Tibetan
་སོགས་པ་ལྡང་བས་མི་སྐྲག་སྟེ། ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་བཅོམ་སྟེ། རྣམ་པར་གཡེང་བའི་སྐྱོན་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་ཏུ་མི་སྐྲག་སྟེ། སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱོན་མེད་པར་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པའི་དོན་དུ་འདུ་བྱེད་ལ་འབད་པ་དེས་སྐྲག་ པར་མི་བྱེད་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། །ཀུན་ཏུ་སྐྲག་པར་མི་འགྱུར་བ་ནི་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་ངང་གིས་འཇུག་པ་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་ལ་སྐྲག་པ་ཀུན་ཏུ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་དེ་ཉིད་ངང་གིས་འཇུག་པ་འཛིན་པར་འགྱུར་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །གཞན་ཡང་ལྷུན་གྱིས་མ་གྲུབ་པ་ནི་སེམས་རྣམ་པར་གཡེང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། དམིགས་པས་སེམས་ནི་ངེས་བཅིངས་ལ། །དེ་རྒྱུན་རྣམ་པར་གཡེང་མི་བྱ། །རྣམ་གཡེངས་མྱུར་དུ་རྟོགས་བྱས་ལ། །དེ་ཡིས་སོ་སོར་ཡང་བསྡུ་བྱ། །སོ་སོར་དག་ལ་ཀུན་བསྡུས་སེམས། །གོང་ནས་གོང་དུ་བློ་ལྡན་གྱིས། །ཏིང་འཛིན་ཡོན་ཏན་མཐོང་གྱུར་པ། །དེ་ཡིས་སེམས་ནི་དགའ་བྱས་ལ། །རྣམ་གཡེངས་སྐྱོན་ནི་མཐོང་འགྱུར་བ། །དེ་ཡིས་དགའ་ཡིན་ཞི་བར་བྱ། བརྣབ་སེམས་ཡིད་མི་བདེ་ལ་སོགས། །ལངས་པ་དེ་བཞིན་ཞི་བར་བྱ། །དེ་ཡིས་མངོན་པར་འདུ་བྱས་པའི། །སེམས་ཀྱི་ངང་དུ་གྱུར་པ་ཉིད། །དེ་ལ་གོམས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། །དེས་ནི་མངོན་འདུས་མ་བྱས་ཐོབ། །ཅེས་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་ཞི་གནས་རྫོགས་པར་གྱུར་པའོ། །འདི་ཉིད་ཞེས་པ་ནི་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མཐར་ཐུག་པའི་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཤེས་པའོ། །འདི་ཉིད་ཅེས་པ་ནི་དེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་ལྡན་པའི་ཤེས་རབ་བོ། །འདི་ཉིད་གདམས་པ་སྟེ། གང་དག་ཞི་གནས་དང་ཤེས་རབ་དག་ཕན་ཚུན་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའི་ཡོན་ཏན་གྱིས་སོ། །སེམས་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་དེ་ལས་ཕྱིར་ཕྱོགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་རྣམ་པར་གཡེངས་པའི་ཞེས་བརྗོད་ལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཅིག་ཏུ་མཐར་ཐུག་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པ་ཅན་ཡིན་ཡང་མཉམ་པར་གཞག་པའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་དག་ནི་འགལ་བ་མེད་དོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ལ་དམིགས་པ་ལས་ལྡོག་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱིས་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་དང་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་དག་ཕན་ཚུན་རྗེས་སུ་སྦྱར་ནས་བསྐྱེད་པས་རབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་ན་རོ་གཅིག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་འདིར་ཞི་གནས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པ་རོ་གཅིག་ པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པ་ནི་འདིར་མཉམ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། འདི་ཉིད་འདིའི་གདམས་པ་དང་རྗེས་སུ་བསྟན་པའོ། །གདམས་པའི་རྒྱུན་ནི་རྗེས་བསྟན་པའོ། །དེ་ལྟར་དང་པོའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དང་དེས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལས་མི་འདའ་ཞིང་དམིགས་པ་མེད་པའི་སྤྱོད་པས་སོ་སོར་སྒྲུབ་པའི་གདམས་ངག་ནི་སྒྲུབ་པ་ལ་གདམས་པ་སྟེ། འདིར་ནི་བསྡུས་པའི་དོན་ནོ། །སྒྲུབ་པ་ལ་སྙིང་པོར་བྱེད་པ་ལ་ནི་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་རྙེད་པར་མི་དཀའ་ལ། སྒྲུབ་པ་དེ་ཡང་མདོར་བསྡུ་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་དང་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཐབས་ལ་རྗེས་སུ་གནས་པའོ། །དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེའི་རང་བཞིན་ཏེ། དེ་ལ་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་རྣམས་ལ་ཇི་སྲིད་དུ་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་སྤྲོས་པ་ལ། སྤྲོས་པ་མེད་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་ནི་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་ལྡོག་པ་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་པས་གདུལ་བྱའི་རྒྱུད་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་མངོན་པར་གསལ་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་ཞེས་པས་ན་འདིར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལ་ཉེ་བར་བཏགས་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་བརྗོད་དེ། སྒྲོ་བཏགས་པ་མ་ལུས་པ་དང་བྲལ་བའི་ངོ་བོ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་བདུན་བརྒྱ་པ་ལས་གསུངས་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་དུ་ཡང་རབ་ཏུ་མི་གནས་པ་ཉིད་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྒོམ་པ་སྟེ། ཆོས་གང་ལ་ཡང་གནས་པ་ཉེ་བར་དམིགས་པ་དང་མི་གནས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་གང་ལ་ཡང་མི་སེམས་ཞིང་མི་ཤེས་གང་ཁོ་ནར་སེམས་པ་མེད་པ་དེ་ཉིད་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མ་སྐྱེས་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་མེད་པའི་དབྱིངས་ཞེས་པ་དང་གཉིས་སུ་བྱར་མེད་པ་གང་ཁོ་ནའི་ཡེ་ཤེས་དེས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། དམིགས་པ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་སོ་ཞེས་པ་དང་ཡང་དེ་ཉིད་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྒོམས་པ་ནི། ཆོས་གང་ཡང་ཉེ་བར་དམིགས་པས་སོ་སོར་གནས་པ་མེད་དོ། །ཆོས་གང་འཇིག་པའམ་སྐྱེ་བ་མེད་དོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ མ་སྐྱེས་པ་ལ་ཉམས་པའི་འཕེལ་བ་མེད་ཅེས་གསུངས་ལ། ཆོས་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་མི་དམིགས་པའི་མདོ་ལས་ཀྱང༌། གང་ལས་སོ་སོར་རྟོགས་ནས་ཆོས་གང་ཡང་གཅིག་
Chinese
等等生起也不害怕，为什么呢？因为已经摧毁了它，因为见到了散乱的过患。一切时处不害怕，因为心性本来没有过患，为了自然而然进入的意义，努力造作，不会因此而害怕，是这个意思。一切时处不会害怕，是自然成就而自然进入，因此对于心，害怕不会一切时处生起，自然成就即是执持自然进入的意思。另外，不是自然成就，心就会散乱。如同《经庄严论》中所说：以所缘系缚心，不应令其常散乱，发现散乱速断除，以彼亦能摄诸散，于诸别别摄总心，具慧由上更增上，见三摩地功德已，彼令自心生欢喜，见散乱之过患已，彼令欢喜得寂灭，贪心不悦等生起，如是亦令得寂灭，由彼作意所成办，心之自性即转成，瑜伽士若串习彼，不作意持亦能得。如是即是圆满止观。此即是说如前所说的，通达止观究竟的世俗谛和胜义谛的差别。此即是说与彼止观完全结合的智慧。此即是教诫，是说以止观二者互相结合的功德。心是诸法皆无自性的真如，从真如向外的一切都是散乱，而唯一究竟的真如，即使是世俗中刹那生灭之法，也是平等安住的。因此，止观二者并没有相违。以不缘于真如之自性，将专注一缘之心与正确之智慧互相结合而生起，至极究竟时则成为一体。因此，此处止观的自性，世俗谛与胜义谛成为一体之三摩地。
English
Etc., one is not afraid of arising. Why? Because it has been destroyed, because the fault of distraction has been seen. One is not afraid at all times and places, because the nature of the mind is originally without fault, and for the sake of naturally entering, striving in effort does not cause fear, that is the meaning. One will not be afraid at all times and places, because naturally accomplished and naturally entering, therefore, fear will not arise in the mind at all times and places. Naturally accomplished is the meaning of holding natural entry. Furthermore, if it is not naturally accomplished, the mind will become distracted. As it is said in the Ornament of the Sutras: 'The mind is bound by the object, one should not let it be constantly distracted, quickly recognize distraction and eliminate it, with that one can also gather all distractions, in each and every separate gathering of the total mind, the wise one increases from above, having seen the qualities of Samadhi, he makes his own mind rejoice, having seen the faults of distraction, he makes joy attain peace, greed, displeasure, etc. arise, likewise, he also makes them attain peace, by that which is accomplished by intention, the very nature of the mind transforms, the yogi who is accustomed to that, without intention, also attains holding.' Thus, this is the perfection of Shamatha and Vipassana. This is saying that, as previously stated, one understands the difference between the ultimate conventional truth and ultimate truth of Shamatha and Vipassana. This is saying that the wisdom is completely combined with that Shamatha and Vipassana. This is the instruction, it is saying the merit of combining Shamatha and Vipassana with each other. The mind is the Suchness in which all phenomena are without self-nature, everything that turns away from Suchness is called distraction, and the only ultimate Suchness, even though it is a momentary arising and ceasing phenomenon in the conventional, is also equally abiding. Therefore, Shamatha and Vipassana are not contradictory. With the nature of turning away from focusing on what is not Suchness, combining the one-pointed mind and correct wisdom with each other and generating them, at the ultimate extreme, they become one. Therefore, here, the nature of Shamatha and Vipassana, the conventional truth and the ultimate truth become the Samadhi of one taste.
