing is that the Bhagavan has no dharma that he does not know. The Bodhisattva is a well-known substantial person in the world, it is the conceptualization of holding the substantial person, the antidote to it is without object, what is taught is "because of solitude", that is, because it does not exist.
Tibetan
དེ་ནི་རང་ཡང་མེད་ན་གང་དུ་ཞུམ་པར་འགྱུར་ཞེས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་བསྟན་བཅོས་ལས། ཆེད་བཞིན་ངེས་པར་མི་འབྱུང་དང༌། །ལམ་དང་ལམ་མིན་ངེས་འཛིན་དང༌། །འགོག་དང་བཅས་པའི་སྐྱེ་བ་དང༌། །དངོས་པོ་ལྡན་དང་མི་ལྡན་དང༌། །གནས་དང་རིགས་ནི་འཇིག་པ་དང༌། །དོན་དུ་གཉེར་དང་རྒྱུ་མེད་དག །ཕྱིར་རྒོལ་བ་ནི་དམིགས་པ་དང༌། །འཛིན་པའི་རྣམ་རྟོག་གཞན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཏེ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དང་པོ་པ་རྣམས་དང་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་འཕགས་པ་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི་དགུ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་སྤང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་གཉེན་པོ་དྲུག་པ་ནི་མདོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྟེ། དཔེར་ན་ཤིང་ལྟ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པའི་ལམ་དུ་ཁྱེར་ནས་ཇི་ལྟར་ནས་ཇི་ལྟར་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ཁྱེར་བ་དེ་བཞིན་དུ་དྲུག་པས་ལྔ་རྣམས་སོ་ཞེས་པ་ནི་གཉེན་པོ་ལ་དྲུག་པ་མེད་ན་ཇི་ལྟར་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ཁྱེར་བ་པོ་མེད་པས་སོ་ཞེས་པ་ནི་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ལམ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ལམ་ལ། དམན་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་ལམ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་མིན་པར་ངེས་པར་འཛིན་པ་ནི་དྲུག་པོ་ཞེས་པ་དེ་ཉིད་ནི་གཉེན་པོ་ལ། དེ་མེད་པ་ལ་ལམ་དང་ལམ་མ་ཡིན་པར་ངེས་པར་འཛིན་པ་མེད་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །ཆོས་ཉིད་ཚད་མར་བྱས་ན་འདི་རྣམས་གང་ལ་ཡང་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་གཉེན་པོ་ལ་སྐྱེ་བ་པོ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་འགག་པ་པོ་ནི་དེའི་སྒྲིབ་པ་རྣམས་སོ་ཞེས་པ་ནི་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ལྡན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ་བྲལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་གཉེན་པོ་ལ་ལྡན་པ་དང་མི་ལྡན་པ་ཞེས་པའི་ལྡན་པ་དང་མི་ལྡན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནས་ཇི་སྲིད་དུ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་ལ་གནས་པར་མི་བྱ་ཞེས་པ་ལ་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱེད་པས་ཆོས་རྣམས་གང་ལ་ཡང་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པ་ནི་གཉེན་པོའོ་ལ། གཟུགས་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་ལ་གནས་པར་བྱའོ་སྙམ་པ་ནི་གནས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་ པའོ། །བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་འདོད་པས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི་གཉེན་པོ་ལ། དེ་ལ་བསླབས་པས་ཀྱང་དེར་མི་འགྱུར་ཞེས་པའི་དོན་དུ་གཉེར་བ་མེད་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །དྲུག་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་སྟེ་རྒྱ་མཚོ་ལ་རིན་པོ་ཆེ་ཐམ
Chinese
那便是，如果自己也不存在，又将在何处消沉呢？如是论典中说：『特意必定不生起，道与非道确定执，灭与俱生的生起，有与无有事物，处所与种类是坏灭，于义中勤求与无因，外道是所缘，执著的分别念是其他。』这是说，对于异生和最初者们，以及声闻和独觉的圣者们，有这九种分别念。因为他们不是完全要断除的。他们以对治第六者如经中所说的那样。譬如木匠们以正确的道路来携带，如何又如何特意地做，携带者那样，第六者对治五者。』这意思是，对于对治来说，如果没有第六者，如何特意地做，没有携带者啊。这便是必定生起的分别念。一切相智的道是菩萨们的道。下劣菩提的道不是他们的道。确定执持那些不是，那第六者，那本身就是对治。没有那个，就没有确定执持道与非道，那是分别念。如果以法性为准绳，这些对于任何也不生起和灭亡啊。这意思是，对于对治来说，生起者是佛的法，灭亡者是那些障碍。这便是生起和灭亡的分别念。一切法既不是具有也不是分离啊。这意思是，对于对治来说，具有和不具有，名为具有和不具有的分别念。色等乃至一切相智之间不应安住，对于瑜伽行者来说，因为法对于任何也不安住的缘故。这便是对治。从色乃至一切相智之间应安住，认为是处所的分别念。希求大菩提者应学于波罗蜜多，这便是对治。即使在那上面学习，也不会变成那样，为了那个意义而没有勤求，那是分别念。第六者是一切佛法的因，如同大海里的一切珍
English
That is, if oneself does not exist, where will one sink? As it is said in the treatise: 'Intentionally, it will definitely not arise, the definite grasping of the path and non-path, the arising with cessation, the existence and non-existence of things, the place and kind are destruction, striving for meaning and without cause, the outsider is the object, the other is the conceptual thought of grasping.' This means that for ordinary beings and the first ones, as well as for the noble ones of hearers and solitary Buddhas, there are these nine conceptual thoughts. Because they are not to be completely abandoned. They use the sixth antidote as it is said in the sutra. For example, carpenters carry on the correct path, how and how intentionally to do, the carrier like that, the sixth one counteracts the five. This means that for the antidote, if there is no sixth one, how to do intentionally, there is no carrier. This is the conceptual thought of definitely arising. The path of all-knowing is the path of Bodhisattvas. The path of inferior Bodhi is not their path. Definitely holding those that are not, that sixth one, that itself is the antidote. Without that, there is no definite holding of the path and non-path, that is conceptual thought. If the nature of phenomena is taken as the standard, these do not arise or cease for anything. This means that for the antidote, the arising is the Dharma of the Buddha, the ceasing is those obstacles. This is the conceptual thought of arising and ceasing. All phenomena are neither possessed nor separated. This means that for the antidote, having and not having, called the conceptual thought of having and not having. Form and so on up to all-knowingness should not abide, for the yogi, because the Dharma does not abide for anything. This is the antidote. From form up to all-knowingness should abide, thinking that it is the conceptual thought of the place. Those who desire great Bodhi should study the Paramitas, this is the antidote. Even if one studies on that, one will not become like that, for that meaning there is no striving, that is conceptual thought. The sixth is the cause of all the Buddha's Dharmas, like all the treasures in the ocean.