Tibetan
ལ་མེད་པ་འདི་ནི་གཉེན་པོའོ། །ཆགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་དེ་ལ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་སྟེ། གཞན་དུ་ན་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་པ་ནི་ཆགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཆགས་པ་མེད་ན། ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་མེད་ཅིང་མ་ཆགས་ན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་སྤྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉེན་པོའོ། །སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟོང་པ་མ་ཡིན། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟོང་པ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གཉེན་པོའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །དེ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉེན་པའོ། །ཆོས་ཐམས་ ཅད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དམིགས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་འགྲོ་བ་ཉམས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་གཉེན་པོའོ། །རྣམ་པ་དགུ་པོ་འདི་དག་ནི་ཡུམ་ཆེན་མོ་དག་ལས་གསུངས་སོ། །འདིར་ནི་སྤྱིར་རྫས་སུ་ཡོད་པའི་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉེན་པོ་དང་བཅས་པ་ནི། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ཞུམ་པར་མི་བགྱིད་དེ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་གསུངས་པ་ལ་མཁྱེན་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གང་གི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མི་མཁྱེན་པ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལ་གྲགས་པའི་རྫས་སུ་ཡོད་པའི་གང་ཟག་གི་ངོ་བོ། །དེ་རྒྱུ་གང་གིས་ཞུམ་པར་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྫས་སུ་ཡོད་པའི་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །དེའི་གཉེན་པོ་ནི་མི་དམིགས་པའོ། །དེ་ཉིད་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དབེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ། མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། དེ་ཉིད་རང་ཉིད་མེད་པར་ཞུམ་པར་ག་ལ་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའོ། །གང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། བསྟན་བཅོས་ལས། ཆེད་བཞིན་ངེས་པར་མི་འབྱུང་དང༌། །ལམ་དང་ལམ་མིན་ངེས་འཛིན་དང༌། །འགོག་དང་བཅས་པའི་སྐྱེ་བ་དང༌། །དངོས་པོ་ལྡན་དང་མི་ལྡན་དང༌། །གནས་དང་རིགས་དང་འཇིག་པ་དང༌། །དོན་དུ་གཉེར་དང་རྒྱུ་མེད་དང༌། །ཕྱིར་རྒོལ་བ་ནི་དམིགས་པ་ལ། །འཛིན་པའི་རྣམ་རྟོག་གཞན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་ནི་དང་པོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དགུ་པོ་འདི་ནི་དེ་དག་གི་ཆོས་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་གི་གཉེན་པོ་ནི་མདོ་ལས་ཇི་ལྟར་ཁ་ལོ་སྒྱུར་བས་རྟ་རྣམས་ལ་ཡང་དག་པའི་ལམ་སྟོན་པ་ལྟར། དྲུག་ལས་ཀྱང་ལྔ་པོ་རྣམས་ལ་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉེན་པོའོ། །དྲུག་པ་མེད་པར་ནི་ཁ་ལོ་སྒྱུར་བ་མེད་དོ། །འདི་ནི་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ངེས་པར་མི་འབྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ ལམ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ལམ་ཡིན་ལ། དམན་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་ནི་དེ་དག་གི་ལམ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ཉིད་ངེས་པར་འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲུག་པ་ཁོ་ན་སྟེ་གཉེན་པོའོ། །དེ་མེད་པའི་ལམ་དང་ལམ་མ་ཡིན་པ་ངེས་པར་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །འདི་ནི་ཆོས་གང་ལ་ཡང་བསྐྱེད་པ་འམ་འགོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་འདི་ཚད་མར་བྱས་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་གཉེན་པོའོ། །བསྐྱེད་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་སོ། །འགོག་པ་ནི་དེའི་སྒྲིབ་པ་རྣམས་ཏེ། འདི་ནི་སྐྱེ་བ་དང༌། འགོག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པས་ཡང་མ་ཡིན། མི་ལྡན་པས་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉེན་པོའོ། །ལྡན་པ་དང་མི་ལྡན་པ་སྙམ་པ་འདི་ནི་ལྡན་པ་དང་མི་ལྡན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་ལ་གནས་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱེད་ཅིང་ཆོས་ཐམས་ཅད་གང་ལ་ཡང་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉེན་པའོ། །གཟུགས་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་ལ་གནས་པར་བྱའོ་སྙམ་པ་ནི་གནས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །ཇི་ལྟར་འབྲས་བུ་འདོད་པས་ས་བོན་བཏབ་ནས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་ནི་དཔྱོད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་འདོད་པས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དག་ལ་བསླབས་ནས། དེ་དག་གིས་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་བཟུང་ཞིང་འཁོར་བ་ལས་ཡོངས་སུ་བསྒྲལ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉེན་པོའོ། །བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ནས། སེམས་ཅན་བཏང་སྙོམས་བྱེད་པ་འདི་ནི་རིགས་རྣམ་པར་འཇིག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །དོན་དུ་གཉེར་བ་ནི་དགོས་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དབང་བསྒྱུར་བ་རྗེས་སུ་ཐོབ་པར་འདོད་པར་དྲུག་པ་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉེན་པོའོ། །དེ་ལ་བསླབ་པར་མི་བྱའོ་སྙམ་པ་ནི་དོན་དུ་མི་གཉེར་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །དྲུག་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་སྟེ། རིན་པོ་ཆེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱ་མཚོ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡོངས་སུ་བསྒོམས་ན་དཀར་པོ
Chinese
无有即是对治。由贪著本身的真实圆满菩提而现证圆满正等觉，否则即是背离之故，如是思惟是贪著之分别。若于诸法无有贪著，则无有执取，若无有贪著，则丝毫亦无现证圆满正等觉。若如是行持，即是行持般若波罗蜜多，此是对治。布施波罗蜜多非空，持戒波罗蜜多非空等等，是为对治之分别。彼一切皆为空性，此是对治。于一切法之所有行相作意，是随欲而行之退失之分别。菩提萨埵无有彼，此是对治。此九种行相乃是大母（般若波罗蜜多）中所说。此处总的来说，以实有之执著分别及其对治是，从“其后薄伽梵”至“不应怯惧”之间所说，其中“知晓”是，以薄伽梵无有丝毫不知晓之故。菩提萨埵摩诃萨埵是指世间所称之实有补特伽罗之自性。彼以何因不怯惧耶，是实有之执著分别。其对治是不缘。彼即是薄伽梵寂静等等所说，意为无有之故，彼自身无有如何怯惧耶。于执著分别二者之角度而言，论中云：特意决定不生等，道与非道决定执，与灭俱生之生等，有事与无事俱等，处与族与坏灭等，为义而求与无因等，遣责者乃于所缘，执著分别即是他。如是说，以异生之辈乃是最初之故，此九种分别非是彼等之法。然圣者声闻及，独觉之
English
Absence is the antidote. To fully awaken to perfect and complete enlightenment through the very attachment itself is to become manifestly and completely enlightened. Otherwise, it is like turning one's back, so thinking is the conceptualization of attachment. If there is no attachment to all phenomena, there is no grasping, and if there is no attachment, there is not even a little manifest and complete enlightenment. If one practices in this way, it is said to be practicing the Perfection of Wisdom, which is the antidote. The Perfection of Generosity is not empty, the Perfection of Discipline is not empty, and so on, are the conceptualizations of the antidote. All of that is emptiness, which is the antidote. Focusing on all aspects of all phenomena is the conceptualization of the decline of going as one pleases. The Bodhisattva does not have that, which is the antidote. These nine aspects are spoken of in the Great Mother (Prajnaparamita). Here, in general, the conceptualization of grasping as truly existent, together with its antidote, is what is spoken of from "Then, the Bhagavan" to "should not be afraid," where "knowing" is because the Bhagavan does not have even a little that he does not know. Bodhisattva Mahasattva refers to the nature of a truly existent person who is famous in the world. By what cause does he not become afraid? It