Tibetan
གཞི་ལ་དམིགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་ལ་སོགས་པ་ལ། དེའི་ཤེས་པ་དེའི་བྱེ་བྲག་རྣམས་ཏེ། གང་གིས་དེ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཞེས་པ་ནི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་མིང་ལ། དེ་ལ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ནི་ཉི་ཤུ་རྩ་བདུན་ཏེ། འདིར་བསྟན་བཅོས་ལས། མེད་པའི་རྣམ་པ་ནས་བཟུང་སྟེ། །མི་གཡོ་བ་ཡི་རྣམ་པའི་བར། །བདེན་པ་སོ་སོ་ལ་བཞི་དང༌། །ལམ་ལ་དེ་ནི་བཅོ་ལྔར་བཤད། །ཅེས་ཏེ། དེ་ལ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ལ་བཞི་སྟེ། མེད་པ་དང་མཉམ་པ་ཉིད་དང་དབེན་པ་ཉིད་དང་མི་བརྫི་བ་ནི་དེའི་རྣམ་པའི་ཕྱིར་དེའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཉིད་དོ། །ནམ་མཁའ་ནི་མེད་པ་ཉིད་ལ། ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་གཟུགས་པ་སོགས་པ་ཡང་མེད་པ་ཉིད་དོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་དམིགས་སུ་མེད་པ་ཉིད་ནི་བདེ་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་དག་མཉམ་པ་ཉིད་དེ། གཞུང་ཁ་ཅིག་ཏུ་ནི་མི་མཉམ་པ་དང་མཉམ་པ་ཉིད་ཅེས་ཏེ། མི་མཉམ་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ། དེ་ཡིས་མཉམ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །ཤིན་ཏུ་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་གང་ཟག་དང་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །གནོད་པ་པོ་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གནོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ན་བརྗོད་པ་ནི་བདག་ལ། བརྫི་བ་མེད་པ་ནི་བདག་མེད་པ་སྟེ། དེའི་རྣམ་པའི་ཕྱིར་ནི་མི་བརྫི་བའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཉིད་དེ། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ལ་གནོད་བྱ་དང་གནོད་བྱེད་མི་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དམིགས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་འབྱུང་བའི་ལ་བཞི་སྟེ། དེ་ལྟར་ཡང་གནས་ནི་རྒྱུ་སྟེ། ཐ་མལ་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་སོ། །ངོ་བོ་ཉིད་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་སྟེ། ལུས་ཀྱི་ལས་དང༌། བརྗོད་པ་ངག་གི་ལས་དང༌། མིང་ནི་ཡིད་ཀྱིས་ཏེ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་ལ་འདི་རྣམས་མེད་པས་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་གནས་མེད་པ་དང༌། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དང༌། བརྗོད་ དུ་མེད་པ་དང༌། མིང་མེད་པ་སྟེ། དེའི་རྣམ་པའི་ཕྱིར་ན་དེའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །མིང་ནི་གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕུང་པོ་ལ་ཕུང་པོ་ལ་ནི་ལུས་ཏེ་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོའོ། །དེ་དག་མེད་པ་ནི་མིང་མེད་པ་དང༌། ལུས་མེད་པ་ཉིད་དོ། །འགྲོ་བ་དང་འོང་བ་ནི་ལུས་ཀྱི་ལས་ཏེ། དེ་མེད་པ་ནི་འགྲོ་བ་དང་འོང་བ་མེད་པའོ། །བརྗོད་པའི་རྒྱུ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་དེ་མེད་པ་ནི་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །འགོག་པའི་གཞི་ནི་དེ་ལྟར་ཡང་འདིར་འགྲོ་བར་འགྱུར་བའམ། གཟུང་བའམ། ཟད་པའམ། སྐྱེ་བ་རྣམས་མེད་པས་གོ་རིམས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འགྲོ་བ་མ་མཆིས་པ་དང༌། མི་འཕྲོགས་པ་དང༌། མི་ཟད་པ་དང༌། མི་སྐྱེ་བ་སྟེ། དེའི་རྣམ་པའི་ཕྱིར་དེའི
Chinese
以所依之真谛四者等为例，其知识的那些差别，即以何者完全了知彼等之相，是为体性的名称。其中，了知一切之相有二十七种。此处经论中说：“从无之相开始，直至不动之相之间，各个真谛有四种，道则宣说有十五种。”即是说，其中苦谛有四种，即无、平等性、寂静性、不坏灭，是其相之故，是其到彼岸性。虚空是无之性，如虚空般色等亦是无之性。一切法无所缘之性，即是乐与苦等平等之性。有些论典中说是“不平等与平等性”，不平等即是痛苦，以彼而平等之义。甚深空性即是补特伽罗与自性空性。损害者以痛苦所损害之故，所说即是我，不坏灭即是无我，是其相之故，是不坏灭的到彼岸性，以一切法于能损所损无所缘之性，故无所缘。集谛有四种，如是安住即是因，庸常的蕴等。自性即是自体的实事，身体的业，言说是语的业，名是意的业，于业与烦恼此等无有，故次第如是安住无有，自性无有，不可言说，名无有，是其相之故，是其到彼岸。名是非色蕴，蕴即是身体，即是色蕴。彼等无有即是名无有与身体无有性。去来是身体的业，彼无有即是去来无有。言说的因是分别，彼无有即是分别无有性。灭谛之所依，如是此处将要行，或将要取，或将要灭尽，或将要生起等无有，故次第如是行无有，不被夺取，不灭尽，不生起，是其相之故，是其
English