Chinese
安住于慧持（ེ་འཛིན་）在此是不平等的，因为这本身就是此的教诲和随后的开示。教诲的延续就是随后的开示。因此，最初的菩提心以及由此概括的法的本质，般若波罗蜜多，不超出世俗谛和胜义谛，以无缘的行持各自成办的窍诀，就是对于成办的教诲，这里是概括的意义。对于以成办为核心的人来说，获得无上正等觉并不困难。如果简而言之，成办也就是修习菩提心和安住于布施等方便。其中，菩提心是空性和慈悲的自性。对于五蕴，只要存在对事物和非事物的分别念，那一切都是颠倒的戏论。没有戏论就是法界空性。说空性，是因为极力地修行了从一切增益中解脱，从而使所化众生的相续中，如实之体性得以明显显现。因此，在这里，为了要说的事物而近似地假立，从而宣说空性等词语，因为所缘的是与一切增益相离的体性，即如实。如《七百颂般若经》所说：“世尊，不住于任何处，即是修习般若波罗蜜多。不住于任何法，既不是近取，也不是不住。不思不念任何法，唯一不思，那即是涅槃，不生，般若波罗蜜多，法界，无所行之界，与无二无别，唯一之智慧，即是佛之智慧，以无缘之瑜伽。”又如该经所说：“世尊，修习般若波罗蜜多，不住于任何法，因为近取而各自安住。任何法都不坏灭或产生。世尊，对于不生者，没有衰减的增长。”《不缘一切法经》中也说：从何处各自了知，任何法都是一
English
Remaining in the wisdom-holder (ye 'dzin) is not equal here, because this itself is the instruction and subsequent teaching of this. The continuation of the instruction is the subsequent teaching. Thus, the essence of the first bodhicitta and the dharma summarized by it, the Prajñāpāramitā, does not go beyond the conventional and ultimate truths, and the key instructions for accomplishing each separately through action without object of reference, is the instruction for accomplishment, and here is the summarized meaning. For those who make accomplishment the essence, it is not difficult to attain the unsurpassed, perfectly complete enlightenment. If that accomplishment is summarized, it is cultivating the mind of enlightenment and abiding in means such as generosity. Among these, the mind of enlightenment is the nature of emptiness and compassion. As for the five aggregates, as long as there is conceptualization in the form of things and non-things, all of that is the proliferation of perversion. Non-proliferation is the emptiness of the dharmadhatu. Speaking of emptiness is because liberation from all imputations has been thoroughly accomplished, so that the nature of suchness becomes clearly manifest in the minds of those to be tamed. Therefore, here, words such as emptiness are spoken by closely imputing to what is to be spoken, because what is focused on is the nature of suchness that is free from all imputations. As it is said in the Bhagavatī in Seven Hundred Lines: "Bhagavat, not abiding anywhere at all is the cultivation of the Perfection of Wisdom. Not abiding in any dharma, it is neither close nor non-abiding. Not thinking or knowing any dharma, only not thinking, that is nirvana, unborn, Perfection of Wisdom, dharmadhatu, the realm of non-action, and inseparable, the wisdom of the only one, that is the wisdom of the Buddha, through yoga without object of reference." And also from the same, "Bhagavat, cultivating the Perfection of Wisdom, there is no separate abiding because of focusing on any dharma. No dharma is destroyed or born. Bhagavat, for the unborn, there is no increase or decrease." And also in the Sutra of Not Focusing on All Dharmas: From where, having separately understood, any dharma is one