is the conceptualization of grasping as truly existent. Its antidote is non-apprehension. That itself is what is spoken of by the Bhagavan, solitary, and so on, meaning because it does not exist, how could he himself become afraid? From the perspective of the two conceptualizations of grasping, it is said in the treatise: Intentionally determining not to arise, and definitely grasping the path and non-path, and birth together with cessation, and being with things and not being with things, and place and lineage and destruction, and seeking for meaning and without cause, the rejector is on the object, the conceptualization of grasping is other. Thus it is said, since ordinary beings are the very first, these nine conceptualizations are not the Dharma of those. However, the noble Hearers and Solitary Buddhas
Chinese
因为那些是应当断除的。那些的对治是，如经中所说，如同驾驭者以缰绳引导马匹走向正道一样，六者中的前五者也是如此，这即是对治。没有第六者，就没有驾驭者。这是不如所愿，必定不会出现的分别念。一切相智的 道路是菩萨们的道路，低劣菩提的道路不是他们的道路，因为他们执着于那些，这被称为唯一的第六者，即对治。这是执着于没有它的道路和非道的分别念。这不是对任何法的生起或止灭，这是以“此法为准”作为对治。生起是诸佛之法，止灭是其障碍，这是生起和止灭的分别念。不是与一切法相应，也不是不相应，这即是对治。认为相应或不相应，这是相应和不相应的分别念。不应安住于色等乃至一切相智之间，应如是瑜伽，因为不住于任何法，这即是对治。认为应安住于色等乃至一切相智之间，这是安住的分别念。如同想要果实，播下种子，使其完全成熟，这是应观察的。同样，想要大菩提，应学习诸波罗蜜多，通过它们摄受众生，并从轮回中完全解脱，这即是对治。发起菩提心后，对众生漠不关心，这是种姓毁灭的分别念。追求意义是追求必要的意义，想要获得对一切法的自在，应学习第六者，这即是对治。认为不应学习它，这是不追求意义的分别念。第六者是诸佛之法的因，如同一切珍宝的海洋。如果完全修习它，则白色
English
Because those are what should be abandoned. The antidote to those is, as stated in the sutra, just as a charioteer guides horses to the right path with reins, so too are the first five of the six, this is the antidote. Without the sixth, there is no charioteer. This is the conceptualization that it will definitely not arise as desired. The path of omniscience is the path of the Bodhisattvas, the path of inferior Bodhi is not their path, because they cling to those, this is called the only sixth, which is the antidote. This is the conceptualization of clinging to the path without it and the non-path. This is not the arising or cessation of any dharma, this is taking "this dharma as the standard" as the antidote. Arising is the dharmas of the Buddhas, cessation is its obscurations, this is the conceptualization of arising and cessation. It is neither in accordance with all dharmas, nor not in accordance, this is the antidote. Thinking of accordance or non-accordance, this is the conceptualization of accordance and non-accordance. One should not abide in form, etc., up to omniscience, one should practice yoga in this way, because one does not abide in any dharma, this is the antidote. Thinking that one should abide in form, etc., up to omniscience, this is the conceptualization of abiding. Just as one who desires fruit plants a seed and makes it fully ripen, this is what should be examined. Similarly, wanting great Bodhi, one should study the perfections, through them take hold of beings and completely liberate them from samsara, this is the antidote. After generating Bodhicitta, being indifferent to beings, this is the conceptualization of the destruction of lineage. Pursuing meaning is pursuing the necessary meaning, wanting to obtain mastery over all dharmas, one should study the sixth, this is the antidote. Thinking that one should not study it, this is the conceptualization of not pursuing meaning. The sixth is the cause of all the dharmas of the Buddhas, like the ocean of all jewels. If one fully cultivates it, then white