Taking the four truths based on the ground as an example, the distinctions of that knowledge, that is, the aspects of those by which it is completely known, are the names of characteristics. Among them, the aspects of knowing all are twenty-seven. Here, in the scriptures, it is said: "Starting from the aspect of non-existence, up to the aspect of immovability, each truth has four, and the path is taught to have fifteen." That is to say, among them, the truth of suffering has four, namely, non-existence, equality, tranquility, and non-destruction, because they are its aspects, they are its transcendence. Space is the nature of non-existence, and like space, form and so on are also the nature of non-existence. The nature of all dharmas without an object of focus is the nature of equality of happiness and suffering. Some treatises say "inequality and equality," inequality is suffering, and it means equality through it. The profound emptiness is the emptiness of the person and self-nature. Because the harmer is harmed by suffering, what is said is "I," non-destruction is selflessness, because it is its aspect, it is the transcendence of non-destruction, because all dharmas have no object of focus in what can be harmed and what can harm, therefore there is no object of focus. The origin has four, thus abiding is the cause, the ordinary aggregates and so on. Self-nature is the reality of the self, the action of the body, speech is the action of the tongue, name is the action of the mind, these are absent in action and affliction, therefore, in order, abiding is absent, self-nature is absent, unspeakable, name is absent, because it is its aspect, it is its transcendence. Name is the non-form aggregate, the aggregate is the body, that is, the form aggregate. Their absence is the absence of name and the absence of body. Going and coming are the actions of the body, their absence is the absence of going and coming. The cause of speech is discrimination, its absence is the absence of discrimination. The basis of cessation, thus here there will be going, or there will be grasping, or there will be exhaustion, or there will be arising, etc. are absent, therefore, in order, going is absent, not being taken away, not being exhausted, not arising, because it is its aspect, it is its
Tibetan
་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་འགྲོ་བ་དང༌། འོང་བ་མེད་པ་དང༌། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ལ་གཟུང་དུ་མེད་པ་ཉིད་ནི་ཆོས་ཀྱིས་ཆོས་ལ་གཟུང་དུ་མེད་དེ་དོན་དམ་པར་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཟད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་དེས་དེ་ལ་སྦྱོར་བ་མེད་པས་མི་ཟད་པའི་ཆོས་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དོ། །མངོན་པར་འགྲུབ་པ་ནི་སྐྱེ་བ་སྟེ། དེ་ལ་མེད་པས་མངོན་པར་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །ལམ་ལ་བཅོ་ལྔ་ནི་བྱེད་པ་པོ་མེད་པ་དང་ཤེས་པ་པོ་དང༌། མཐོང་བ་པོ་མེད་པ་དང༌། མི་འཕོ་བ་དང༌། དུལ་བ་མེད་པ་དང༌། རྨི་ལམ་དང༌། སྒྲ་བརྙན་དང༌། མིག་ཡོར་དང༌། སྨིག་རྒྱུ་དང༌། སྒྱུ་མ་དང༌། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་དང༌། རྣམ་པར་བྱང་བ་མེད་པ་དང༌། གོས་པ་མེད་པ་དང༌། སྤྲོས་པ་མེད་པ་དང༌། རློམ་པ་མེད་པ་དང༌། གཡོ་བ་མེད་པ་རྣམས་ཏེ། བྱེད་པ་པོ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པའི་ཕྱིར་ན་དེའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །ལམ་ནི་བྱེད་པ་པོ་མེད་པ་སྟེ། དེ་ནས་བྱེད་པ་དམིགས་སུ་མེད་པའོ། །ལམ་ལ་ཤེས་པ་པོ་དང་མཐོང་བ་པོ་མེད་པ་སྟེ། དེས་ན་ཤེས་པ་པོ་དང༌། མཐོང་བ་པོ་དམིགས་སུ་མེད་པའོ། །ལམ་ལ་ཀུན་ཏུ་འཕོ་བ་མེད་དེ་དེས་ན་འཆི་འཕོ་བ་དང་སྐྱེ་བ་དག་ཏུ་མི་སྦྱོར་བ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལམ་ལ་དུལ་བ་མེད་པ་སྟེ། དེས་ན་དུས་གསུམ་སྒྱུ་མའི་རང་བཞིན་པས་དུལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ལམ་ནི་རྨི་ལམ་སྟེ། གདུལ་བྱ་ལྟ་བ་པོ་ལ་འདོད་པའི་དོན་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལམ་ནི་བྲག་ཅ་སྟེ། ཡོད་ པ་མ་ཡིན་པའི་སྒྲ་ལ་སྒྲར་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལམ་ནི་མིག་ཡོར་དང་གཟུགས་བརྙན་དང་མཉམ་པ་སྟེ། གཟུགས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལམ་ནི་སྨིག་རྒྱུ་སྟེ། དེ་ནི་ཆུའི་ཕུང་པོ་བཞིན་དུ་མེད་བཞིན་འཇིག་རྟེན་ཁམས་སུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལམ་སྒྱུ་མ་སྟེ། རང་གི་རང་བཞིན་གྱིས་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་དེ་མ་སྐྱེས་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ཅེས་པའོ། །གང་དུ་ལྔ་པོ་འདི་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ལམ་མ་སྐྱེས་པ་གསལ་བར་བྱེད་པ་སྟེ། ལམ་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་སྟེ། དེས་ན་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དམིགས་སུ་མེད་པའོ། །ལམ་ནི་རྣམ་པར་བྱང་བ་མེད་པ་སྟེ། དེས་ན་སེམས་ཅན་ཉོན་མོངས་པ་ཅི་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལམ་ནི་ཉེ་བར་གོས་པ་མེད་པས་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་ཉེ་བར་གོས་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཏེ། དེས་ན་མཐོང་བ་མེད་པའི་སྦྱོར་བས་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལམ་ནི་སྤྲོས་པ་མེད་པ་སྟེ། སྤྲོ
Chinese
是为度。一切法无有去，无有来，一切法皆是不可执取，以法不能执取法，因为在胜义中无有。以灭尽之性，彼法不与彼法相合，因此具有不灭尽之法性。现证即是生，于彼无有，故为不现证性。道之十五者，即无作者，无知者，无见者，无有迁变，无有调伏，梦，声响，眼翳，阳焰，幻术，无有遍一切烦恼，无有清净，无有染污，无有戏论，无有骄慢，无有动摇。以无作者等之相故，是为彼之度。道即是无作者，因此作者是无所缘。道无知者与见者，因此知者与见者是无所缘。道无有遍一切迁变，因此宣说不与死亡迁变和生相合。道无有调伏，因此三时如幻，以无有调伏之故。以与梦等相似之故，是为梦等。道即是梦，为应调伏之有情示现所欲之义故。道即是声响，于非有之声，以声为所缘故。道与眼翳和影像相同，以缘色之影像故。道即是阳焰，彼如水蕴般，虽无有却显现于世间界故。道即是幻术，以自之自性不显现之故，是为知彼不生。于何处，亦以此等五者明示道不生，道即是无有遍一切烦恼，因此贪欲等是无所缘。道即是无有清净，因此有情烦恼如何不缘。道是无有亲近染污，如虚空般，是无有亲近染污之法界，因此以无见之合而见故。道是无有戏论，戏
English
Is the transcendence. All dharmas have no going and no coming, and all dharmas are ungraspable, because dharma cannot grasp dharma, because there is none in the ultimate sense. Because of the nature of exhaustion, that dharma does not combine with that dharma, therefore it has the nature of inexhaustible dharma. Manifest realization is birth, and there is none in it, so it is the nature of non-manifest realization. The fifteen aspects of the path are: no maker, no knower, no seer, no change, no taming, dream, sound, eye disease, mirage, illusion, no complete affliction, no purification, no defilement, no elaboration, no pride, and no movement. Because of the aspects of no maker, etc., it is the transcendence of that. The path is no maker, therefore the maker is without object. The path has no knower and no seer, therefore the knower and the seer are without object. The path has no complete change, therefore it is said that it does not combine with the change of death and birth. The path has no taming, therefore the three times are like illusions, because there is no taming. Because it is similar to dreams, etc., it is dreams, etc. The path is a dream, because it shows the meaning of what is desired to the beings to be tamed. The path is a sound, because the sound of non-existence is taken as an object. The path is the same as eye disease and image, because the image of form is taken as an object. The path is a mirage, because it appears in the world as if it were a mass of water, even though it does not exist. The path is illusion, because its own nature does not appear, so it is to know that it is not born. Where, also, these five make it clear that the path is not born, the path is without all afflictions, therefore greed, etc. are without object. The path is without purification, therefore how can the afflictions of sentient beings not be objectified? The path is without close defilement, like the sky, it is the dharma realm without close defilement, therefore it is seen by the union of the unseen. The path is without elaboration, play