Tibetan
པ་ཉིད་དང་དུ་མ་ཉིད་དུ་བྱེད་པ་མེད་དེ་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་མེད་ཅིང་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཡང་དག་པ་སོ་སོར་རིག་ཅེས་པ་དང༌། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཀྱང༌། ཆོས་ཀུན་གནས་མེད་ཞི་བ་ཡི། །དོན་འདི་རྟག་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱ། །གནས་མེད་པ་དང་སྒྱུ་འདྲ་སྟེ། །སྟོང་ཉིད་སྲིད་པ་འཇིག་བྱེད་པ། །སྐྱེ་མེད་ཅེས་དང་སྟོང་པ་ཞེས། །དམིགས་མེད་ཅེས་དང་སྟོང་ཉིད་ལ། །བདག་ཉིད་དམན་པས་གང་བསྒོམས་པ། །དེས་ནི་འདི་ལ་བསྒོམ་པ་མིན། །དགེ་དང་མི་དགེ་རྣམ་རྟོག་རྣམས། །རྒྱུན་ཆད་པ་ཡི་མཚན་ཉིད་ཅན། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་ཉིད་གསུངས། །གཞན་དུ་སྟོང་ཉིད་འདོད་པ་མིན། །དམིགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་པའི་སེམས། །ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་གནས། །གང་དག་སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམ་པ། །དེ་ནི་ནམ་མཁའ་བསྒོམ་པར་འདོད། །ཅེས་གསུངས་པ་སྟེ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་དམིགས་པ་མེད་པས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཞེས་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་སྙིང་རྗེ་དག་དེའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནས་བསྒོམ་པའོ། །སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབྱེ་བ་ནི་ལྡོག་པས་བྱས་པ་སྟེ། དེ་ལ་རིམ་པ་ནི་འདིའོ། །ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་རྣམས་ལ་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མཐའ་དག་བཟློག་ནས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡིད་བསྡུས་ནས་ཅུང་ཟད་ཀྱང༌། སེམས་པར་མི་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་གང་ཞིག་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྐྱེད་པར་གྱུར་ནས། དེའི་མཐོང་བ་མེད་པའི་སྦྱོར་བས་མངོན་སུམ་དུ་སོ་སོར་རྟོགས་ནས་དེའི་སེམས་ཅན་གྱིས་ཀྱང་རྟོགས་པར་བྱ་ཞེས་རྣམ་པར་སེམས་ཤིང་དེའི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་དེ་ལྟར་འགྲོ་བ་མཐའ་དག་དམིགས་པར་བྱས་ནས་དམིགས་པ་མེད་པའི་ངོ་བོའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སྐྱེ་བར་གྱུར་ནས་དེས་ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེ་དག་དབྱེར་མེད་པའི་ངོ་བོ་གཉིས་སུ་མེད་ཅིང་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པར་གྱུར་པར་མཐོང་ངོ༌། །དེའི་གནས་དང་ཤེས་རབ་དག་གིས་བདག་ཉིད་ ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དབྱེར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པ་གཉིས་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཟུང་དུ་འབྲེལ་པའི་ལམ་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་པའི་ངོ་བོ་མཆོག་ཏུ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་རྣལ་འབྱོར་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་
Chinese
没有做成一和多，因为没有转变，世尊是无分别的，是正确的各自证知。圣者龙树也说：一切法无住寂静，此义恒常应修习，无住犹如幻化般，空性摧毁诸有事，无生以及空性名，无相以及空性中，自性低劣所修习，彼非于此作修习，善与非善诸分别，是为常断之体性，诸佛宣说空性理，此外不欲为空性，无所缘而转之心，安住虚空之体性，何者修习空性者，彼亦欲为修虚空。如是说。大悲心和一切法无自性的无缘所生起，因此无缘之空性悲心唯以彼之自性修习。空性和悲心的名相差别是以遮遣所作，对此次第是：于五蕴聚合之事物和无事物等等一切作意遮止后，于一切收摄心意，连少许也不作意。仅仅由此生起不分别的世尊母般若波罗蜜多后，以彼无可见之瑜伽现量各自证知后，彼有情也应证知，如是分别，并以彼之自性，如是缘取一切行相后，无缘之自性大悲生起后，由此智慧和悲心无有分别的体性，见到二者无别且融为一体。彼之住处和智慧等以自性了知一切法无自性之体性，以般若波罗蜜多和大悲心无有分别之故，世俗和胜义二者一体双运道之菩提心生起之体性，最为殊胜的不分别瑜伽，是福德和智慧一切自性之现观。
English
There is no making into one and many, because there is no transformation, the Bhagavan is non-conceptual, and is the correct individual realization. The noble Nagarjuna also said: All dharmas are non-abiding and peaceful, This meaning should always be meditated upon, Non-abiding is like an illusion, Emptiness destroys all existences, Unborn and the name of emptiness, Without characteristics and in emptiness, Whatever is meditated upon with inferior self-nature, That is not meditating on this. All discriminations of good and non-good, Are characterized by the cessation of continuity, The Buddhas speak of the reason for emptiness, Other than that, it is not desired as emptiness, The mind that turns without an object, Abides in the nature of space, Whoever meditates on emptiness, That is also desired to meditate on space. Thus it is said. Great compassion and all dharmas are born from the objectless of no self-nature, therefore the emptiness of objectlessness is meditated upon only by its own nature. The difference in the terms emptiness and compassion is made by negation, and the order for this is: After rejecting all mental activities such as things and non-things on the five aggregates, gather the mind on everything, and do not think even a little. Just by this, after the Bhagavan mother Prajnaparamita who does not distinguish arises, after realizing each individually with her invisible yoga, that sentient being should also realize, thus distinguishing, and with her self-nature, after all such behaviors are taken as objects, after great compassion of the nature of objectlessness arises, thus wisdom and compassion are the nature of being inseparable, seeing that the two are inseparable and integrated into one. The abode and wisdom, etc., with the nature of knowing that all dharmas are of the nature of no self-nature, because Prajnaparamita and great compassion are inseparable, the nature of the arising of the Bodhicitta of the path of the union of the two, conventional and ultimate, is the most excellent non-distinguishing yoga, the manifestation of the nature of all merit and wisdom.
Tibetan
བརྒྱད་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལྡོག་པ་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་པའི་རྣམ་པ་ཀུན་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་མཉམ་པར་གཞག་པའི་གནས་སྐབས་སུ་རོ་གཅིག་པ་ཉིད་ནི་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་ཀྱི་སྐབས་སུ་མགོན་པོས་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱས་སོ། །དེ་ལས་ལངས་ནས་མཉམ་པར་མ་བཞག་པའི་གནས་སྐབས་སུ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཐབས་བསྟེན་པའི་དུས་སུ་ཡང་མོས་པ་དེ་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་པ་ཉིད་ནི་ཟུང་དུ་འབྲེལ་པས་བགྲོད་པའི་ལམ་ལ་འདི་ཉིད་སྒྲུབ་པ་ལ་གདམས་པས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་འདིར་ཚོགས་ཤིང་བསྡུས་ནས་གསུངས་ལ་འདི་ལས་གཞན་པའི་གདམས་ངག་རྣམས་ནི་ཞད་ཙམ་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ལ། ཡུམ་ཆེན་མོ་ལ་ནི་བཅུ་ཆར་ཡང་རྒྱས་པར་གསུངས་ཏེ། འདིར་བསྟན་བཅོས་ལས། སྒྲུབ་དང་བདེན་པ་རྣམས་དང་ནི། །སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་དཀོན་མཆོག་གསུམ། །མ་ཞེན་ཡོངས་སུ་མི་ངལ་དང༌། །ལམ་ནི་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་དང༌། །སྤྱན་ལྔ་དང་ནི་མངོན་ཤེས་ཀྱི། །ཡོན་ཏན་དྲུག་དང་མཐོང་ལམ་དང༌། །སྒོམ་ཞེས་བྱ་ལ་གདམས་ངག་ནི། །བཅུ་ཡི་བདག་ཉིད་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་དེ་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་གང་དུ་ཅུང་ཟད་ལྡན་པའམ་མི་ལྡན་པར་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱང་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པ་དག་ཏུ་མི་སྦྱོར་བས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོར་བར་རིག་པར་བྱ་ཞེས་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ལ་གདམས་པའོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཅན་ལ་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་དང་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཆོས་ཅན་དུ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ལ་གཟུགས་ནས་ཇི་སྲིད་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བར་ཉིད་སྟོང་པ་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ་ཞེས་དབྱེར་མེད་པའི་སྒྲོ་འདོགས་དང་སྐུར་བའི་མཐའ་ ཡོངས་སུ་སྤངས་པ་ནི་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པའོ། །སྟོང་པ་ཉིད་ནི་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་འགག་པར་མི་འགྱུར་ཞེས་པ་ནས་ཇི་སྲིད་དུ་འཕེལ་བར་མི་འགྱུར་ལ་དེ་ལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མེད་ཅིང་ཀུན་འབྱུང་བ་དང་འགོག་པ་དང་ལམ་མེད་པ་ནས་ཇི་སྲིད་དུ་སངས་རྒྱས་མེད་བྱང་ཆུབ་མེད་ཅེས་པ་ནི་འགོག་པའི་བདེན་པ་ལའོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་སོགས་པ་དང་བདག་ཉིད་ལྡན་པའམ་མི་ལྡན་པར་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ཞེས་པ་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་འདས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སུ་སྦྱོར་བར་མི་བྱེད་དེ། དུས་གསུམ་སྟོང་པ་ཉིད་ཉེ་བར
Chinese
第八，以何种方式与不符之方面相反，即所将阐述之所有方式，以何种方式在平等安住之时，唯一之味，即于二十二种发心之时，怙主已如是安立。从彼起立，于未平等安住之时，于依仗布施等方便之时，亦应修持彼意乐，此乃双运道之修持之教诲。薄伽梵母于此处聚集并汇集而宣说，而此外之教诲乃略微宣说。然于大母处，则十者皆广说。此处经中云：修与谛实及，佛等三宝，不执不疲厌，道即善受持，五眼与及现，六功德见道，修名为教诲，当知十自在。如是。其中，色等及彼空性，于何处略微具或不具，亦不真实随见，彼等亦以彼自性，不合于异与非异，当知应合于般若波罗蜜多，此乃苦谛之教诲。于色等者，生与灭及遍染与净之法性，亦不真实随见，且色乃至识之间，空性为空性，识亦为空性，如是断除无别之增益与诽谤之边，乃集谛。空性不生不灭，乃至不增不减，于彼无色等，亦无集、灭、道，乃至无佛无菩提，此乃灭谛。彼以般若波罗蜜多行持，于六度等具或不具，亦不真实随见，乃至不应合一切相智于过去等，三时空性近。
English
The eighth, in what way is it the opposite of the dissimilar aspects? That is, all the ways that will be explained, in what way, when dwelling equally, the only taste, that is, at the time of the twenty-two types of bodhicitta, the protector has established it as such. Rising from that, when not dwelling equally, at the time of relying on means such as giving, one should also meditate on that intention, this is the instruction to practice this on the path of union. The Blessed Mother gathered and assembled here and spoke, and other instructions besides this were spoken briefly. However, in the Great Mother's place, all ten are explained extensively. Here in the scripture it says: Practice and truth and, Buddha and other three jewels, Non-attachment, not weary, The path is well received, Five eyes and manifestation, Six qualities, seeing the path, Practice is called instruction, Know the ten freedoms. Like that. Among them, form and so on, and that emptiness, in what place slightly possessing or not possessing, also not truly seeing accordingly, those also with that own nature, not combining into different and non-different, know that it should be combined into the Prajnaparamita, this is the instruction of the truth of suffering. In form and so on, the nature of arising and ceasing and pervasive defilement and purification, also not truly seeing accordingly, and from form to consciousness, emptiness is emptiness, and consciousness is also emptiness, thus cutting off the extremes of non-different addition and slander, is the truth of origin. Emptiness does not arise and does not cease, and does not increase or decrease, in that there is no form and so on, and no origin, cessation, and path, and no Buddha and no Bodhi, this is the truth of cessation. He practices the Prajnaparamita, possessing or not possessing the six perfections and so on, also not truly seeing accordingly, and should not combine all-knowingness into the past and so on, the emptiness of the three times is near.
Tibetan
་གཟུང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི་ལམ་གྱི་བདེན་པའིའོ། །ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་པོ་ལམ་དུ་བཤད་པ་རྣམས་ལ་སངས་རྒྱས་ཉིད་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་ཕུང་པོ་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་གང་དེ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ཞེས་པ་ནས་ཇི་སྲིད་དུ་སངས་རྒྱས་དང་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་གང་དེ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་བ་སྟེ། དེ་ལ་དེས་གང་དུ་དེ་མཐོང་བ་མེད་ལ་དེ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་མེད་ཅིང་དེས་དེའི་བྱང་ཆུབ་པར་བྱ་བ་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་འདིས་སངས་རྒྱས་ཉིད་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལ། དེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་ཉིད་དེ། དེ་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཉིད་ཅེས་པས་དམིགས་པར་བྱ་བ་དང༌། དམིགས་པ་པོ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་སོ་ཞེས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་དཀོན་མཆོག་ལ་གདམས་པའོ། །ཆོས་ཀྱི་ནི་ལམ་གྱི་འབྲས་བུ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་དང་སངས་རྒྱས་དཀོན་མཆོག་ཅེས་བཤད་ལ། འདིར་ཆོས་ནི་ལམ་གྱི་བདེན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཉིད་ཆོས་དཀོན་མཆོག་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཇི་ལྟར་ཡང་སྤྱོད་པ་མེད་པ་ལ་གང་དུ་ཡང་ཅུང་ཟད་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ཡང་མེད་ཅེས་པས་རྒྱས་པར་སྟེ། དེ་ལྟ་བུ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་དམ་པ་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ཞེས་གཞན་མིན་པར་ཐམས་ཅད་སྦྱོར་ཞིང་ཟིལ་གྱིས་མནན་ནས་ཀུན་ཏུ་གནས་སོ་ཞེས་པ་ནི་ཆོས་དཀོན་མཆོག་ལ་གདམས་པའོ། །དེ་ལ་དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་ ནི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚོགས་སོ་ཞེས་འཕགས་པ་རྣམ་པར་གྲོལ་སྡེས་བཤད་ལ་དེ་ནི་གང་ཟག་ཉི་ཤུ་སྟེ། དེ་དག་རྣམས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་གང་ཟག་རྣམས་དང་མི་འདྲ་བ་ནི་དགེ་འདུན་ཉིད་དུ་ཡིད་ཆས་པའི་དོན་དུའོ། །འགྲོ་བ་དང་འོང་བའི་དབྱེ་བ་ནི་དེ་རྣམས་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་བརྗོད་པའི་དོན་ཏེ། དེ་ནི་བར་མ་ཇི་ལྟ་བཞིན་ནོ། །འདིར་བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་རྒྱུན་ཏུ་ཞུགས་པ་དང་ལན་ཅིག་ཕྱིར་འོང་བ་དང་དགྲ་བཅོམ་པའི་འབྲས་བུ་ལ་ཞུགས་པ་ནི་གོ་སླ་བ་ཉིད་ལས་མ་བསྡུས་སོ། །དབང་པོ་རྟུལ་དང་རྣོན་པོ་དག །དད་དང་མཐོང་ཐོབ་རིགས་ནས་རིགས། །བར་ཆད་གཅིག་པར་སྐྱེས་ནས་དང༌། །བྱེད་དང་བྱེད་མིན་འོག་མིན་འགྲོ་།འཕར་གསུམ་སྲིད་རྩེ་མཐར་ཐུག་འགྲོ་།གཟུགས་ཀྱི་འདོད་ཆགས་བཅོམ་པ་དང༌། །མཐོང་ཆོས་ཞི་ལུ
Chinese
“受持之故”是指道的真谛。所说的六波罗蜜多是道，而佛陀本身就是一切种智。其中，将蕴与一切种智结合起来的，若不能如实照见，乃至将与佛陀结合起来的，若不能如实照见，那么，他若不能在那里见到，也就没有菩提，他也不能证得菩提。因此，此人认为佛陀本身就是一切种智，那本身就是佛陀和菩提，那本身就是菩提，因此，了知所缘和能缘平等性就是佛陀，这是对佛陀僧宝的教诲。法的果实是道，被称为菩提和佛陀僧宝。这里，法是道之真谛的空性瑜伽的般若波罗蜜多，即是法僧宝。因为一切法无自性，所以对它丝毫也不存在任何行持，因此，在任何地方，也丝毫不存在对般若波罗蜜多的行持，这是广说。如此这般，就是菩萨们的殊胜瑜伽，即是说，空性瑜伽并非他者，而是将一切结合、压伏而普遍存在，这是对法僧宝的教诲。其中，僧宝是指不退转菩萨的僧团，这是圣解脱部所说的，那是二十种人。他们与声闻的补特伽罗不同，这是为了信解僧团的意义。往来之差别，是为了说明菩萨们与他们的差别，那就像中间一样。这里，论典没有收录入流果、一来果和阿罗汉果，因为它们很容易理解。根钝与根利者，信与见所获，从种姓至种姓，一生间，生已与未生，不行与行，不还，三跳，有顶至有边际行，断除色界贪欲者，以及现法寂止。
English
"The reason for holding" refers to the truth of the path. The six perfections that are said to be the path, and the Buddha himself is the all-knowingness. Among them, if one cannot truly see the one who combines the aggregates with all-knowingness, and even the one who combines with the Buddha, then if he cannot see it there, there is no Bodhi, and he cannot attain Bodhi. Therefore, this person believes that the Buddha himself is all-knowingness, that itself is the Buddha and Bodhi, that itself is Bodhi, therefore, knowing the equality of the object and the subject is the Buddha, this is the teaching to the Buddha Sangha. The fruit of the Dharma is the path, which is called Bodhi and Buddha Sangha. Here, the Dharma is the Prajna Paramita of the emptiness yoga of the truth of the path, which is the Dharma Sangha. Because all dharmas are without self-nature, there is no practice for it at all, therefore, in any place, there is no practice for Prajna Paramita at all, this is the extensive explanation. In this way, it is the supreme yoga of the Bodhisattvas, that is to say, emptiness yoga is not other, but combines, subdues, and universally exists, this is the teaching to the Dharma Sangha. Among them, the Sangha refers to the Sangha of non-retrogressing Bodhisattvas, which is said by the Holy Liberation Department, that is twenty kinds of people. They are different from the Shravaka's individuals, this is for the meaning of believing in the Sangha. The difference between going and coming is to explain the difference between the Bodhisattvas and them, that is like the middle. Here, the treatise does not include the stream-enterer, the once-returner, and the Arhat fruit, because they are easy to understand. Those with dull and sharp faculties, those who have attained faith and vision, from lineage to lineage, in one lifetime, those who have been born and not born, those who do not go and go, non-returners, three leaps, those who go to the end of the peak of existence, those who have destroyed the desire for the form realm, and the cessation of the visible Dharma.